Papieska Unia Misyjna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Papieska Unia Misyjna (PUM) – jedno z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych – założona została przez bł. Pawła Mannę (1872-1952), włoskiego misjonarza w 1916 r. Ma na celu informację i formację misyjną kapłanów, członków instytutów zakonnych, stowarzyszeń życia wspólnego i instytutów świeckich, kandydatów do kapłaństwa i do życia poświęconego Bogu, jak również innych osób pełniących w Kościele posługę pastoralną. (por. Statuty PDM, rozdz.II, 23).

Historia[ | edytuj kod]

Po wielu latach pracy w Birmie o. Paweł Manna zmuszony był wrócić do kraju ze względów zdrowotnych. Poszukując swojego miejsca w Kościele, odkrył nowe pole działalności na rzecz misji, jakim była animacji misyjna wśród duchowieństwa celem „misyjnego przebudzenia” wśród wszystkich wierzących.

Inspiracją do tego rodzaju zaangażowania było bolesne doświadczenie dysproporcji, jaką o. Manna zauważył między ogromem potrzeb świata misyjnego a obojętnością wobec tej sytuacji zarówno duchowieństwa, jak i katolików ówczesnej Europy. Kierowany gorącą miłością do misji postanowił zmienić ten stan. Zaczął od wykorzystania prasy katolickiej i misyjnej. Na łamach pisma Le Missioni Cattoliche publikował swoje refleksje dotyczące kształtowania świadomości misyjnej katolików przy współudziale duchowieństwa. Był to wiodący temat wszystkich jego publikacji, książek i przemówień. Ojciec Manna wychodził z założenia, że kapłani przekonani o konieczności i wspaniałości dzieła misyjnego poprowadzą szeroko rozumiane wychowanie misyjne.

Prawda o naturze samego kapłaństwa i misji kapłanów jako przewodników ludu Bożego stała się dla o. Manny duchowym fundamentem misyjnej formacji kapłanów. Każdy sługa ołtarza, uczestnicząc w kapłaństwie Chrystusowym, powinien przyjąć na siebie również ten ważny rys Jego kapłaństwa, jakim jest kontynuowanie Boskiej misji Jezusa Chrystusa, czyli głoszenie wszystkim ludziom Ewangelii zbawienia. Z tym wiąże się podjęcie określonych zadań: zgłębianie zagadnień misyjnych, by móc przekazywać zdobyte informacje wiernym; zachęcanie do modlitwy za misje; troska o powalania misyjne; materialne wspieranie misji. Realizacja powyższego programu domagała się utworzenia ośrodka koordynującego i jednoczącego działania misyjne.

Ojciec Manna rozpoczął od przygotowania Statutów zawierających plan powołania stowarzyszenia o nazwie Unia Misyjna Duchowieństwa. Swój zamiar przedstawił abp. Guido Confortiemu, osobie kompetentnej w sprawach misji. Odnosząc się pozytywnie do tej idei, arcybiskup Conforti zgodził się przedstawić projekt Statutów papieżowi Benedyktowi XV, który zaaprobował je dnia 31 października 1916 r. Zaś dekret zatwierdzający Statuty i Unię Misyjną Duchowieństwa ukazał się w styczniu 1917 r.

Na mocy powyższych Statutów do Unii mogli należeć biskupi jako członkowie honorowi. Kapłani diecezjalni, zakonni i seminarzyści byli członkami zwyczajnymi. Z czasem grono członków było stopniowo rozszerzane. W 1949 r. Kongregacja Rozkrzewiania Wiary wydała dokument Huic sacro, umożliwiający wstępowanie do Unii również braciom i siostrom zakonnym. Natomiast znowelizowane Statuty z 1980 r. włączyły ponadto świeckich animatorów, pełniących funkcje duszpasterskie.

Podstrony: 1 [2] [3]




Reklama