Ostrogoci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kolczyki ostrogockie, Metropolitan Museum of Art

Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. „ludzie stepu”), (łac. Ostrogothi) – jedno z plemion germańskich. W III w. i w 1. połowie IV w., tak jak wiele innych plemion germańskich, zbliżyli się do granic Imperium Rzymskiego i osiedlili się daleko na wschodzie na północnych wybrzeżach Morza Czarnego. Przybyli prawdopodobnie z południowych wybrzeży Morza Bałtyckiego, a wcześniej z południowej Skandynawii. W roku 378 Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.

Atalaryk (516 – 2 października 534) – król Ostrogotów w Italii. Był wnukiem Teodoryka Wielkiego i synem Eutaryka i Amalasunty, córki Teodoryka. Po śmierci dziadka w 526, jako dziesięcioletni chłopiec został ostrogockim królem. W imieniu Atalaryka władzę regencyjną sprawowała jego matka, Amalasunta. Amalasunta była zwolenniczką współpracy z Bizancjum, a syna wychowywała w rzymskiej tradycji. Przeciwko temu zaprotestowała starszyzna gocka, która w latach 532-534 uzyskała większy wpływ na Atalaryka. Atalaryk zmarł śmiercią naturalną 2 października 534 r. Następcą Atalaryka został Teodahad, siostrzeniec Teodoryka Wielkiego, poślubiony przez Amalasuntę.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

Królowie ostrogoccy nad Morzem Czarnym[ | edytuj kod]

  • Ostrogotha
  • Hunuil
  • Athal
  • Achiulf
  • Geberyk
  • Hermanaryk (Ermanryk)


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.
    Skandynawia – region północnej Europy, obejmujący kraje: Szwecję, Norwegię oraz Danię. Obejmuje część z krajów nordyckich.
    Witiges, Witigis - król Ostrogotów w latach (536-540). Był pierwszym królem spoza rodu Amalów. Jego żoną była córka Amalasunty i siostra Atalaryka - Matasunta. Na tronie zasiadł po zgładzeniu Teodahada w trakcie wojny z wodzem cesarza Justyniana, Belizariuszem. Witiges, chcąc wzmocnić się w Italii, zawarł sojusz z Frankami i Alamanami. Dnia 21 lutego 537 Goci rozpoczęli oblężenie zajętego przez Belizariusza Rzymu. W wyniku dywersji na swoich tyłach musieli w marcu 538 r. odstąpić od oblężenia i pomaszerować na pomoc Rawennie. W 538 w Italii wylądował korpus Narsesa, jednak osobisty konflikt Belizariusza i Narsesa paraliżował skuteczne działania przeciwko Witigesowi. W 539 siostrzeńcowi króla, Uraisowi, udało się zadać klęskę wojskom cesarskim w Ligurii oraz zdobyć Mediolan. Belizariusz szybko odzyskał inicjatywę oblegając Auximum, klucz do Rawenny, w której zamknął się Witiges. W tym czasie do północnej Italii wdarła się armia Franków pod wodzą Teudeberta, który za koncesje terytorialne gotów był poprzeć oblężonego w Rawennie Witigesa. Jednak Witiges poddał się Belizariuszowi, którego wojska w maju 540 weszły do Rawenny. Witiges został odesłany na wschód, a jego następcą został Hildebad.
    Eraryk (zm. 541) król ostrogocki obrany przez starszyznę 25 maja 541 roku. Pochodził z germańskiego plemienia Rugów, które walczyło u boku Ostrogotów. W Konstantynopolu potwierdzono jego władanie, jednak część starszyzny gockiej ofiarowała koronę Totili, który w październiku 541 rozkazał zgładzić swego konkurenta Eraryka.
    Amalasunta (zm. 535) – królowa Ostrogotów. Była córką Teodoryka Wielkiego. W 515 poślubiła Eutaryka, również z rodu Amalów, który większość swego życia spędził w wizygockiej Iberii. Z tego związku urodziło się dwoje dzieci: Atalaryk i Matasunta. Po śmierci Teodoryka władcą Ostrogotów został małoletni Atalaryk, lecz faktyczne rządy sprawowała regentka Amalasunta. Królowa była zwolenniczką ugodowej polityki wobec Cesarstwa, na co mogła wpłynąć gocka opozycja wobec jej rządów, na czele której stali Teodahad i wódz Teodoryka - Toluin. Po śmierci Atalaryka w 534 Amalasunta w celu utrzymania władzy musiała poślubić swego kuzyna Teodahada. Jednakże żądny władzy Teodahad pod koniec 534 uwięził Amalasuntę na wyspie toskańskiego jeziora Bolsena. Tam, przed 30 kwietnia 535, została zamordowana w czasie kąpieli prawdopodobnie przez krewnych zabitych na jej rozkaz członków starszyzny gockiej. Cesarz Justynian I Wielki jej śmierć wykorzystał do rozpoczęcia wojen z Ostrogotami.
    Radagajs, Radagais (lat. Radagaisus, zm. 23 sierpnia 406) – wódz gocki, stał na czele wielkiego najazdu na Italię w latach 405-406.
    Mezja (łac. Moesia) – prowincja rzymska istniejąca w latach 12-86 n.e., położona na południe od dolnego odcinka rzeki Dunaj, na terenie współczesnych państw Bułgarii i Serbii; północno-wschodni fragment Mezji (Delta Dunaju) znajduje się na terytorium Rumunii.

    Reklama