Pina (rzeka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pina (biał. Піна) – rzeka na Białorusi, lewy dopływ Prypeci, długość 40 km, obszar dorzecza 2460 km², średni przepływ roczny wynosi 8,6 m³/s.

Kanał Dniepr-Bug, dawn. Kanał Królewski, Kanał Rzeczypospolitej, Kanał Muchawiecki (biał. Дняпроўска-Бугскі канал), kanał żeglowny na Białorusi, łączy Dniepr (w Pińsku, przez Pinę, dopływ Prypeci) z Wisłą (w Kobryniu, przez Muchawiec, dopływ Bugu); otwarty w 1848.Prypeć (ukr. Прип’ять, białorus. Прыпяць) – rzeka na Ukrainie i Białorusi, prawy dopływ Dniepru, o długości 775 km i powierzchni dorzecza 121 000 km². W górnym i środkowym biegu rzeka przepływa przez Polesie. Uchodzi do Zbiornika Kijowskiego. Dopływami Prypeci są m.in.: Turia, Stochód, Styr, Horyń, Stwiga, Uborć, Sławeczna, Żałoń, Uż (prawe), Pina, Jasiołda, Bobryk Pierwszy (lewe). Główne miasta położone nad Prypecią to: Pińsk, Mozyrz, Czarnobyl. Naturalny bieg Prypeci charakteryzował się licznymi rozlewiskami, meandrami, rozdzielaniem koryta i łączeniem z odnogami innych rzek. Odcinek Prypeci przed Pińskiem znany był także jako Strumień.

Jest częścią Kanału Królewskiego, który w Pińsku łączy się przez Pinę z Prypecią. W czasach II Rzeczypospolitej u ujścia Piny stacjonowała polska Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Rzeki Europy
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

    Pina, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 158.

    M. Żukow-Karczewski, Krajobrazy utracone. Pina - rzeka nie do końca ujarzmiona!

    Flotylla Rzeczna Marynarki Wojennej, do 17 października 1931 Flotylla Pińska – polska flotylla rzeczna wchodząca w skład Marynarki Wojennej w okresie międzywojennym, stacjonująca w Pińsku na rzece Pinie. Flotylla operowała na tzw. morzu pińskim – w dorzeczu Prypeci z głównymi rzekami: Prypeć, Pina, Strumień.Język białoruski (biał. беларуская мова, biełaruskaja mowa) – należy do grupy języków wschodniosłowiańskich. Liczba osób posługujących się tym językiem wynosi około 9 milionów.
    Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich – słownik encyklopedyczny wydany w latach 1880–1902 w Warszawie przez Filipa Sulimierskiego, Bronisława Chlebowskiego i Władysława Walewskiego; rejestrował toponimy z obszaru Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz niektórych terenów ościennych (m.in. części Śląska, czy Prus Książęcych); wielokrotnie wznawiany, stanowi cenne źródło wiadomości geograficznych, historycznych, gospodarczych, demograficznych i biograficznych.




    Reklama