Parowiec Willie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Parowiec Willie (ang. Steamboat Willie) – film animowany Walta Disneya, jeden z pierwszych dźwiękowych filmów animowanych. Film miał premierę 18 listopada 1928 roku. Był trzecim filmem z Myszką Miki i źródłem sukcesu tej postaci. Nawiązywał do filmu aktorskiego Marynarz słodkich wód (org. Steamboat Billy Jr.) z Busterem Keatonem.

Buster Keaton, właśc. Joseph Francis Keaton (ur. 4 października 1895 w Piqua, zm. 1 lutego 1966 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy; reżyser, scenarzysta i komik, zwany „człowiekiem o kamiennej twarzy” i obok Charliego Chaplina najbardziej znany komik kina niemego. Najbardziej znany jako reżyser, scenarzysta i odtwórca głównej roli w komedii Generał.Walter Elias „Walt” Disney (ur. 5 grudnia 1901 w Chicago, zm. 15 grudnia 1966 w Los Angeles) – amerykański producent filmowy, reżyser, scenarzysta, aktor dubbingowy, animator, przedsiębiorca, wizjoner i filantrop. Jeden z największych twórców przemysłu rozrywkowego w historii, legenda animacji i filmu. Zdobył rekordową liczbę 59 nominacji do Oscarów, z czego zdobył również rekordową liczbę 22 statuetek, siedmiokrotny zdobywca Nagrody Emmy. Wraz z bratem, Royem Oliverem Disneyem, założyli wspólnie przedsiębiorstwo Walt Disney Productions, znaną obecnie pod nazwą The Walt Disney Company, największą korporację mediową świata.

Parowiec Willie powstał w trudnym dla Disneya momencie – jego filmy nie odnosiły sukcesu, a większość pracowników przeniosła się do konkurencji. Próba stworzenia udźwiękowionego filmu animowanego była więc przedsięwzięciem ryzykownym. Kreskówka powstawała latem 1928 roku w tempie 700 rysunków dziennie. Autorem scenariusza oraz pomysłodawcą sposobu wykorzystania dźwięku w filmie był Walt Disney, nad rysunkami pracował m.in. Ub Iwerks; przy filmie pracował też Wilfred Jackson.

Gag – komediowy lub farsowy chwyt, zaskakujący koncept albo efekt sytuacyjny. Wykorzystywany był głównie w komediach filmowych kina niemego. Gagi można znaleźć m.in. w komediach Maxa Lindera, Macka Sennetta. Stosowali je także ich uczniowie i następcy (również w filmach współczesnych): Charlie Chaplin, Buster Keaton, Harold Lloyd, Flipa i Flapa, Jacques Tati, Pierre Etaix, Louis de Funès, Mel Brooks i inni. Do typowego zbioru chwytów gagowych należą szaleńcze gonitwy, komiczne upadki, obrzucanie się tortami itp.Marynarz słodkich wód (ang. Steamboat Bill, Jr.) – amerykański film niemy z 1928 roku w reżyserii Bustera Keatona i Charlesa Reisnera.

Disney od początku kładł duży nacisk na udźwiękowienie filmu, rozpoczął więc poszukiwania technologii, która mogła spełnić jego oczekiwania. Interesował się m.in. systemem RCA Photophone, z którego korzystał Paul Terry, ale nie zdecydował się na niego ze względu na wysokie koszty. 15 września 1928 roku Disney spróbował dograć dźwięk do animacji z pomocą 20-osobowej orkiestry, mającej doświadczenie w towarzyszeniu niemym filmom. Próba ta okazała się jednak nieudana, więc Disney stworzył nową kopię filmu, która oprócz samej animacji zawierała rysunek podskakującej piłki, której ruchy miały kierować orkiestrą. Ta technika pozwoliła ostatecznie na udane nagranie warstwy dźwiękowej 30 września 1928 roku.

Parowiec Willie był jedną z podejmowanych ówcześnie prób udźwiękowienia filmu animowanego (inne to m.in. Czas na obiad Paula Terry'ego oraz My Old Kentucky Home braci Fleischerów). Od pozostałych odróżniał go jednak fakt, że Disney nie próbował uczynić z dźwięku tła dla animacji, ale potraktował go jako integralny element akcji i tworzywo gagów. Tak więc dialogi w filmie obejmują zaledwie kilka słów, ścieżkę dźwiękową stanowią natomiast głównie muzyka i zsynchronizowane z animacją efekty dźwiękowe, m.in. dźwięki nietypowych "instrumentów" (zwierzęta, garnki i.in.), na których gra główny bohater.

Przypisy[ | edytuj kod]

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Daniel Goldmark, Yuval Taylor, Leonard Maltin: The Cartoon Music Book. Chicago Review Press, 2002. ISBN 978-1-55652-473-8.
  • Richard Koszarski: Hollywood on the Hudson: film and television in New York from Griffith to Sarnoff. New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press, 2008. ISBN 978-0-8135-4293-5.
  • Louise Krasniewicz, Walt Disney: Walt Disney : a biograph. Santa Barbara, Calif.: Greenwood, 2010. ISBN 978-0-313-35830-2.
  • Paweł Sitkiewicz: Małe wielkie kino : film animowany od narodzin do końca okresu klasycznego. Gdańsk: słowo/obraz terytoria, 2009. ISBN 978-83-7453-934-0.




  • Reklama