Publiczna komutowana sieć telefoniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z PSTN)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Publiczna komutowana sieć telefoniczna, publiczna przełączana sieć telefoniczna, PSTN (od ang. public switched telephone network) – sieć telefoniczna utworzona i działająca początkowo wyłącznie w oparciu o technikę analogową, współcześnie przeważnie oparta na technice cyfrowej i sieci szkieletowej. Dostęp użytkowników do centrali (łącze abonenckie) nadal jest głównie analogowy dla usług rozmownych lub równocześnie cyfrowy dla łączy szerokopasmowych DSL. Usługi PSTN obejmują zarówno usługi analogowe POTS (ang. plain old telephone service), jak i cyfrowe ISDN (ang. integrated services digital network).

DSL (ang. Digital Subscriber Line) – cyfrowa linia abonencka, rodzina technologii szerokopasmowego dostępu do Internetu. Standardowa prędkość odbierania danych waha się od 128 kb/s do 50 Mb/s, w zależności od zastosowanej technologii DSL w danym kraju. Dla technologii ADSL prędkość wysyłania danych jest niższa od prędkości ich odbierania, natomiast prędkości te są symetryczne w technologii SDSL. Wynalazcą modemów DSL był Joseph W. Lechleitter, pracownik firmy Bellcore, który zademonstrował projekt budowy tych urządzeń w latach 80 XX w..Łącze abonenckie - część łańcucha telefonicznego między aparatem telefonicznym abonenta a centralą telefoniczną.

Publiczna komutowana sieć telefoniczna jest regulowana standardami opracowywanymi przez ITU-T. Adresacja PSTN, określana powszechnie jako „numeracja telefoniczna”, zdefiniowana została w zaleceniach E.163/E.164.

Historia[ | edytuj kod]

Pierwsze systemy telekomunikacyjne nie były połączone w sieć, opierały się głównie na połączeniach w pary. Jeśli rozmówca chciał rozmawiać z inną osobą, potrzebował innego telefonu. Osoba chcąca wykonać rozmowę gwizdała głośno w przekaźnik, aż druga osoba usłyszy dźwięk.

X.25 - to rekomendowany przez ITU-T standard protokołu komunikacyjnego dla publicznych sieci WAN, definiujący interfejs połączenia pomiędzy terminalem danych DTE (Data Terminal Equipment) a urządzeniem transmisji danych DCE (Data Communications Equipment), dla terminali pracujących w trybie pakietowym, podłączonych do publicznych sieci transmisji danych poprzez łącze dedykowane.ITU-T – Sektor Normalizacji Telekomunikacji ITU (ang.: International Telecommunication Union - Telecommunication Standardization Sector)

Potem do sygnalizowania rozmów używano dzwonków, później przełączników. Telefonia czerpała też wiele z zaawansowanych rozwiązań centralowych stosowanych w sieciach telegraficznych. Każdy telefon był podłączony do centrali telefonicznej, a centrale były łączone z sobą za pomocą łączy międzycentralowych. Sieci były łączone w sposób hierarchiczny, aż do objęcia ich zasięgiem miast, krajów i kontynentów. To były początki sieci PSTN, choć wtedy nie używano jeszcze tej nazwy.

Technika cyfrowa jest dziedziną naukowo–techniczną zajmującą się badaniem naukowym układów cyfrowych, np. poprzez ich modelowanie matematyczne i schematy zastępcze. Technika cyfrowa jest ściśle powiązana z elektroniką cyfrową, a rozwój obu tych dziedzin umożliwił opracowanie i wdrożenie do użytku m.in. mikroprocesora stanowiącego podstawę dla współczesnego komputera osobistego.PBX (ang. Private Branch Exchange) - centrala abonencka - to centrala telefoniczna będąca własnością i zarządzana przez użytkownika, zwykle przedsiębiorstwo lub instytucję, tworząca wewnętrzną sieć telefoniczną przedsiębiorstwa i połączona najczęściej kilkoma liniami z centralą operatora telekomunikacyjnego. Centrala PBX umożliwia zatrzymanie w sieci telefonicznej przedsiębiorstwa wewnętrznych rozmów pracowników przedsiębiorstwa, a jednocześnie obsługę normalnego ruchu telefonicznego, tj. rozmów przychodzących z zewnątrz przedsiębiorstwa i rozmów wychodzących na zewnątrz.

Automatyzacja wprowadziła wybieranie impulsowe między telefonem a centralą, a następnie między centralami, używając bardziej skomplikowanego adresowania sygnałowego zawierającego multiczęstotliwość, a kończąc na SS7, przez które większość central zostało podłączonych do końca XX wieku.

