Ostrze trzoneczkowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Trzoneczkowate ostrze ahrensburskie

Ostrze trzoneczkowate (ang. tanged points) – narzędzie krzemienne wykonane z wióra lub rzadziej odłupka. Ostrze posiada uformowany retuszem trzonek, mniej lub bardziej wyraźny. Specyficzną odmianą jest liściak - trzonek jest słabo wyodrębniony. W okresie Dryas III (11-10 tys. lat temu) służyły jako grociki strzał. Od nich wziął nazwę kompleks kultur ostrzy trzoneczkowatych, a każda kultura w tym kompleksie posiadała swój charakterystyczny typ grocika.

Młodszy dryas – późnoglacjalna faza klimatyczna, biostratygraficzna i chronostratygraficzna trwająca od ok. 12,8 do 11,65 tys. lat BP (ok. 11-10 tys. C BP). Nazwa pochodzi od dębika ośmiopłatkowego (Dryas octopetala), tundrowo-górskiej krzewinki, której pyłek znaleziono w osadach z tego okresu. Młodszy dryas trwał ok. 1100-1300 lat; oddzielał interstadiał Bölling/Allerød (późnoglacjalne optimum) od preboreału - pierwszej fazy holocenu. Stanowi więc on ostatni zimny epizod ostatniego zlodowacenia. Dokładne ustalenie wieku bezwzględnego metodą radiowęglową początku i końca młodszego dryasu stanowi problem ze względu na obecność spłaszczeń radiowęglowej krzywej kalibracyjnej, co ma swoje przyczyny właśnie w tych zmianach klimatycznych.Narzędzia kamienne – narzędzia używane przez praludzi, wykonane z kamienia. Najstarsze znane narzędzia kamienne pochodzą sprzed 3,39 mln lat, odkryto je w pobliżu osady Dikika w Etiopii. Są one o około 800 tys. lat starsze od najstarszych znanych wcześniej kamiennych narzędzi i dowodzą, że posługiwał się nimi już Australopithecus afarensis. Wykonywane były w od paleolitu do neolitu . Były to kolejno:

W niektórych źródłach ostrza trzoneczkowate określa się jako liściaki trzpieniowate.

Odłupek – fragment surowiaka oddzielony na skutek intencjonalnego uderzenia. Powstaje poprzez uderzenie tłuczkiem w odpowiednio dobraną płaszczyznę surowiaka, zwaną piętą lub podstawą uderzeń. W momencie oddzielenia odłupka na surowiaku pojawiał się jego negatyw (powierzchnia negatywowa). Surowiak stawał się odtąd rdzeniem.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Bolesław Ginter, Janusz K. Kozłowski, Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu (wyd. III), PWN, Warszawa 1990.
  • Piotr Kaczanowski, Janusz K. Kozłowski, Wielka historia Polski, t. 1 Najdawniejsze dzieje ziem polskich, FOGRA OFICYNA WYDAWNICZA, Kraków 1998.
  • Janusz K. Kozłowski, Encyklopedia historyczna świata, t. I Prehistoria, Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, Kraków 1999.




  • Reklama