Plan Wulkan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Plan Wulkan – plan zniszczenia węzłów komunikacyjnych i głównych ośrodków przemysłowych w Polsce Ludowej przez oddziały zbrojne WiN na wypadek wybuchu III wojny światowej.

Operacja „Cezary” – utworzenie przez polskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego fikcyjnej struktury tzw. V Komendy lub V Zarządu WiN-u, kontrolowanej przez funkcjonariuszy MBP – oznaczało to wzięcie pod kontrolę operacyjną resztek WiN. Celem operacji miało być działanie o charakterze prowokacji, czyli nakłanianie do popełniania przestępstw i tworzenie fałszywych dowodów, w celu skierowania postępowania karnego przeciwko osobom działającym w ich mniemaniu w niepodległościowej organizacji.Polska Rzeczpospolita Ludowa (PRL) – oficjalna nazwa państwa polskiego w latach 1952–1989. Uprzednio, w latach 1945–1952 ten sam organizm państwowy funkcjonował jako podmiot prawa międzynarodowego pod nazwą Rzeczpospolita Polska. Państwo to w okresie 1945-1989 propagandowo i kolokwialnie określane było jako Polska Ludowa.

Historia[ | edytuj kod]

Plan powstał w oparciu o uzupełniony i skonkretyzowany plan „X”, który zawierał wytyczne do działania dla podziemia na okres bezpośrednio przedwojenny, po nawiązaniu przez Delegaturę Zagraniczną WiN współpracy z CIA. Zawierał on wytyczne, których celem miała być dywersja na głównych liniach kolejowych w Polsce Ludowej. W przypadku konfliktu zbrojnego oddziały zbrojne WiN miały dokonać zniszczenia trzech głównych magistrali kolejowych, utrudniając tym samym przerzut Armii Radzieckiej na Zachód. Plan miał wejść w życie w momencie wybuchu III wojny światowej, a dezorganizacji miały ulec szlaki komunikacyjne oraz węzły łączności. Wytypowane miały zostać również cele dla bombardowań lotniczych państw zachodnich. Były to rejony przeładunkowe, mosty drogowe i kolejowe oraz węzły kolejowe.

Włoska Partia Komunistyczna (wł. Partito Comunista Italiano, PCI) – nieistniejąca już włoska partia polityczna, utworzona w wyniku rozłamu w 1921 wewnątrz włoskiej partii socjalistycznej, należała do Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu) i dążyła do wywołania we Włoszech rewolucji komunistycznej. W okresie powojennym należała do głównych ugrupowań politycznych w kraju. Od 1948 do 1992 partia komunistyczna była we Włoszech największym ugrupowaniem opozycyjnym. W latach 1948 - 1956 blisko współdziałała z partią socjalistyczną. W 1968 potępiła inwazję wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. Na przełomie lat 60. i 70. doszło do rozluźnienia związków z KPZR co w rezultacie zaowocowało powstaniem eurokomunizmu opierającego się na odrzuceniu przywództwa Moskwy w ruchu komunistycznym oraz rezygnacji z marksizmu-leninizmu jako podstawy działania. W połowie lat 70. lewe skrzydło chadecji próbowało dokonać porozumienia z komunistami jako czołową siłą opozycji aby doprowadzić do przejęcia przez nią części odpowiedzialności za politykę państwa. Był to tzw. "historyczny kompromis". Fiasko tej koncepcji wiąże się z porwaniem i śmiercią chadeckiego polityka Aldo Moro. Partia komunistyczna razem z chadekami ostro występowała przeciwko terroryzmowi skrajnej lewicy (Czerwone Brygady) i skrajnej prawicy. W 1991 uległa przekształceniu w socjalistyczną i proeuropejską Demokratyczną Partię Lewicy (Partito democratico della Sinistra, PDS). W tym samym roku grupa radykałów zamierzających zachować komunistyczną tożsamość partii opuściła PDS, powołując Odrodzenie Komunistyczne (Partito della Rifondazione Comunista).Zrzeszenie Wolność i Niezawisłość (używana była również forma "Wolność i Niepodległość" pełna nazwa: Ruch Oporu bez Wojny i Dywersji "Wolność i Niezawisłość") – polska cywilno-wojskowa organizacja antykomunistyczna założona 2 września 1945 w Warszawie. Jej trzon stanowiły pozostałości rozwiązanej w 1945 Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj. WiN przejęła jej strukturę organizacyjną, kadry, majątek a także częściowo oddziały leśne. Dowódcy obszarów DSZ zostali prezesami obszarów WiN.

W 1951, po podpisaniu porozumienia z Delegaturę Zagraniczną WiN, strona amerykańska zażądała wytypowania czterech członków organizacji do skierowania na kurs dywersyjny w ośrodku szkoleniowym w Monachium. Trzech z nich było niczego nieświadomymi członkami WiN, natomiast czwarty, Marian Strużyński, był tajnym agentem UB działającym w ramach gry operacyjnej z wywiadami państw zachodnich o kryptonimie „Cezary”. Po miesięcznym pobycie wrócił do kraju, przekazując UB – Plan „Wulkan”.

Kierownictwu CIA nawiązanie tej współpracy wydawało się jednym z największych sukcesów w jej dotychczasowej działalności. Przy pomocy Delegatury WiN i V Zarządu miała zostać stworzona sieć wywiadowcza, z której pomocą Amerykanie uzyskiwaliby cenne informacje zza żelaznej kurtyny. Przez cały okres współpracy CIA drogą lotniczą dostarczyło do Polski 5 milionów dolarów w postaci sztab złota, pistolety maszynowe, karabiny, amunicję i radiostacje. Ponadto nawiązali poufne kontakty ze zwolennikami WiN za granicą, garstką emigrantów w Niemczech i Londynie. Wśród kierownictwa CIA panowało mylne przekonanie o szeroko rozbudowanych strukturach podziemia antykomunistycznego i jego liczebności. Jeszcze w połowie 1952 sądzono, że na terenie Polski Ludowej w lasach nadal działa ponad 20 tysięcy uzbrojonych partyzantów, gotowych w każdej chwili do rozpoczęcia szerokiej walki partyzanckiej, oraz 100 tysięcy sympatyków wśród cywili. Po ujawnieniu stanu rzeczywistego kierujący operacją „polską” Frank Lindsay złożył rezygnację. Dodatkowym policzkiem dla CIA była informacja, że duża część funduszy wysłanych do Polski została wykorzystana jako wsparcie dla Włoskiej Partii Komunistycznej, z którą CIA prowadziła prawdziwą podziemną wojnę

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Stanisław Kluz, W potrzasku dziejowym. WiN na szlakach AK, Wydawnictwo Jestem Polakiem, 1978.
  2. Marian Reniak, Droga z Monachium, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1977.
  3. Tim Weiner, Dziedzictwo Popiołów. Historia CIA, Rebis, 2009.
  4. „Cezary” - ubecka prowokacja, blogmedia24.pl [dostęp 2019-02-22].




Reklama