• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pasticcio

    Przeczytaj także...
    Antonio Lucio Vivaldi zwany Il Prete Rosso, co po polsku znaczy "Rudy Ksiądz" (ur. 4 marca 1678 w Wenecji, zm. 28 lipca 1741 w Wiedniu) – włoski skrzypek i kompozytor, kapłan katolicki.Giuseppe Fortunino Francesco Verdi (ur. 10 października 1813 w Le Roncole koło Busseto, zm. 27 stycznia 1901 w Mediolanie) – kompozytor włoski. Studiował w Mediolanie. Opery komponował przez całe życie, sporadycznie komponował też inne gatunki - najsławniejszym przykładem Requiem. Z czasem zdobył wielką sławę i uznanie. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych twórców operowych. Jego muzyka zawiera melodie podkreślające akcję sceniczną, oddające wielkie uczucia i dramaty.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Pasticcio – utwór muzyczny, stworzony przez kilku kompozytorów lub złożony z utworów zaczerpniętych z różnych wcześniej istniejących dzieł.

    W XVII i XVIII wieku odmiana opery, polegająca na łączeniu odcinków muzycznych z różnych oper w jednym dziele o odrębnym libretto. Rozumiane może być jako dobieranie przez autora pasticcia,arii jednego bądź różnych autorów do nowej opery, ze względu na upodobania słuchaczy albo jako przemyślaną kompozycję, w której wykorzystuje się dzieła innych autorów.

    Georg Friedrich Händel (ang. George Frideric Handel; pol. Jerzy Fryderyk Haendel, ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie) – niemiecki kompozytor późnego baroku. W 1727 roku stał się poddanym Wielkiej Brytanii. Jest narodowym kompozytorem tego kraju. Komponował liczne gatunki muzyki baroku, między innymi opery i oratoria. Händel zaliczany jest do najwybitniejszych twórców muzyki późnego baroku.Libretto (wł. książeczka) – tekst stanowiący podstawę dzieł sceniczno-muzycznych, takich jak opera, operetka, kantata, musical czy balet.

    Pasticcio był typową kompozycją z okresu baroku. Było to dzieło, które kompozytor tworzył, wykorzystując fragmenty utworów innych kompozytorów (za ich zgodą lub bez), często dodając własne oryginalne elementy. Fragmenty zapożyczone od innych można było w mniejszym lub większym stopniu dostosować, zwłaszcza gdy oryginalne libretto było zastępowane nowym. Celem pasticcio było głównie szybkie tworzenie nowych przedstawień, przy wykorzystaniu arii, które już cieszyły się szczególnym powodzeniem wśród publiczności.

    Pastisz - w muzyce jest to często imitacja cudzego, a z reguły historycznego stylu, dokonywana z różnych pobudek, przy czym zjawisko to zasadniczo wystąpiło dopiero w XX wieku. Autorem najbardziej znanych pastiszów był Fritz Kreisler. Przez wiele lat z wielkim powodzeniem wykonywał utwory skrzypcowe, których autorami mieli być kompozytorzy z przeszłości, tacy jak Gaetano Pugnani (Preludium i Allegro), Giuseppe Tartini (Wariacje), Antonio Vivaldi (koncert skrzypcowy). W 1935 roku Kreisler przyznał, że były to naśladownictwa, co wywołało ogromny skandal – ale utwory pozostały w repertuarze. W polskiej muzyce jako autor pastiszy dał się poznać przede wszystkim Krzysztof Meyer. Skomponował Symfonię D-dur w stylu Mozarta, która miała być dowcipem na primaaprilisowy koncert w 1977 roku oraz dwie-trzecie opery Gracze rozpoczętej przez Szostakowicza (1981).Samplowanie (ang. sampling) – użycie fragmentu wcześniej dokonanego nagrania muzycznego, zwanego samplem jako elementu tworzonego utworu przy użyciu specjalnego instrumentu zwanego samplerem (lub komputera). Sample uzyskuje się w sposób naturalny bądź sztuczny. Najczęściej sample stanowią pojedyncze dźwięki instrumentów naturalnych (np. sample perkusyjne) lub odpowiednio wycięte części innych utworów.