Komutacja pakietów – w telekomunikacji sposób transmisji danych polegający na dzieleniu strumienia danych na kawałki (pakiety), a następnie wysyłaniu ich za pomocą łączy komunikacyjnych pomiędzy węzłami sieci. Każdy pakiet podlega osobnemu trasowaniu – może podążać do celu ścieżką niezależną od wcześniejszych pakietów.POTS (ang. Plain Old Telephone Service) to najstarsza, podstawowa usługa telefoniczna, umożliwiająca analogowy przekaz głosu przez komutowane łącza telefoniczne. Połączenia są zestawiane przez wybieranie dekadowe (pulsowe) za pomocą tarczy numerowej (obecnie głównie tonowej z kodowaniem DTMF), a następnie komutowane w centralach telefonicznych.

Rozwój PSTN oznaczał stosowanie technik zarządzania ruchem telekomunikacyjnym, by można było zachować poziom QoS dla użytkowników końcowych. Prace Agnera Krarupa Erlanga pozwoliły ustanowić podstawy metod szacowania pojemności, konfiguracji sprzętowej i zasobów ludzkich do określenia poziomu usług dostarczanych użytkownikom końcowym.

System Sygnalizacji Nr 7 (ang. Common Channel Signaling System No. 7 – SS7, CCS7 lub C7) – zbiór protokołów stosowanych w sieciach telekomunikacyjnych. Architektura systemu sygnalizacji została określona przez CCITT w 1981 i zdefiniowana jest w zaleceniach ITU-T serii Q.7xx.Lokalna pętla abonencka to, według określenia zawartego w prawie telekomunikacyjnym, obwód łączący zakończenie sieci z punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, w szczególności z przełącznicą główną lub równoważnym urządzeniem.

W latach 70. przemysł telekomunikacyjny zaczął implementować komutacje pakietów, używając protokołu X.25. W latach 80. przemysł planował wykorzystanie cyfrowych technologii przesyłania głosu oraz myślał o zastosowaniach Broadband ISDN. Wizja zastosowania Broadband ISDN upadła w miarę rozwoju Internetu.

Agner Krarup Erlang (ur. 1 stycznia 1878, zm. 3 lutego 1929) - matematyk duński. Był pionierem w dziedzinie teorii ruchu telekomunikacyjnego i teorii kolejek. Jego modele są wciąż wykorzystywane w analizie ruchu w sieciach telefonicznych.Sieć szkieletowa (ang. backbone network) – sieć telekomunikacyjna, w tym sieć komputerowa, przez którą przesyłana jest największa liczba informacji. Łączy zwykle mniejsze sieci (sieci lokalne), grupy robocze, przełączniki, sieci rozległe. Urządzenia wchodzące w strukturę sieci szkieletowej z reguły odpowiedzialne są za funkcjonowanie całej sieci na określonym obszarze.

Dziś tylko najstarsze części systemu używają jeszcze łączy analogowych. Spotyka się jeszcze lokalne pętle abonenckie używające łączy analogowych. W ostatnich latach usługi cyfrowe rozszerzają swoją obecność dla użytkowników końcowych w postaci DSL, ISDN, FTTX .

Istnieje bardzo wiele prywatnych sieci telefonicznych, które nie są podłączone do publicznych sieci PSTN, które najczęściej wykorzystywane są do celów wojskowych. Istnieją też prywatne sieci, uruchamiane w dużych korporacjach, które są podłączone do publicznych sieci PSTN przez limitowane bramy sieciowe podobne do PBX.

Wybieranie impulsowe, wybieranie dekadowe, wybieranie pulsowe – przestarzała metoda wybierania numeru telefonu, stosowana w starych centralach telefonicznych i praktycznie nieużywanych już telefonach z tarczą. Polega ona na tym, że aparat telefoniczny wysyła w czasie wybierania numeru tyle impulsów, ile wynosi wybrana cyfra (dla cyfry „0” jest to 10 impulsów). Broadband ISDN (lub ang. B-ISDN) to nazwa szerokopasmowej sieci, opracowanej jako rozwinięcie klasycznej sieci ISDN. Prace nad B-ISDN prowadziła Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna (ITU-T) od roku 1990. W wyniku tych prac wyłoniła się technika ATM. Obecnie pojęcia B-ISDN praktycznie się nie używa, gdyż wszystkie jej cechy i funkcje zostały przejęte przez ATM.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • ADSL
  • ATM
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Zalecenia ITU-T




  • Warto wiedzieć że... beta

    Asynchronous Transfer Mode (ATM) – szerokopasmowy standard komunikacji, realizujący przesył pakietów poprzez łącza wirtualne. Wybór drogi (routing) jest dokonywany tylko raz, przy zestawianiu łącza. Wszystkie pakiety należące do jednego połączenia wirtualnego są wysyłane tą samą trasą. Jest stosowany w sieciach MAN i WAN. Informacja w tym standardzie przesyłana jest w postaci komórek składających się nagłówka 5 bajtów i pola informacyjnego: 48 bajtów.
    QoS (ang. Quality of Service – jakość usługi) to, zgodnie z zaleceniem ITU-T E.800, całość charakterystyk usługi telekomunikacyjnej stanowiących podstawę do wypełnienia wyrażonych i zaspokajanych potrzeb użytkownika tej usługi.

    Reklama