• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Piec kaflowy



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Kominek – nakryte palenisko, zbudowane z wnęki umieszczonej w ścianie niewiele wyżej niż poziom podłogi, wystającego z lica ściany obramowania, na którym opiera się okap odprowadzający spaliny do przewodu dymowego.Pył węglowy – ziarna węgla kamiennego przechodzące przez sito o wymiarach oczek równych 1×1 mm. Powstaje podczas robót górniczych oraz w trakcie przeróbki i transportu węgla kamiennego.
    Palenie[ | edytuj kod]

    Występują 2 poprawne metody palenia w piecu kaflowym.

    1. Rozpalanie "od góry" – należy nałożyć węgiel lub drewno na ruszt w ilości odpowiadającej masie pieca i wielkości paleniska oraz temperaturze zewnętrznej, następnie położyć rozpałkę (lub papier) oraz drobne drewno rozpałkowe i podpalić. Po odgazowaniu węgla (brak dużych płomieni) lub drewna należy zamknąć górne drzwiczki (powietrze wtórne), natomiast po przepaleniu prawie całego powstałego odgazowanego węgla (zostaje tylko cienka warstwa żaru) można zakręcić również dolne drzwiczki. W tym momencie zaczyna się właściwe grzanie pieca. Ciepło z żaru zaczyna wypełniać kanały dymne i ogrzewać wkład szamotowy. Jest to metoda rekomendowana przez Cech Zdunów Polskich.
    2. Palenie kroczące – na ruszcie należy ułożyć stos z drobnego drewna, następnie obłożyć go kawałkami węgla i zasypać garścią drobniejszego węgla, po czym podpalić. Po przepaleniu należy przesunąć powstały żar na tył paleniska, a od przodu nałożyć węgiel tak aby jedynie stykał się z żarem, nie przykrywając go. Czynność należy powtarzać aż do uzyskania pożądanej temperatury pieca i przepalenia ostatniej dawki paliwa, po czym zakręcić, upewniając się że ruszcie znajduje się jedynie cienka warstwa żaru. Metodę tą promowano już w 1922 w książce "Jak zaoszczędzać opał w gospodarstwie domowem" czy filmie z 1953 "Czy umiesz palić w piecu?"

    Palenie metodą "tradycyjną" (rozpalanie na ruszcie i zasypywanie żaru węglem) często prowadzi do usterek lub uszkodzeń pieców (nagłe skoki temperatury, nieregularne nagrzewanie), a nawet wybuchów. Dzieje się tak w wyniku nagromadzenia niespalonych palnych gazów, które w dużej ilości nagromadziły się w piecu i zostały nagle zapalone w wyniku wzrostu temperatury lub nagłej dawki tlenu. Jest to również palenie najmniej efektywne i wysokoemisyjne (nawet sześciokrotnie większa szkodliwa emisja zanieczyszczeń).

    Zduństwo – dział rzemiosła zajmujący się budową i naprawą pieców (pokojowych, kuchennych, chlebowych, pieco-kominków, ostatnio (po 1990 r.) także kominków). Rzemieślnik uprawiający to rzemiosło to zdun.Cegła – materiał budowlany w kształcie prostopadłościanu (także klina, wycinka pierścienia kołowego lub kształtki) uformowany z gliny, wapna, piasku, cementu (bloczki betonowe) lub innych surowców mineralnych, który wytrzymałość mechaniczną i odporność na wpływy atmosferyczne uzyskuje poprzez proces suszenia, wypalania lub naparzania parą wodną. Cegły służą m.in. do wznoszenia ścian, murów, filarów, słupów, a także fundamentów i ścian fundamentowych. Cegły mogą też być wypełnieniem stropów (strop Kleina).

    Pieca nie wolno zakręcać przed przepaleniem się wsadu, ponieważ grozi to rozsadzeniem pieca przez zapłon zgromadzonych w nim gazów palnych. Największe zagrożenie wybuchem zachodzi po wrzuceniu lub dołożeniu węgla, ze względu na możliwość unoszenia się pyłu węglowego w kanale kominowym pieca.

    W piecu kaflowym można opalać również innymi materiałami poza węglem (drewno, papier, słoma), jednakże węgiel ze względu na swoją charakterystykę palenia jest materiałem wymagającym najmniej obsługi. Używanie drewna lub papieru jako materiału palnego wymaga częstszego dokładania i obsługi pieca, przy jednoczesnym wytwarzaniu większych objętości popiołu.

