Orzeczenie czasownikowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Orzeczenie czasownikowe, orzeczenie prosteorzeczenie, wyrażone pojedynczym wyrazem, który jest osobową formą czasownika. Wyrażone najczęściej czasownikiem w formie osobowej, np. Banknoty dotarły do Europy w XVII wieku. Nazywa czynność, którą wykonuje podmiot. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? w jakim znajduje się stanie?

Przykłady:

  • Gosia je grzyby.
  • Bartek bije worek bokserski.
  • Kapitan zajada się żelkami.
  • Orzeczenie czasownikowe wyrażone jest:

  • osobową formą czasownika: np. (Ona) biegnie.
  • osobową formą czasownika z zaimkiem zwrotnym (czasowniki w stronie zwrotnej) np. (Piotr) przebiera się.
  • osobową formą czasownika z partykułą „nie” np. (Dzieciaki) nie przyjechały.
  • Orzeczenie czasownikowe można oddać za pomocą sekwencji zależnych od siebie czasowników: Będziesz miał potężne kłopoty.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bąk 1977 ↓, s. 411.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Piotr Bąk: Gramatyka języka polskiego - zarys popularny. Warszawa: Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1977. ISBN 83-214-0923-7.




  • Reklama