Oficyna Wydawnicza Volumen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oficyna Wydawnicza Volumen – została założona w 1989 r. jako kontynuacja działalności podziemnego Niezależnego Wydawnictwa Książkowego Wers. Specjalizuje się w książkach z zakresu historii Polski i historii powszechnej, antropologii kulturowej i szeroko rozumianej myśli humanistycznej. Jest wydawcą m.in. podręczników akademickich z tych dziedzin.

Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne sp. z o.o. (WSiP) – wydawnictwo, które wydaje głównie podręczniki szkolne i inne materiały edukacyjne. Powstało zarządzeniem ministra edukacji narodowej 9 kwietnia 1945 r., jako Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych (PZWS), z których w 1951 roku wydzielone zostało Państwowe Wydawnictwo Szkolnictwa Zawodowego. W 1974 roku oba wydawnictwa zostały połączone w wydawnictwo pod obecną nazwą i działały w formie przedsiębiorstwa państwowego. Przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa zostało dokonane przez Ministra Skarbu Państwa w dniu 16 września 1998 r. Od 3 listopada 2004 do 30 sierpnia 2010 przedsiębiorstwo było notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie.Philippe Contamine (ur. 7 maja 1932 w Metz) – francuski historyk, mediewista, badacz dziejów wojskowości w średniowieczu.

W toku swej działalności Volumen współpracował m.in. z następującymi wydawnictwami: Bellona, Marabut, Alfa, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Niezależna Oficyna Wydawnicza, Dom Wydawniczo-Księgarski Klon, Instytut Wydawniczy „Pax”, a także ze Stowarzyszeniem Pokolenie oraz Ligą Republikańską.

Książki ukazują się w seriach wydawniczych: Nowa Marianna, O Wolność i Niepodległość, Czarna, Alfa i Omega, Piękne Książki, Podróże po Historii, Historia Najnowsza, Tworzenie Europy (seria nieukończona, zamknięta), Człowiek i Społeczeństwo (W Kręgu Codzienności) (seria zamknięta). W 2009 r. Volumen zainaugurował serię podręcznikową – wydzielając do niej klasyczne podręczniki akademickie. Ukazało się także kilka książek w kolekcji Podróżnicy mimo woli. Volumen współwydawał niektóre tytuły z serii Średniowiecze wydawnictwa Marabut. Ma w dorobku także kolekcję albumów z historii najnowszej.

Literatura faktu – kategoria wprowadzona przez krytykę literacką okresu międzywojennego, obejmująca utwory narracyjne pisane prozą, przede wszystkim o charakterze dokumentalnym.Richard Schechner (ur. 23 sierpnia 1934) - badacz, wydawca, jedna z czołowych postaci współczesnego teatru, reżyser, teoretyk, krytyk.

Był pierwszym współwydawcą serii: Brostiana oraz Klio w Niemczech. Seria Klio w Niemczech to część projektu translacyjnego Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie, którego celem jest ukazanie najciekawszych zjawisk niemieckiej historiografii powojennej. Równoległa seria Klio in Polen popularyzuje polską literaturę historyczną w Niemczech. Wydawnictwo Volumen wydało pierwsze pięć tomów tej serii. Na początku lat 90. ubiegłego wieku realizowało rozległy projekt edytorski Uniwersytetu Wrocławskiego dotyczący dziejów Śląska.

Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.Alain Corbin (ur. 12 stycznia 1936 w Lonlay-l’Abbaye) – francuski historyk, badacz dziejów XIX wieku i mikrohistorii, związany ze Szkołą Annales.

W serii Nowa Marianna (La Nouvelle Marianne) wydawnictwo wydało szereg unikatowych już dziś pozycji, udostępniając polskiemu czytelnikowi prace wybitnych historyków i uczonych francuskich, głównie z zakresu mediewistyki.

W serii O Wolność i Niepodległość ukazują się fundamentalne monografie polskiej historiografii – dzieła wielkich historyków II Rzeczypospolitej, nigdy nie wznawiane w PRL, a także monografie oddziałów antykomunistycznego podziemia zbrojnego oraz pisane współcześnie prace na tematy zakazane do 1989 roku.

Seria Czarna to seria eseju z różnych dziedzin humanistyki, zróżnicowana pod względem zarówno tematyki, jak i poziomu merytorycznego refleksji.

Encyklopedia „Solidarności”. Opozycja w PRL 1976-1989 – praca zbiorowa wydawana od 2010 roku. Inicjatorem przedsięwzięcia było Stowarzyszenie Pokolenie. II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945.

W serii Alfa i Omega wydawnictwo zamierzało prezentować książki niewielkie objętościowo, zawierające „pigułkę” wiedzy na temat zagadnień z wielu dziedzin życia i nauki. Od 2001 seria nie ukazuje się.

Volumen wydaje także literaturę piękną, co zapoczątkowała w 1996 r. przetłumaczona później na kilka języków książka Piotra Bednarskiego Błękitne śniegi (wydanie nowe, rozszerzone, ukazało się w 2011 r.), oraz literaturę faktu.

Volumen jest pomysłodawcą oraz współwydawcą Encyklopedii Solidarności. W 2009 r. we współpracy z wyd. Bellona zrealizował rocznicowy projekt Kanon Literatury Podziemnej.

Instytut Wydawniczy „Pax” – oficyna wydawnicza wydająca książki o tematyce filozoficznej, teologicznej i religioznawczej. Publikuje prace poświęcone historii Kościoła i historii Polski, problematyce wychowania, a także literaturę piękną.Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA – pierwsze polskie wydawnictwo publikujące w kraju poza cenzurą, powstałe w 1977, w latach 70. największe w II obiegu. W 1989 przekształcone w tzw. „superNową”.

Seria Nowa Marianna[ | edytuj kod]

Nowa Marianna (La Nouvelle Marianne) – książkowa seria wydawnicza Oficyny Wydawniczej Volumen. Większość tytułów ukazała się w latach 1994-1999, kilka w latach 2001-2002, następnie ponownie od roku 2010.

Walerian Kalinkao. Walerian Kalinka CR (ur. 20 listopada 1826 w Krakowie, zm. 26 grudnia 1886) – polski duchowny, historyk, założyciel Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców.Tadeusz Kutrzeba (ur. 15 kwietnia 1886 w Krakowie, zm. 8 stycznia 1947 w Londynie) – kapitan Sztabu Generalnego cesarskiej i królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego II RP, dowódca Armii „Poznań” podczas wojny obronnej 1939 r.
  • Fernand Niel, Albigensi i katarzy, przeł. Maria Żerańska, 1995, s. 104
  • Roger Caillois, Człowiek i sacrum, przeł. Anna Tatarkiewicz i Ewa Burska, 1995, s. 214
  • Philippe Dollinger, Dzieje Hanzy XII–XVII w., przeł. Vera Soczewińska, wyd. 2, 1997, s. 394, wyd. 2 (koedycja z Niezależną Oficyną Wydawniczą)
  • Pierre Riché, Edukacja i kultura w Europie Zachodniej VI–VIII w., przeł. Maria Radożycka-Paoletti, 1995, s. 558 (koedycja z IW Pax)
  • Michel Banniard, Geneza kultury europejskiej V–VIII w., przeł. Agnieszka Kuryś, 1995, s. 216
  • Jean Delumeau, Grzech i strach. Poczucie winy w kulturze Zachodu XIII–XVIII w., przeł. Adam Szymanowski, 1994, s. 796 (koedycja z IW Pax)
  • Francis Lebrun i Jean Carpentier, Historia Europy, przeł. Tadeusz Szafrański, 1994, s. 476
  • Marc Ferro, Historia kolonizacji, przeł. Michał Czajka, 1997, s. 444 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Élisabeth Badinter, Historia miłości macierzyńskiej, przeł. Krzysztof Choiński, 1998, s. 276 (koedycja z Ligą Republikańską)
  • Jean-Louis Flandrin, Historia rodziny, przeł. Agnieszka Kuryś, 1998, s. 311 (koedycja z Ligą Republikańską)
  • Historia starości, t. 1: Georges Minois, przeł. Katarzyna Marczewska, Od antyku do renesansu, s. 336, t. 2: Jean-Pierre Bois, Od Montaigne’a do pierwszych emerytur, przeł. Katarzyna Marczewska, s. 326, 1995–1996 (koedycja z wyd. Marabut)
  • Georges Vigarello, Historia zdrowia i choroby. Od średniowiecza do współczesności, przeł. Małgorzata Szymańska, 1997, s. 304 (koedycja z Niezależną Oficyną Wydawniczą)
  • Jacques Le Goff, Inteligencja w wiekach średnich, przeł. Eligia Bąkowska, 1997, s. 158 (koedycja z wyd. Bellona)
  • François Lebrun, Jak dawniej leczono. Lekarze, święci i czarodzieje w XVII i XVIII wieku, przeł. Zofia Podgórska-Klawe, 1997, s. 196 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jean Lacouture, Jezuici, t. 1: Zdobywcy, przeł. Halina Lubicz-Trawkowska, 1998, s. 540
  • Mireille Hadas-Lebel, Józef Flawiusz. Żyd rzymski, przeł. Jan Radożycki, 1997, s. 202 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Pierre Riché, Karolingowie. Ród, który stworzył Europę, przeł. Agnieszka Kuryś, 1997, s. 394 (koedycja z Niezależną Oficyną Wydawniczą)
