Ponos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ponos (gr. Πόνος pónos, łac. labor) – w języku starogreckim trud, wysiłek. W filozofii cynickiej nadawano mu wartość etyczną. W mitologii personifikowano go pod postacią bóstwa, jako syna Eris.

Teogonia (gr. θεογονία theogonia) - część teologii lub mitologii zajmująca się kwestią pochodzenia bogów. Jest to najczęściej pieśń przedstawiająca narodziny bogów. Religioznawstwo współczesne traktuje kwestie teogonii symbolicznie, uznając opisywane przez nią zdarzenia jako wyraz wielu funkcji sfery sacrum. Przykładem teogoni jest Teogonia Hezjoda opisująca powstanie i losy bogów greckiego panteonu, a także teogonie indyjskie zawarte w Puranach.Filozofia cynicka to zespół poglądów właściwych grupie filozofów antycznej Grecji, powstały w V wieku p.n.e., a gasnący dopiero pod koniec starożytności. Trudno rozstrzygnąć, czy filozofia cyników była sposobem życia, czy właściwą szkołą filozoficzną (do ostatniego poglądu przychyla się Diogenes z Synopy zwany także Psem Mądrości).

Filozofia[ | edytuj kod]

Dla cyników (Antystenesa, Diogenesa i późniejszych cyników), cnota wymagała wyrobienia odporności na trudności stawiane przez naturę. Odporność zdobywało się przez hartowanie ciała i ducha i nabycie przyzwyczajeń w panowaniu nad przyjemnościami. Wskazując tę drogę cynicy używali dwóch pojęć: ponos (trudu) i askesis (ćwiczenia). Trud, przez zwykłych ludzi unikany i uznawany za nieprzyjemny, został przez cyników uwznioślony i potraktowany jako dobro. Życie w trudzie było przez cyników uznawane za wartościowe i godne mędrca.

Fonos (gr. Φονος, łac. Phonus), Fonoi (gr. Φονοι, łac. Phoni) – w mitologii greckiej duchy (demony) morderstwa, zabijania i uboju. Byli dziećmi bogini niezgody, Eris.. Ich siostry, Androktasiai odpowiadały za śmierć w bitwie, Fonos byli duchami zadawania śmierci poza walką. Niektórzy starożytni pisarze (tj. Quintus Smyrnaeus ) nie dostrzegali tej różnicy.Mache (lub Makhê, Makhai gr. Μαχη, Μαχαι) - w mitologii greckiej były to bóstwa (demony), a także personifikacje walki i bitwy. Zostały zrodzone przez Eris.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Androktasiai, Androkrasia (gr. Ανδροκτασιαι, Ανδροκτασια, łac. Androctasiae, Androctasia) – w mitologii greckiej żeńskie demony śmierci w walce podobne do Ker oraz do swoich sióstr Mache. Demony były córkami Eris.
Neikea, Neikos (gr. Νεικεα, Νεικος, łac. Neicea, Neicus, Altercatio) – w mitologii greckiej demony kłótni, waśni i krzywd. Zostały zrodzone przez Eris lub według innych wersji dzieci Etera i Gai.
Hysminai (gr. Ὑσμιναι, łac. Pugnae), Hysminê (gr. Ὑσμινη. łac. Pugna) – w mitologii greckiej żeńskie demony walki. Były córkami Eris. Niektóre wersje mówią jednak o Eterze i Gai jako o ich rodzicach.
Dobro – jedno z podstawowych (pierwotnych) pojęć etycznych, utożsamiane z pojęciem bytu. W moralności dobro określa poprawność (zgodność z normami moralnymi) czynów i zachowań człowieka.
Antystenes z Aten (gr. Ἀντισθένης Ἀθηναῖος Antisthenes Athenaios, ok. 444/436 – ok. 365 p.n.e.) – filozof grecki, twórca cynizmu. Jego najbardziej znanym uczniem był Diogenes z Synopy.
Areté (gr. ἀρετή) – najczęściej termin ten tłumaczy się jako „cnota”, rzadziej (i przeważnie dawniej) także jako „dzielność” lub „męstwo”, ale jego dokładne przetłumaczenie sprawia trudność, ponieważ w różnych czasach miał różne znaczenia. Początkowo oznaczał męstwo, bohaterstwo, później zdatność (sposobność) człowieka i każdej zresztą rzeczy do spełniania swojego właściwego zadania, wreszcie zaś zaletę moralną, czyli cnotę.
Dysnomia (także Bezprawie; gr. Δυσνομία Dysnomía, łac. Dysnomia ‘bezprawie’) – w mitologii greckiej uosobienie bezprawia, bogini chaosu i sporów, córka Eris.

Reklama