• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Polonez op. 53 - Chopin



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.Jego dorobek kompozytorski to m.in.: liczby w nawiasach oznaczają utwory opublikowane przez Chopina; pierwsza liczba oznacza utwory opusowane, druga - wydane poza systemem opusowym
    Aspekty techniczne[ | edytuj kod]
  • Szybkie, pędzące w górę kwarty czyste
  • Błyskawiczne i trudne oktawy
  • Tryle z użyciem słabszych palców
  • Szybkie skale muzyczne
  • Arpeggia
  • Rozbite akordy chopinowskie
  • Wykorzystanie niemal całego zakresu klawiatury fortepianu
  • Struktura Tempo dzieła to Alla polacca e maestoso (W tempie poloneza, majestatycznie). Struktura utworu to A-B-A (trójkowa). Początek utworu trwa około trzydziestu sekund, które składa się z szybko idących w górę dźwięków chromatycznych granych przez obie dłonie pianisty, nadających nastrój poloneza. Pierwszy temat jest nieco taneczny, w skali As-dur. To właśnie w tej części słychać charakterystyczne odbijane oktawy. Temat powtarza się oktawę wyżej z wykorzystaniem krótkich tryli, które wypełniają cześć ze słyszalnych przerw. Następnie wplecione jest krótkie interludium stworzone z akordów, które prowadzą do powtórzenia tradycyjnej melodii poloneza, wraz z typowym rytmem w akompaniamencie granym lewą dłonią. Temat sekcji A powtarza się raz jeszcze, ustępując miejsca części B. Otwiera ją sześć głośnych akordów granych arpeggio, by szybko wpaść w bardzo delikatne schodzące basowe oktawy ostinato w E-dur i później w Es-dur (zapisane jako Dis-dur). Melodia podobna do marszu brzmi po oktawach, i ta cała sytuacja powtarza się łącznie 2 razy. Sekcja B kończy się długim lirycznym interludium akordów harmonicznych i częstych modulacji. Kończy się pasażem schodzącym w niższe dźwięki, następnie cała sekcja A się powtarza. Tym razem grana jest jednak głośniej i dramatyczniej, kończąc się kodą zawierającą materiał z tematu głównego. Typowe wykonanie tego poloneza zajmuje około siedmiu minut.

    Fortepian – strunowy (chordofon), młoteczkowy, klawiszowy instrument muzyczny, zaliczany do rodziny cytr. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (czasami najlepsze koncertowe od F2; instrumenty z pocz. XIX wieku od C1 ) do c (88 dźwięków/klawiszy).Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Ciekawostki[ | edytuj kod]

    Telewizja Polska używała fragmentu tematu głównego jako sygnał Programu 1 (jako tło muzyczne do planszy „Telewizja Polska Program 1” przedstawiającej ówczesne logo złożone z białej litery T, płynnie przechodzącej w czerwoną literę P). Miało to miejsce na przełomie lat '70 i '80 (do ok. 1983 roku).

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. George Sand, urodzona jako Amantine Aurore Lucile Dupin, primo voto Dudevant (ur. 1 lipca 1804 w Paryżu, zm. 8 czerwca 1876 w Nohant) – francuska pisarka epoki romantyzmu.
    Rękopis Poloneza As-dur


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    As-dur — gama durowa, której toniką jest as. Także tonacja As-dur. Gama As-dur składa się z dźwięków: as, b, c, des, es, f, g. Pokrewną jej gamą molową jest f-moll. Obie mają cztery znaki przykluczowe (bemole). Trudna do realizacji dla instrumentów smyczkowych, dlatego rzadko wybierana jako tonacja dzieł symfonicznych.
    Koda lub coda (z języka wł., w dosłownym tłumaczeniu: ogon) - zakończenie utworu muzycznego. Koda jest typowa dla większych form muzycznych: formy sonatowej, fugi, również niektórych tańców. Może być krótkim ozdobnikiem, kilkoma akordami ujętymi w kadencję lub dłuższym fragmentem, niekiedy utrzymanym w narastającym tempie i dynamice. Koda, wykorzystując motywy utworu, ma stanowić jego podsumowanie i zamknięcie.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Heroizm – zdolność dokonywania wielkich czynów przez bohaterów wyróżniających się wyjątkową świadomością swojej misji historycznej, często utożsamiany z męstwem.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Wiosna Ludów – seria ludowych zrywów rewolucyjnych i narodowych jakie miały miejsce w Europie w latach 1848 – 1849. W kontekście „Wiosny Ludów” można wyróżnić trzy główne nurty:

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.645 sek.