    Zapłon - w ogólnym znaczeniu jest to proces chemiczny, w którym energia termiczna produkowana przez daną reakcję chemiczną jest wystarczająca do podtrzymywania tej reakcji.Popiół – stała pozostałość po spaleniu substancji organicznej, np. paliw stałych lub ciekłych, czy masy organizmów żywych. Popiół jest produktem wtórnym, otrzymywanym przez działanie wysokiej temperatury na substancje mineralne zawarte w materiale. Zawiera większość pierwiastków, które się w nim znajdowały, choć wchodzą one po spopieleniu w skład innych związków chemicznych. Część reakcji zachodzących podczas spalania może prowadzić do powstania substancji lotnych, te nie wchodzą więc w skład popiołu.

    Wady i zalety[ | edytuj kod]

    Piec kaflowy
  • zdecydowaną zaletą, w stosunku do kominków, jest czas oddawania zakumulowanego ciepła, wynoszący od 12 do 24 godzin (piec dobrze rozpalony, zakręcony ok. 22 nie jest zupełnie zimny jeszcze ok. godz. 20-22 dnia następnego – zależne od temperatury otoczenia i szczelności cieplnej pomieszczenia oraz pieca),
  • wysoka efektywność pieca przy właściwej obsłudze (60-85% i więcej) dzięki akumulacji oraz ceramicznej budowie (wysoka temperatura)
  • grzanie w dużej części poprzez przyjazne człowiekowi promieniowanie podczerwone
  • wytwarzanie pyłu, szczególnie przy czyszczeniu pieca
  • Wymiennik ciepła – urządzenie służące do wymiany energii cieplnej pomiędzy dwoma jej nośnikami, tj. substancjami będącymi w stanie ciekłym lub gazowym.Palenisko – część pieca lub kotła, w którym odbywa się spalanie paliwa, przystosowana do wielokrotnego użytkowania.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Komin (z łac. caminus, od gr. κάμινος (kaminos), piec) – droga przenoszenia spalin w przypadku komina spalinowego oraz droga przenoszenia zużytego powietrza w przypadku komina wentylacyjnego. Potocznie jest to pionowa konstrukcja budowlana.
    Drewno – surowiec drzewny otrzymywany ze ściętych drzew i formowany przez obróbkę w różnego rodzaju sortymenty. Zajmuje przestrzeń pomiędzy rdzeniem, a warstwą łyka i kory. Pod względem technicznym drewno jest naturalnym materiałem kompozytowym o osnowie polimerowej wzmacniany ciągłymi włóknami polimerowymi, którymi są podłużne komórki zorientowane jednoosiowo.
    Żeliwo – stop odlewniczy żelaza z węglem, krzemem, manganem, fosforem, siarką i innymi składnikami, zawierający od 2,11 do 4,3% węgla w postaci cementytu lub grafitu. Występowanie konkretnej fazy węgla zależy od szybkości chłodzenia i składu chemicznego stopu. Chłodzenie powolne sprzyja wydzielaniu się grafitu. Także i dodatki stopowe odgrywają tu pewną rolę. Według obowiązującej normy żeliwo definiuje się jako tworzywo, którego głównym składnikiem jest żelazo i w którym zawartość węgla przekracza 2% (obecność dużych zawartości składników węglikotwórczych może zmienić podaną zawartość węgla).
    Ogrzewanie – proces dostarczania energii termicznej do ciała, pomieszczenia, w celu podniesienia lub utrzymania jego temperatury.
    Podczerwień (promieniowanie podczerwone) (ang. infrared, IR) – promieniowanie elektromagnetyczne o długości fal pomiędzy światłem widzialnym a falami radiowymi. Oznacza to zakres od 780 nm do 1 mm.
    Wkład kominkowy – żeliwny lub stalowy wkład w kształcie paleniska, podłączany bezpośrednio do wylotu spalin. Wkłady o nowocześniejszej konstrukcji mają również przyłącze dopływu świeżego powietrza, a nawet regulator ciągu, który automatycznie reguluje dopływ świeżego powietrza do paleniska. Szyby wkładów kominkowych wykonywane są ze szkła żaroodpornego, wytrzymałego na temperatury rzędu 700 stopni Celsjusza. Wkład kominkowy może posiadać również płaszcz wodny, tj. wymiennik ciepła płytowy, bądź rurowy, który za pośrednictwem cieczy ciepło z paleniska przekazuje do instalacji centralnego ogrzewania. Celem stosowania wkładów kominkowych w paleniskach jest podniesienie ich sprawności cieplnej poprzez ograniczenie wyciągania powietrza z ogrzewanego pomieszczenia, poprzez zamknięcie paleniska szybą.
    Spaliny, gazy spalinowe – mieszanina gazów powstających w procesie spalania paliwa (stałego, ciekłego lub gazowego), np. węgla kamiennego, węgla brunatnego, ropy naftowej, benzyny, gazu ziemnego, biopaliw.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.