Performance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Performance (z ang. „przedstawienie, wykonanie”) – sytuacja artystyczna, której przedmiotem i podmiotem jest obecność artysty w określonym kontekście czasu, przestrzeni i własnych ograniczeń.

Fluxus (od łac. płynący) – międzynarodowy ruch artystyczny w sztuce XX wieku patronujący działaniom wielu dziedzin (sztuki wizualne, poezja, muzyka) i artystom o różnych postawach i doświadczeniach sztuki, ale charakteryzujących się przekraczaniem wąskich specjalności, specyficznym humorem, dystansem do tradycyjnej sztuki. Nawiązywali do ruchu dada, inspiracją był dla nich Marcel Duchamp, a także John Cage.Transgresja – w psychologii i filozofii, przekraczanie granic biologii, osobowości, granic społecznych oraz norm społecznych.

Artysta występujący przed publicznością jest zarówno twórcą, jak i materią sztuki. Elementem performance’u może być właściwie każdy przedmiot, pojęcie, obiekt lub temat wskazany czy zasugerowany przez artystę w trakcie wystąpienia, a nawet ciało artysty.

Charakterystyka performance’u[ | edytuj kod]

Akcja performatywna Josepha Beuysa mająca na celu zasadzenie 7.000 dębów. Documenta 7 (1982)

Performance uważany jest za sztukę żywą rozumianą dwojako: z jednej strony jako osobisty, personalny pokaz artysty przed publicznością i bezpośredni z nią kontakt, z drugiej – jako sprzeciw wobec tego, co rozumie się poprzez sztukę konwencjonalną (przedstawiającą, materialną).

Stelarc (oficjalnie Stelios Arcadiou, ur. 19.06.1946 na Cyprze) – australijski artysta współczesny, od 1948 mieszka w Australii. Ukończył T.S.T.C (Art and Crafts) oraz Uniwersytety Monach i Melbourne. Twórczość Stelarca związana jest z Body Art oraz Performance. Tematyka jego działań nierozerwalnie dotyka problemu ludzkiego ciała w kontekście technologii, interfejsów łączących człowieka z maszyną. Największy rozgłos uzyskał dzięki cyklowi performance’ów „Suspensions”. Do 2007 r. obejmował stanowisko dyrektora pracowni naukowej Katedry Performatywnej Sztuki Cyfrowej na Uniwersytecie Nottingham Trent w Anglii. Obecnie udziela się jako profesor w szkole artystycznej na Uniwersytecie Brunel w Londynie. Jest ojcem dwóch córek, z których jedna (Astra Stelarca) w ślad za ojcem wstąpiła na drogę artystyczną.Zbigniew Warpechowski (ur. w 1938 na Wołyniu, wówczas w Polsce) – polski artysta, poeta, performer. Jeden ze współzałożycieli międzynarodowej grupy The Black Market, skupiającej pionierów sztuki performance. Zorganizował Sympozjum Realności Poetyckich, poświęcone poetyckim źródłom sztuki akcji (Adina Bar-On, Phillipe Castellin, Eugenio Miccini, Ewa Zarzycka). Jego twórczość odznacza się procesualnością, interaktywną formą oraz naciskiem na cielesność jako medium. Od pewnego czasu Warpechowski, który sam nazywa siebie ostatnio "konserwatystą awangardowym" (choć po raz pierwszy tego określenia wobec Warpechowskiego użył krytyk Kazimierz Piotrowski), wykonuje performances o charakterze bardzo krytycznym wobec współczesnej kultury konsumpcyjnej, dominacji mediów, postmodernizmu i liberalizmu obyczajowego.

Performance swe korzenie zawdzięczać może tradycji malarstwa gestu Jacksona Pollocka, który wyeksponował akt malowania, sam proces malarski, co później rozwinęli jego następcy, usuwając płótno, a w miejsce dzieła jako rezultatu twórczego umieścili sam proces tworzenia nieowocujący żadnym materialnym dziełem sztuki. Performance rozszerza również działanie sztuki na procesy społeczne zachodzące w wielu obszarach, np. kultury, polityki, religii. Takim działaniem była akcja społeczna artysty Josepha Beuysa, mająca na celu zasadzenie 7 000 dębów, czy performance W jaki sposób wyjaśnić obrazy martwemu królikowi, w którym artysta zamknął się z martwym zwierzęciem w galerii po to, aby udowodnić, że niemożliwe jest zrozumienie procesu twórczego przez przeciętnego odbiorcę.

Bill Viola (ur. 25 stycznia 1951 w Queens, Nowy Jork) – amerykański artysta specjalizujący się w sztuce wideo i instalacjach wizualno-dźwiękowych.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Ważnym czynnikiem w sztuce performance jest jego rozwinięcie, sztuka site specific, która stawia na kontekst miejsca, otoczenia.