    Termin "pasticcio" został użyty po raz pierwszy w 1742 roku w języku angielskim, a w 1795 roku - w języku włoskim. W czasach tych nie było ochrony praw autorskich, więc pasticcio nie był uważany za praktykę złą. Kompozycje, których już nie wykonywano, były szybko zapominane. Pasticcio pozwolił więc tchnąć „nowe życie” w muzykę, która wcześniej odnosiła szczególne sukcesy. Czasami już istniejące utwory solowe były wzbogacane o nowe fragmenty orkiestrowe; na przykład cztery pierwsze koncerty fortepianowe Wolfganga Amadeusza Mozarta (KV 37, 39, 40 i 41) składają się z części sonat na fortepian innych kompozytorów, które Mozart wzbogacił o partie orkiestrowe.

    Wolfgang Amadeusz Mozart (ur. 27 stycznia 1756 w Salzburgu, zm. 5 grudnia 1791 w Wiedniu) – kompozytor i wirtuoz gry na instrumentach klawiszowych. Razem z Haydnem i Beethovenem zaliczany do klasyków wiedeńskich.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Przykładem pasticcia może być opera Mucjusz Scaevola, w której stworzeniu uczestniczył m.in. Georg Friedrich Händel, oraz L'oracolo in Messenia Vivaldiego, którą wystawiano w formie pasticcio, wykorzystując m.in. utwory Geminiana Giacomellego i Riccarda Broschiego. Znane są też trzy opery pasticcio do muzyki Rossiniego: Ivanhoe, Robert Bruce i Muzyczna pszczoła.

    Aria – forma muzyczna wokalno-instrumentalna z kantylenowo rozwiniętym głosem solowym, zwykle część większej formy muzycznej takiej jak oratorium lub opera, występująca w punkcie kulminacyjnym akcji dramatycznej. Na ogół przyjmuje formę pieśni trzyczęściowej.Opera (wł. "dzieło") – sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak i balet, wywodzi się z włoskich, renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.

    Do gatunku pasticcia można też zaliczyć Mszę dla Rossiniego (Messa per Rossini), zbiorową kompozycję napisaną przez trzynastu wybitnych kompozytorów włoskich z inicjatywy Giuseppe Verdiego.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Pastisz
  • Sampling
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Masłowski 2012 ↓, s. 32-34.
    2. Masłowski 2012 ↓, s. 31.
    3. Maciej Jabłoński - Messa per Rossini w pracy zbiorowej Twórczość Gioacchino Rossiniego - w dwusetna rocznicę urodzin wyd. Ars Nova, Poznań 1993

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • PWN Wydawnictwo Naukowe "Encyklopedia PWN", Warszawa 2003.
  • Stanisław Masłowski. Memsampling – memy i mempleksy nieistniejącego. „Teksty z Ulicy. Zeszyt memetyczny”. 14, 2012. ISSN 2081-397X. 
  • Maciej Jabłoński - Messa per Rossini w pracy zbiorowej Twórczość Gioacchino Rossiniego - w dwusetna rocznicę urodzin wyd. Ars Nova, Poznań 1993
  • Riccardo Broschi (ur. ok. 1698 w Neapolu, zm. 1756 w Madrycie) – włoski kompozytor późnego baroku i brat słynnego śpiewaka-kastrata Farinelliego.Muzio Scevola (HWV 13) – opera w trzech aktach, do której libretto napisał poeta Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie Paolo Rolli. Uwerturę i akt III skomponował Georg Friedrich Händel, zaś muzykę do pozostałych aktów stworzyli jeszcze dwaj muzycy: do aktu I – Filippo Amadei, do aktu II – rywal Händla, Giovanni Battista Bononcini. Taka mieszanka kompozycji została określona włoskim terminem pasticcio. Libretto nawiązuje do postaci Gajusza Mucjusza Cordusa i oblężenia Rzymu przez Etrusków.




    Warto wiedzieć że... beta

    Gioachino Antonio Rossini albo Gioacchino Antonio Rossini, (ur. 29 lutego 1792 w Pesaro, zm. 13 listopada 1868 w Passy, obecnie. XVI dzielnica Paryża) – włoski kompozytor, twórca 39 oper.
    International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.