• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • PJEG

    Przeczytaj także...
    Komputer (z ang. computer od łac. computare – liczyć, sumować; dawne nazwy używane w Polsce: mózg elektronowy, elektroniczna maszyna cyfrowa, maszyna matematyczna) – maszyna elektroniczna przeznaczona do przetwarzania informacji, które da się zapisać w formie ciągu cyfr albo sygnału ciągłego.Nazewnictwo (zobacz też: nomenklatura) – zbiór zasad określający reguły nadawania nazw w danej dziedzinie. Umożliwia standaryzację nazw, pozwalając tym samym na łatwe dodawanie nowych elementów do słownika.
    Bęben magnetyczny – metalowy cylinder, którego zewnętrzna powierzchnia pokryta jest substancją ferromagnetyczną, wykorzystywany jako nośnik danych w pamięciach bębnowych.

    PJEGjęzyk programowania dla komputerów serii ZAM-41. Ten język był rozszerzeniem języka PJES. swej istocie był to język operujący mnemonicznymi oznacznikami rozkazów wewnętrznych maszyny, co klasyfikuje go we współczesnej nomenklatury do grupy asemblerów. Oprócz samych rozkazów z repertuaru języka maszynowego, język definiował także dodatkowe dyrektywy, ukierunkowane między innymi na gospodarowanie pamięcią, a także obejmowały dyrektywy kompilacji i listingu kodu programu, przy czym ich repertuar był znaczenie rozszerzony w stosunku do języka PJES. Dawał on możliwość dostępu do każdego elementu sprzętowego maszyny, poszczególnych słów jak i bitów zapisanych w pamięci lub na bębnie magnetycznym. Ponadto umożliwiał tworzenie makrodefinicji i wykonywanie makrorozkazów, co klasyfikowało go do współczesnej kategorii makroasemblerów.

    Asembler (z ang. assembler) – termin informatyczny związany z programowaniem i tworzeniem kodu maszynowego dla procesorów. W języku polskim oznacza on program tworzący kod maszynowy na podstawie kodu źródłowego (tzw. asemblacja) wykonanego w niskopoziomowym języku programowania bazującym na podstawowych operacjach procesora zwanym językiem asemblera, popularnie nazywanym również asemblerem. W tym artykule język programowania nazywany będzie językiem asemblera, a program tłumaczący – asemblerem.Pamięć operacyjna (ang. internal memory, primary storage) – pamięć adresowana i dostępna bezpośrednio przez procesor, a nie przez urządzenia wejścia-wyjścia procesora. W pamięci tej mogą być umieszczane rozkazy (kody operacji) procesora (program) dostępne bezpośrednio przez procesor i stąd nazwa pamięć operacyjna. W Polsce często pamięć ta jest utożsamiana z pamięcią RAM, choć jest to zawężenie pojęcia, pamięcią operacyjną jest też pamięć nieulotna (ROM, EPROM i inne jej odmiany) dostępna bezpośrednio przez procesor, a dawniej używano pamięci o dostępie cyklicznym.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jan Wierzbowski, ZAM-41. Kompendium Oprogramowania, wyd. I, Warszawa: Instytut Maszyn Matematycznych, 1973 (pol.).
  • Definicja intuicyjna: Kod źródłowy to zapis programu komputerowego w formie czytelnej dla człowieka umożliwiający jego modyfikację i rozwój.ZAM 41 – pierwszy polski komputer do przetwarzania danych zaprojektowany w Instytucie Maszyn Matematycznych (IMM) w Warszawie, a produkowane przez Zakład Doświadczalny Instytutu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Mnemonik - w językach assemblera jest to składający się z kilku liter kod-słowo, które oznacza konkretną czynność procesora. Przykładem mogą być: "add" (ang. dodaj) czy "sub" (ang. subtract - odejmij).
    Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.
    Makroasembler jest to asembler posiadający obsługę makr w czasie prekompilacji. Oprócz wszystkich funkcji właściwych asemblerowi dla danego języka niskiego poziomu, daje równocześnie możliwość stosowania makropoleceń - skryptów automatyzujących pewne czynności. Wpływa to na wygodę programowania (modyfikacje kodu nie wymagają przerabiania wielu miejsc), pozwala na zwiększenie czytelności (złożone operacje mogą zostać zastąpione prostą etykietą), zmniejszenie rozmiaru pliku z tekstem programu (funkcje inline w kodzie maszynowym mogą być napisane tylko raz w źródle) oraz niewielką poprawę wydajności kodu (stosowanie funkcji inline nie wymaga wywoływania podprogramu, który zastępowałby makropolecenie i następnie powrotu z podprogramu do miejsca jego wywołania).
    Dyrektywa w informatyce, to pojęcie stosowane w odniesieniu do zdań lub określonych fraz języka komputerowego, umożliwiających zlecenia bądź modyfikację realizacji określonych poleceń wydawanych przez użytkownika. Dyrektywy definiowane są zarówno w językach programowania, w powłokach systemów operacyjnych, jak i innych językach komputerowych. Należy jednak podkreślić, iż w wielu przypadkach użycie pojęcia dyrektywy, jest kwestią nomenklatury zastosowanej przez danego autora w odniesieniu do danego pojęcia języka komputerowego.
    Makro (lub makropolecenie) – zestaw rozkazów realizujący algorytm komputerowy przeznaczony do wykonywania przez określoną aplikację (edytor, arkusz kalkulacyjny, program graficzny) zwykle w celu automatyzacji pewnych czynności lub dokonania zmian w dokumentach bez interakcji z użytkownikiem. Makra pisane są zwykle w skryptowych językach programowania wykonywanych przez interpreter wbudowany w aplikacje, w których są uruchamiane.
    Bit (w ang. kawałek, skrót od binary digit, czyli cyfra dwójkowa) – najmniejsza ilość informacji potrzebna do określenia, który z dwóch równie prawdopodobnych stanów przyjął układ. Jednostka logiczna.
    Rozkaz – w informatyce i programowaniu to pojedyncza operacja centralnej jednostki obliczeniowej określona przez zestaw rozkazów danej architektury. Jest ona przekazywana procesorowi, który ją wykonuje, po czym zapisuje wartość wynikową lub ustawia flagę błędu, jeżeli wystąpił. W szerszym pojęciu, rozkaz może być elementem programu wykonywalnego, takiego jak kod bajtowy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.62 sek.