Marina Abramovic i Ulay we wspólnym performansie zatytułowanym „Relation in time” przez 17 godzin ciągłej medytacji, będąc odwróconym do siebie plecami, związanym włosami. Ulay i Abramovic musieli polegać na własnych siłach psychicznych, aby wytrzymać w bezruchu, bez mówienia.

Termin „performance” jest nie do końca określony, co wynika z wielonurtowości tego zjawiska spowodowanej różnymi tradycjami, z jakich wyrasta, i właściwie stale definiowanym przez nowe sposoby pracy w tym medium.

Andrzej Dudek Dürer (ur. 1953 we Wrocławiu) – performer, artysta sztuki mediów, kompozytor i muzyk. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Jego pseudonim pochodzi od Albrechta Dürera – Dudek wierzy, iż jest jego inkarnacją.Orlan (ur. 30 maja 1947 w Saint-Étienne) - francuska artystka współczesna. Zajmuje się fotografią, instalacją, rzeźbą, sztuką wideo, performance i in.

Performance dąży do zaskoczenia i poruszenia publiczności. Bywa przez to przedstawieniem kontrowersyjnym, ale nie stanowi to jego głównego założenia. W historii performance’u zdarzały się jednak sytuacje, gdy fizyczne traumatyzowanie ciała doprowadzało do mniej lub bardziej zamierzonych tragedii. Tzw. „akcjoniści wiedeńscy” publicznie się okaleczali, zabijali zwierzęta w czasie orgii, był także przypadek artystycznego samobójstwa (śmierć tego artysty – Rudolfa Schwarzkoglera – mogła być jednak przypadkowa). Performance bywa też kontrowersyjny przez aspekt bólu (Chris Burden, Sebastian Bieniek, Marina Abramovic, Gina Pane) czy seksualności (Orlan). Seksualności, której celem jest nie tylko szokowanie formą, ale i przekaz dotyczący konwencji i ograniczeń, jakim poddawani są ludzie (transgresja, body art, carnal art). Kolejnym aspektem stosowanym w performance’ach jest również wątek medytacyjny i religijny (Bill Viola, Marina Abramović, Andrzej Dudek-Durer, Zbigniew Warpechowski), a także wątki transhumanizmu we współczesnym świecie (Stelarc).

Happening (z ang. „dzianie się”, „zdarzenie”) – zorganizowane wydarzenie o charakterze artystycznym, ograniczone czasowo, mające swoją dramaturgię, tworzącą logiczną narrację, lub zestaw znaków: haseł, obrazów, gestów, przedmiotów, postaci w przestrzeni.Site-specific – dziedzina sztuki obejmująca dzieła sztuki stworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Miejsce to zazwyczaj znane jest z góry - uwzględniane już w stadium projekcyjnym samego dzieła. Koncepcja wyrosła z wielkich realizacji ziemych - pracy z nurtu land art. Pierwotnie, na fali ruchów kontestacyjnych, formułowania kontrkultury i rewolucji seksualnej na miejsca realizacji dzieł wybierano przestrzenie nie mieszczące się w ówczesnym języku świata sztuki. Sam termin site-specific został spopularyzowany i sprecyzowany przez Roberta Irwina, jednak pierwotnie pojawia się w latach siedemdziesiątych, używany przez rzeźbiarzy realizujących publiczne zamówienia na obszerne miejskie przestrzenie. takich, jak Lloyd Hamrol czy Athena Tacha.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Akcjonizm wiedeński – ruch artystyczny działający w latach 60. i 70. XX wieku, wyrastający ze sprzeciwu wobec katolicko-mieszczańskiego stylu życia w powojennej Austrii. W swoich działaniach stosował happening, fluxus i inne działania o charakterze prowokacyjnym.
Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
Sytuacjonizm – ruch społeczno-artystyczny powstały w latach pięćdziesiątych XX wieku, skupiający głównie artystów, architektów i radykalnych działaczy studenckich z Francji, Holandii, Belgii, Danii i Włoch.
Transhumanizm (czasem skracany do >H lub H+) – ideologia postulująca użycie nauki i techniki, w szczególności neurotechnologii, biotechnologii i nanotechnologii, do przezwyciężenia ludzkich ograniczeń i poprawy kondycji ludzkiej.
Hiszpańska Biblioteka Narodowa (Biblioteca Nacional de España) – największa biblioteka w Hiszpanii i jedną z największych na świecie. Znajduje się w Madrycie, a dokładnie przy Paseo de Recoletos.
Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
Chris Burden (ur. 1946 w Bostonie w stanie Massachusetts) – amerykański artysta. Studiował sztuki wizualne, fizykę i architekturę w Pomona College oraz na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine (od 1969 do 1971). W 1978 został mianowany profesorem na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. W swojej karierze zajmował się performansem oraz wykonywaniem instalacji.

Reklama