Pinda (ofiara)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pinda (sanskryt: piṇḍa) – hinduistyczna rytualna ofiara dla przodków nazywanych pitry i zamieszkujących pitrylokę, czyli dla zmarłych z linii męskiej za których odprawiono już ceremonię sapindikarana. Uprawnieni do jej ofiarowania są jedynie męscy potomkowie w linii prostej pokrewieństwa (sapinda).

Ghi, ghee (Hindi: घी ghī, Nepali: घ्यू ghyū, Urdu: گھی ghī, Bengali: ঘী ghī, Marathi: तूप Toop, Kannada: ತುಪ್ಪ tuppa, Tamilski: நெய் ney, Telugu: నెయ్యి neyyi, Arabski: سمنة samna) – rodzaj masła klarowanego, tłuszcz zwierzęcy wytwarzany przez długotrwałe gotowanie na małym ogniu i usuwanie szumowin oraz osadów (klarowanie) masła. Ma bardzo długi okres przydatności do spożycia i cechuje się dobrą palnością. W Indiach uważany jest za szlachetny i poza kulinariami używany jest też do celów sakralnych (pudźa, homa).Sapindikarana – jedna z pięciu kategorii ofiar hinduistycznych za przodków śraddha (श्राद्ध) opisanych w dziele Jadźńjawalkjadharmaśastra.

Pinda to ofiara z pożywienia. Najczęściej w formie gałki czy gomółki. Produktem żywnościowym używanym do tworzenia pindy jest w głównej mierze ugotowany ryż. Jako dodatki, w zależności od tradycji religijnych i lokalnych, bywają dodawane:

Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Pitryloka (trl. pitṛloka) – w hinduizmie to subtelny wymiar egzystencji po śmierci lub sfera w zaświatach, siódma z kolei (poniżej brahmaloki) według filozofii sankhji i wedanty. Już w Wedach tak określa się miejsce bytowania zmarłych.
  • sezam
  • cukier
  • ghi
  • miód.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Pinda , Cezary Galewicz (tł.). W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 132, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0.
    2. Ojcowie , B.J.Koc (tł.). W: Słownik mitologii hinduskiej. Andrzej Ługowski (red.nauk.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1994, s. 134, seria: Świat Orientu. ISBN 83-86483-20-2.
    Pitry ( dewanagari पितृ , trl. pitṛ ) – w mitologii wedyjskiej zmarli przodkowie, zamieszkujący pitrylokę ( świat ojców ), którego władcą jest bóg Jama . Do tej klasy istot zaliczane są duchy przodków rasy ludzkiej, w tym dziesięciu pradźapatich. Obowiązkiem męskich potomków był rytuał zwany śraddha, podczas którego należało składać ofiarne placki ryżowe, tzw. pinda, które miały zapewnić przodkom godny żywot w zaświatach. Zaniechanie śraddhy powodowało "drugą śmierć" - punamrmrytju.




    Reklama