Podalejrios

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podalejrios – w mitologii greckiej syn boga Asklepiosa i nimfy Epione (według innej wersji Lampetii), brat Machaona.

Wojna trojańska – według Homera i antycznych historyków trwające 10 lat oblężenie Troi przez greckich Achajów. Mitycznym powodem konfliktu było porwanie Heleny, żony króla Sparty – Menelaosa, przez Parysa, księcia trojańskiego, syna króla Priama. Menelaos wezwał na pomoc swojego jedynego brata Agamemnona, króla Argos i Myken oraz wszystkie księstwa achajskie. Na leżącą w północnej Anatolii i dotąd niezdobytą Troję, na 1185 okrętach ruszyli wojownicy achajscy.Filoktet (gr. Φιλοκτήτης Philoktḗtēs, łac. Philoctetes) – w mitologii greckiej król Tesalii, łucznik, spadkobierca łuku Heraklesa.

Był jednym z zalotników Heleny i z tego tytułu wziął udział u boku brata w wojnie trojańskiej. Walczył po stronie Greków, służąc im także swoimi umiejętnościami lekarskimi. Wraz z Machaonem wyleczył rannego Filokteta. Po upadku Troi pożeglował wspólnie z Kalchasem, Amfilochosem, Leonteusem i Polypojtesem do Kolofonu. Stamtąd, po śmierci Kalchasa, udał się do wyroczni delfickiej po radę, gdzie ma się osiedlić. Ta poradziła mu, by zamieszkał w miejscu, gdzie czułby się bezpieczny, gdyby niebo waliło się na głowę. Ostatecznie dotarł do Karii, której wysokie szczyty górskie zdawały się podpierać nieboskłon. Według jednego z wariantów mitu wyrzucony po katastrofie statku na brzeg spotkał koźlarza, który zaprowadził go do króla Karii, Damajtosa. Podalejrios uzdrowił wówczas córkę władcy, którą następnie poślubił, a także założył miasto Syrnos.

Kolofon, Kolophon – miasto greckie w Jonii położone w głębi lądu nad rzeką Halesos. Zostało założone prawdopodobnie przez synów ateńskiego króla Kodrosa w XI wieku p.n.e. W starożytności podawano je jako jedno z prawdopodobnych miejsc narodzin Homera. W mieście działała mennica.Epione (gr. Ἠπιόνη Epiónē, łac. Epione) – w mitologii greckiej bogini. Była małżonką boga Asklepiosa, z którym spłodziła córki Iaso, Panakeję, Ajgle i Akeso. Była czczona wraz z Asklepiosem w Epidauros. Według niektórych źródeł, zwłaszcza według tradycji z wyspy Kos, była nie małżonką, ale córką Asklepiosa.

W Italii na szczycie góry Drion znajdowały się dwa sanktuaria, wzniesione ku czci Kalchasa i Podalejriosa. Osobę, która złożyła tam ofiarę z czarnego barana i następnie przespała się w skórze tego zwierzęcia, według ówczesnych wierzeń nawiedzały sny prorocze.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 293. ISBN 978-83-04-04673-3.
  2. Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2001, s. 249. ISBN 83-7132-526-6.
Karia (gr. Καρία, Karía; łac. Caria) – kraina historyczna w południowo-zachodniej części Azji Mniejszej na wybrzeżu Morza Egejskiego na północ od Rodos, granicząca z Jonią, Lidią, Pizydią i Likią. Przez Karię przepływała rzeka Meander (dziś Menderes) i jej dopływy: Harpasos, Marsyas i Indus.W mitologii greckiej Machaon (gr. Μαχάων Macháōn, D. Μαχάωνος Macháōnos, łac. Machaon) był jednym z synów Asklepiosa. Wraz ze swym bratem Podalejriosem poprowadził wojska z Tesalii (lub Messenii) w wojnie trojańskiej po stronie Greków. Obaj byli wysoko cenionymi medykami (Machaon jako internista, Podalejrios jako chirurg). Machaon (lub jego brat) w czasie wojny uzdrowił Filoktetesa Telephusa. W Iliadzie Machaon w dziesiątym roku wojny został zraniony przez Parysa, a następnie zabity przez Eurypylosa. Pochowano go w Gerenii w Messenii, gdzie był czczony przez lud.




Warto wiedzieć że... beta

Nimfy (gr. Νύμφαι Nýmphai, l. poj. Νύμφη Nýmphē, łac. Nymphae, "młode kobiety", "dziewczyny w porze godowej", "narzeczone") – w mitologii greckiej i mitologii rzymskiej boginie (niższego rzędu) i uosobienia sił żywotnych przyrody.
Helena Trojańska (gr. Ἑλένη Helénē) – w mitologii greckiej królewna i królowa Sparty; bohaterka Iliady Homera.
Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

Reklama