Pontos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pontos (gr. Πόντος Pontos, łac. Pontus) – w mitologii greckiej bóg pramorza, należący do rzędu bogów pierwotnych (protogenoi).

Protogenoi – w mitologii greckiej pierwotni bogowie, którzy jako pierwsi zostali powołani do życia. Zamieszkiwali ziemię przez tytanami.Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.

Według Hezjoda miała począć go Ziemia (Gaja) w akcie samorództwa (Theogonia 132). Następnie jako jej małżonek spłodził z nią dwie córki: Eurybię i Keto, oraz trzech synów: Nereusa, Taumasa oraz Forkosa, którzy byli bóstwami morskimi (Theogonia 233-239), a także na wpół rybich telchinów. Z Talassą miał być natomiast ojcem ryb.

Eurybia (gr. Εὐρυβία Eurybía, Εὐρυβίη Eurybíē, łac. Eurybia) – w mitologii greckiej córka Pontosa i Gai, bogini morskiej siły, wpływającej m.in. na sezonową pogodę. Jej mężem był tytan Krios, z którym zrodziła Astrajosa, Persesa i Pallasa.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

W odróżnieniu od Okeanosa – boga morza zewnętrznego, czyli wód opływających Ziemię, był bogiem niedostępnego ludziom morza wewnętrznego w trzewiach Ziemi. Z upływem czasu jego imię stało się ogólnym określeniem akwenu morskiego – np. Axeinos Pontos, Euxeinos Pontos. Pochodną jest także nazwa nadczarnomorskiej krainy Pont.

Okeanos (gr. Ὠκεανός Ōkeanós, łac. Oceanus) – w mitologii greckiej tytan, bóg i uosobienie morza zewnętrznego.Bakchylides z Keos (stgr. Βακχυλίδης; ur. ok. 516 p.n.e. - zm. 450 p.n.e.) – liryczny poeta grecki, siostrzeniec poety Symonidesa z Keos.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Hyginus uznawał, że ojcem jego był Eter (Aither) (Fabulae, Wstęp).
  2. Tylko na podstawie wzmianki w zachowanym fragmencie liryki poety Bakchylidesa z Keos.
  3. Według Hyginusa, jak wyżej.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Lucyna Stankiewicz: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 2008, s. 305
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Aaron J. Atsma: Pontos (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-15].
  • Telchinowie (gr. Τελχῖνες) – w mitologii greckiej pierwsi mieszkańcy wyspy Rodos, potomkowie Pontosa, opisywani jako ludzie z rybimi ogonami lub płetwami zamiast stóp. Przypisywano im wysoko rozwiniętą kulturę, znajomość obróbki metali i sztuk czarodziejskich. To oni wykonać mieli sierp Kronosa czy trójząb Posejdona.Morze Czarne (w starożytności: gr. Εύξεινος Πόντος, łac. Pontus Euxinus, co znaczy „Morze Gościnne”) – morze śródlądowe rozciągające się pomiędzy Azją Mniejszą na południu, Kaukazem na wschodzie, Niziną Wschodnioeuropejską na północy i Półwyspem Bałkańskim na zachodzie. Wchodzi w skład systemu oceanicznego Oceanu Atlantyckiego.




    Warto wiedzieć że... beta

    Nereus (także Nereusz, gr. Νηρεύς Nēreús, łac. Nereus, gr. Γερων Ἁλιος Gerōn Halios, łac. Geron Halius ‘Starzec Morski’) – w mitologii greckiej bóg morski, wróżbita.
    Taumas (gr. Θαύμας Thaúmas, łac. Thaumas – cud) – jedno z pierwotnych bóstw zjawisk przyrodniczych na morzu w mitologii greckiej, syn Pontosa (Morza) i Gai (Ziemi), brat Nereusa, Forkosa, Keto i Eurybii. Połączył się z okenidą, Elektrą, i miał z nią dzieci: harpie i Iris oraz Hyspadesa. Taumas zachwycał ludzi zjawiskami, których nie rozumieli i stąd nazywali cudami. Z racji urodzenia należał do bóstw morskich, dlatego też morze było obszarem jego "cudotwórczej" działalności. Nie istnieją mity związane z Taumasem.
    Gajusz Juliusz Hygin (ur. ok. 64 p.n.e., zm. ok. 17 n.e.) – rzymski pisarz i mitograf, autor zachowanych do dziś eskcerptów mitologicznych.
    Forkos, Forkis, Forkys (gr. Φόρκος Phórkos, Φόρκυς Phórkys, łac. Phorcys ) – w mitologii greckiej, bóstwo morskie będące synem Gai i Pontosa. Jego żoną była jedna z jego sióstr – Keto. Wedle Teogonii Hezjoda z tego związku urodziły się trzy Forkidy zwane Grajami, dwa potwory morskie zwane Ketosami, trzy gorgony, Echidna i smok hesperyjski zwany Ladonem. Apollodoros w Bibliotece natomiast jako potomstwo Forkosa wymienia Skyllę .
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Hezjod (gr. Ἡσίοδος, Hesiodos) z Beocji – epik grecki. Przypuszczenia co do daty jego narodzin wahają się od 850 do 700 p.n.e. (raczej bliżej tej drugiej daty, o czym informuje filolog aleksandryjski Arystarch z Samotraki). Jego imię tłumaczy się jako „ten, co wysyła pieśń”, co może świadczyć o fakcie, iż Hezjod należał do grona aojdów. Jest pierwszym w historii literatury poetą, o którego życiu wiemy dzięki umieszczeniu poszczególnych faktów we własnych dziełach.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

    Reklama