Peregryn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Peregrynimię męskie pochodzenia łacińskiego, oznaczające „ten, który podróżuje”. Wśród patronów – św. Peregryn, męczennik (II wiek); św. Peregryn, biskup Auxerre (+ 304); św. Peregryn Laziosi – patron chorych na raka. Od tego imienia powstała staropolska forma skrócona (zdrobniała, spieszczona) Grzymek, utworzona za pomocą popularnej w imiennictwie polskim (a także ruskim) techniki ucinania nagłosu (: Pielgrzym).

Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Peregryn z Opola (ur. ok. 1260 w Opolu, zm. ok. 1333, prawdopodobnie we Wrocławiu) – śląski dominikanin, kaznodzieja z przełomu XIII/XIV w., spowiednik księcia Władysława.

Peregryn imieniny obchodzi 1 maja, 5 maja, 16 maja, 13 czerwca, 7 lipca, 25 sierpnia i 5 września.

Św. Peregryn (Peregrine) Laziosi (ur. 1260 (1265?) r. w Forlì – zm. 1 maja 1345 tamże) – włoski serwita, święty Kościoła katolickiego.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Znane osoby[ | edytuj kod]

  • Peregryn z Opola – śląski dominikanin, kaznodzieja z przełomu XIII/XIV w.
  • Peregryn Laziosi – święty serwita, patron chorych na raka (1260-1345).
  • Peregrine Maitland – brytyjski oficer i polityk (1777-1854)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Peregrin Tuk – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Sródziemia
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. W.R. Rzepka, B. Walczak, Pochodzenie nazwiska Sajkowski, „Studia Polonistyczne”, XVIII/XIX, Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 1992, s. 27–35, ISBN 83-232-0460-8 (pol.).???
    John Ronald Reuel Tolkien, CBE (wym. [dʒɒn ˈɹʷɒnld ˈɹʷuːəl ˈtʰɒlkiːn]; ur. 3 stycznia 1892 w Bloemfontein w Oranii, zm. 2 września 1973 w Bournemouth) – brytyjski pisarz oraz profesor filologii klasycznej i literatury staroangielskiej na University of Oxford. Jako autor powieści Władca Pierścieni, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia, spopularyzował literaturę fantasy. Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.




    Warto wiedzieć że... beta

    Peregrin I Tuk – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, hobbit, jeden z bohaterów Władcy Pierścieni. W adaptacji reżyserowanej Petera Jacksona zagrał go szkocki aktor Billy Boyd.
    Peregrine Maitland (ur. 6 lipca 1777 w Longparish Hall w Hampshire, zm. 30 maja 1854 w Londynie), brytyjski oficer i polityk, syn Thomasa Maitlanda i Jane Mathew. Miał dwie żony. Po raz pierwszy ożenił się 8 czerwca 1803 r. z Louisą Crofton (zm. 1805), miał z nią syna Peregrine’a. Po raz drugi ożenił się 9 października 1815 w Paryżu z lady Sarah Lennox (ok. 1794 – 8 września 1873), córką Charlesa Lennoxa, 4. księcia Richmond i lady Charlotte Gordon, córki 4. księcia Gordon. Peregrine i Sarah mieli razem co najmniej siedmioro dzieci.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama