Opukiwanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Opukiwanie (łac. percussio) – jeden ze sposobów lekarskiego badania fizykalnego (przedmiotowego). Polega na przyłożeniu lewej ręki z rozpostartymi palcami w opukiwanym miejscu i stukaniu zgiętym palcem trzecim ręki prawej w trzeci palec lewej ręki.

Badanie lekarskie - badanie przeprowadzone osobiście przez lekarza, bądź lekarza weterynarii (badanie lekarsko-weterynaryjne) w czasie postępowania z pacjentem. Formalnie dzieli się na badanie podmiotowe (zbieranie wywiadów, anamneza) i badanie przedmiotowe (fizykalne).Choroby układu oddechowego – wszystkie schorzenia obejmujące drogi oddechowe lub z nimi związane. Fizjologicznie dzieli się je na choroby:

Oceniany jest odgłos opukowy. Może on być:

  • stłumiony (jak np. na udzie)
  • jawny (jak w normalnych warunkach nad płucami)
  • bębenkowy (jak na brzuchu).
  • Opukiwaniem można ocenić między innymi:

  • wielkość serca, wątroby, płuc (wielkość i ruchomość)
  • obecność płynu lub powietrza w jamie opłucnej,
  • bezpowietrzność miąższu płucnego (guz, zapalenie),
  • wypełnienie pęcherza moczowego.
  • Metodę tę opisał w 1761 Leopold Auenbrugger, ale początkowo pozostała ona niezauważona. Dopiero francuski lekarz Jean-Nicolas Corvisart opisał ją szerzej w 1808. Polski emigrant po powstaniu listopadowym Adam Raciborski, lekarz pracujący we Francji, napisał w 1835 podręcznik na temat nowych technik badań pt. "Nouveau manuel compiet d'auscultation et de percussion", w którym obok opukiwania (percussion) opisał osłuchiwanie (auskultację – auscultatio).

    Adam Raciborski (ur. 24 grudnia 1809 w Radomiu, zm. 14 lutego 1871 w Paryżu) – polski lekarz, autor podręczników medycznych, powstaniec listopadowy.Serce (łac. cor, gr. kardia) – centralny narząd układu krwionośnego strunowców i niektórych bezkręgowców. Zbudowany jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej typu sercowego. Zazwyczaj narząd ten otoczony jest osierdziem (pericardium).






    Warto wiedzieć że... beta

    Leopold Auenbrugger (ur. 1722, zm. 1809) − austriacki lekarz, uczeń Geharda van Swietena, wynalazca metody opukiwania (percussio), ale także autor librett operowych.
    Pęcherz moczowy (łac. vesica urinaria) – narząd gromadzący mocz wydalany przez nerki. Mocz spływa do pęcherza moczowego stale, odpływa zaś z niego okresowo przez cewkę moczową. Pojemność pęcherza moczowego wynosi około 250–500 ml, ale może on jednak rozciągnąć się do objętości 1000–1500 ml. W ciężkich chorobach, np. w durze brzusznym, przy zatrzymaniu moczu pojemność pęcherza może osiągnąć 3–4 litry.
    Francja (fr. France, IPA: /fʁɑ̃s/), Republika Francuska (fr. République française /ʁe.py.blik fʁɑ̃.sɛz/) – państwo, którego część metropolitalna znajduje się w Europie Zachodniej, posiadające także zamorskie terytoria na innych kontynentach. Francja metropolitalna rozciąga się od Morza Śródziemnego na południu do kanału La Manche i Morza Północnego na północy, oraz od Renu na wschodzie do Zatoki Biskajskiej na zachodzie. Francuzi często nazywają swój kraj l’Hexagone (sześciokąt) – pochodzi to od kształtu Francji metropolitalnej.
    Wątroba (grec. ἧπαρ hepar, łac. iecur) – wielofunkcyjny gruczoł obecny u wszystkich kręgowców, a także u niektórych innych zwierząt. Stanowi część układu pokarmowego położoną wewnątrzotrzewnowo. U większości zwierząt dzieli się na dwa płaty. U człowieka jej masa wynosi ok. 1500–1700 g u dorosłego mężczyzny, a u kobiety 1300–1500 g. Masa przyżyciowa jest o 500–800 g wyższa, ze względu na zawartą w niej krew.

    Reklama