• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Parametr - informatyka



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Programista, zwany też potocznie koderem to osoba, która tworzy programy komputerowe w pewnym języku programowania. Termin ten może odnosić się także do specjalisty w jednej dziedzinie programowania. Większość programistów zna co najmniej kilka języków programowania (np. C, C++, Java), lecz specjalizuje się tylko w wybranych z nich. Nazwa głównego języka jest często dodawana do nazwy stanowiska, np. programista C++, aby podkreślić specjalizację.Typ – w językach programowania opis rodzaju, struktury i zakresu wartości, jakie może przyjmować dany literał, zmienna, stała, argument, wynik funkcji lub wartość.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Michael Marcotty, Henry Ledgord, W kręgu języków programowania, tłumaczenie: Krystyna Jerzykiewicz, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1980, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, ​ISBN 83-204-1342-7
    2. John E. Nicholls, Struktura języków programowania, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1980, Seria: Informatyka, ​ISBN 83-204-0246-8
    3. Andrzej Marciniak, Borland Pascal 7.0, Wyd. Nakom, Poznań 1994 r., seria: Biblioteka Użytkownika MikrokomputerówISBN 83-85060-53-7​, ISSN 0867-6011
    4. Michał Iglewski, Jan Madey, Stanisław Matwin, Pascal. Język wzorcowy – Pascal 360., Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1984, wydanie trzecie – zmienione, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, ​ISBN 83-204-0597-1
    5. Jan Bielecki, Turbo C z grafiką na IBM PC, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1990, Seria: Mikrokomputery, ​ISBN 83-204-1101-7
    6. Jan Bielecki, Język FORTH, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1988, Seria: Mikrokomputery, ​ISBN 83-204-0930-6
    Podprogram (inaczej funkcja lub procedura) - termin związany z programowaniem proceduralnym. Podprogram to wydzielona część programu wykonująca jakieś operacje. Podprogramy stosuje się, aby uprościć program główny i zwiększyć czytelność kodu.Biblioteka Użytkownika Mikrokomputerów - BUM- to seria wydawnicza książek z zakresu informatki, wydawana przez wydawnictwo NAKOM.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Stos (ang. Stack) – liniowa struktura danych, w której dane dokładane są na wierzch stosu i z wierzchołka stosu są pobierane (bufor typu LIFO, Last In, First Out; ostatni na wejściu, pierwszy na wyjściu). Ideę stosu danych można zilustrować jako stos położonych jedna na drugiej książek – nowy egzemplarz kładzie się na wierzch stosu i z wierzchu stosu zdejmuje się kolejne egzemplarze. Elementy stosu poniżej wierzchołka można wyłącznie obejrzeć, aby je ściągnąć, trzeba najpierw po kolei ściągnąć to, co jest nad nimi.
    Zmienna liczba argumentów, nieokreślona liczba argumentów, zmienna lista argumentów, to konstrukcja programistyczna umożliwiająca przekazanie do podprogramu nieokreślonej, w deklaracji (lub definicji) podprogramu, liczby argumentów. Programista deklarując (i definiując) podprogram zwykle deklaruje także określoną liczbę parametrów. W wywołaniu takiego podprogramu należy wyspecyfikować odpowiednią liczbę argumentów, odpowiadającą zdefiniowanym parametrom podprogramu. Są to argumenty wymagane. W pewnych językach programowania lub ich konkretnych implementacjach, istnieje możliwość, oprócz specyfikowania argumentów wymaganych, także specyfikowania zmiennej liczby argumentów, dla których w deklaracji podprogramu nie wyspecyfikowano jawnie odpowiednich parametrów. W tym przypadku istnieje konieczność zdefiniowana w implementacji języka programowania możliwości badania ilości przekazanych do podprogramu argumentów w jego wywołaniu i sposobu pobierania kolejnych argumentów z listy wywołania, a także ich prawidłowej interpretacji, w tym rozpoznania typu przekazanej danej.
    Instrukcja wywołania jest to instrukcja, w danym języku programowania, powodująca wywołanie (i w konsekwencji wykonanie) określonego podprogramu.
    Prototyp — struktura oprogramowania, która informuje kompilator lub interpreter języka programowania o możliwościach podprogramu (funkcja, procedura, metoda) lub klasy. Prototyp jest więc deklaracją oddzieloną od definicji w postaci samodzielnego nagłówka podprogramu.
    Cykl życia programu – seria kolejnych zmian programu, w trakcie których sukcesywnie odbywa się dodawanie nowych funkcji oraz usuwanie powstających w trakcie rozwoju błędów (tzw. bugów).
    Pamięć operacyjna (ang. internal memory, primary storage) – pamięć adresowana i dostępna bezpośrednio przez procesor, a nie przez urządzenia wejścia-wyjścia procesora. W pamięci tej mogą być umieszczane rozkazy (kody operacji) procesora (program) dostępne bezpośrednio przez procesor i stąd nazwa pamięć operacyjna. W Polsce często pamięć ta jest utożsamiana z pamięcią RAM, choć jest to zawężenie pojęcia, pamięcią operacyjną jest też pamięć nieulotna (ROM, EPROM i inne jej odmiany) dostępna bezpośrednio przez procesor, a dawniej używano pamięci o dostępie cyklicznym.
    Atrybut – element składni języka programowania, który określa konkretną właściwość (znaczenie), nadaną wybranemu elementowi (obiektowi).

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.399 sek.