Politerapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Politerapia, leczenie skojarzone, terapia skojarzona – kuracja więcej niż jedną metodą w tym samym czasie, najczęściej dwoma lub kilkoma środkami farmakologicznymi.

W medycynie określenie interakcja farmakologiczna lub inaczej interakcja leków stosuje się, gdy jedna substancja lecznicza wpływa na aktywność drugiej po jednoczesnym ich podaniu. Chociaż teoretycznie działanie to może być zarówno pozytywne jak i negatywne to jednak najczęściej określenie to stosuje się do interakcji niepożądanych.Farmakokinetyka jest dziedziną farmakologii opisującą zmiany stężenia leku lub jego metabolitów w ustroju w czasie. Procesy, którymi zajmuje się farmakokinetyka dotyczą losów leku w ustroju i są opisywane w systemie LADME. Farmakokinetyka rozpatruje te procesy względem czasu.

Leczenie może dotyczyć jednej choroby lub kilku chorób jednocześnie. Może to być kilka leków o różnym działaniu lub jeden preparat zawierający w sobie kilka różnych, ale dobranych właściwie do leczonej choroby, substancji czynnych. Skład substancji tworzących, na przykład, tabletkę złożoną jest tak dobrany, aby ich efekt leczniczy uzupełniał się, ale nie wchodziły one z sobą w istotne interakcje ani nie działały przeciwstawnie.

Kwas acetylosalicylowy (łac. Acidum acetylsalicylicum; aspiryna, polopiryna) – organiczny związek chemiczny, acetylowa pochodna kwasu salicylowego. Popularny środek o działaniu przeciwbólowym, przeciwgorączkowym i przeciwzapalnym. Przy stosowaniu długotrwałym wykazuje działanie przeciwzakrzepowe. Składnik wielu leków złożonych.International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

Politerapia wymaga znajomości mechanizmów działania leków, ich farmakokinetyki, działań niepożądanych i interakcji między nimi. Wybór leków do terapii skojarzonej jest determinowany przez stan zdrowia pacjenta i choroby współistniejące.

Przykłady popularnych połączeń lekowych (preparatów złożonych):

  • paracetamol, pseudoefedryna i dekstrometorfan (np. Gripex)
  • paracetamol, fenylefryna, witamina C (np. Gripex HotActiv, Coldrex, Febrisan)
  • paracetamol, witamina C, feniramina (np. Fervex)
  • aspiryna, witamina C (np. Aspirin-C, Upsarin C)
  • ibuprofen, pseudoefedryna (np. Ibuprom zatoki, Modafen, Nurofen Antigrip)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • polipragmazja
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Radosław Ekiert. Zioła i ziółka. „Wiedza i Życie”, 03.2010. ISSN 0137-8929. 
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Leczenie wielolekowe – wywiad z prof. Marianem Wieloszem




  • Reklama