  • Georges Minois, Kościół i nauka. Dzieje pewnego niezrozumienia, t. 1: Od Augustyna do Galileusza, s. 408, t. 2: Od Galileusza do Jana Pawła II, s. 450, przeł. Adam Szymanowski,1995–1996 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Georges Minois, Kościół i wojna. Od czasów Biblii do ery atomowej, przeł. Adam Szymanowski, 1998, s. 492 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jean-Paul Roux, Król. Mity i symbole, przeł. Katarzyna Marczewska,1998, s. 336 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Marc Bloch, Królowie cudotwórcy. Studium na temat nadprzyrodzonego charakteru przypisywanego władzy królewskiej zwłaszcza we Francji i w Anglii, słowo wstępne Jacques Le Goff, przeł. Jan Maria Kłoczowski, 1998, s. 431 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jacques Le Goff, Kultura średniowiecznej Europy, przeł. Hanna Szumańska-Grossowa, wyd. 2 i nast. 1994, 1995, s. (587) 592 (koedycja z Domem Księgarsko-Wydawniczym Klon)
  • Fernand Braudel i in., Morze Śródziemne. Przestrzeń i historia. Ludzie i dziedzictwo, przeł. Maria Boruszyńska-Borowikowa, Barbara Kuchta i Adam Szymanowski, 1994, s. 256
  • Jean-Louis Goglin, Nędzarze w średniowiecznej Europie, przeł. Zofia Podgórska-Klawe, 1998, s. 220 (koedycja z wyd Bellona)
  • Ambroise Jobert, Od Lutra do Mohyły. Polska wobec kryzysu chrześcijaństwa 1517–1648, przeł. Elżbieta Sękowska, 1994, s. 334 (koedycja z IW Pax)
  • Jean Verdon, Przyjemności średniowiecza, przeł. Jan Maria Kloczowski, 1998, s. 176
  • Georges Duby, Rok tysięczny, przeł. Małgorzata Malewicz, 1997, s. 217 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jean Delumeau, Skrzydła anioła. Poczucie bezpieczeństwa w duchowości człowieka Zachodu w dawnych czasach, przeł. Agnieszka Kuryś, 1998, s. 610
  • Mircea Eliade i Ioan P. Couliano, Słownik religii, przeł. Agnieszka Kuryś, 1994, s. 280
  • Jacques Le Goff, Świat średniowiecznej wyobraźni, przeł. Maria Radożycka-Paoletti, 1997, s. 338 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jacques Heers, Święta głupców i karnawały, przeł. Grażyna Majcher, 1995, s. 224 (koedycja z wyd. Marabut)
  • Jacques Le Goff, Święty Ludwik, przeł. Katarzyna Marczewska, Agnieszka Kędzierzawska, Barbara Szczepańska, Michał Czajka, 2001, s. 806
  • Alain Corbin, We władzy wstrętu. Społeczna historia poznania przez węch. Od odrazy do snu ekologicznego, przeł. Andrzej Siemek, 1998, s. 298
  • Jean Favier, Wielkie odkrycia. Od Aleksandra do Magellana, przeł. Tomasz Radożycki, 1996, s. 470 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Philippe Contamine, Wojna w średniowieczu, przeł. Michał Czajka,1999, s. 374 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Henri-Irenée Marrou, Zmierzch Rzymu czy późna starożytność? III–VI wiek, przeł. Marek Węcowski, 1997, s. 158 (koedycja z wyd. Bellona)
  • Jean-Paul Roux, Kobieta w historii i micie, przeł. Barbara Szczepańska, 2010, s. 288
  • Jean Delumeau, Strach w kulturze Zachodu XIV–XVIII w. Oblężony gród, przeł. Adam Szymanowski, wyd. 2 poprawione, opr. red. Jan Gondowicz, 2011, s. 492
  • Thierry Camous, Wschód-Zachód. 25 wieków wojen, przeł. Beata Losson, 2011, s. 352
  • Szymon Askenazy (ur. 24 grudnia 1865 w Zawichoście, zm. 22 czerwca 1935 w Warszawie) – polski historyk żydowskiego pochodzenia, zajmujący się głównie stosunkami międzynarodowymi w XVIII i XIX wieku. Profesor Uniwersytetu Lwowskiego i następnie Warszawskiego. W swoich poglądach politycznych zbliżony do obozu legionowo-piłsudczykowskiego. Twórca lwowskiej szkoły historycznej nazywanej też szkołą Askenazego.Ambroise Jobert, (ur. w 1904 - zm. w 1988) – francuski historyk specjalizujący się w szczególności w historii I Rzeczpospolitej. Ambroise Jobert był profesorem w Instytucie Francuskim w Warszawie i na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Grenoble.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Fernand Braudel (ur. 24 sierpnia 1902; zm. 27 listopada 1985) – francuski historyk czasów nowożytnych, przedstawiciel szkoły Annales.
    Fernand Niel (ur. 4 września 1903 w Paryżu, zm. 15 grudnia 1985) – francuski historyk, mediewista. Obok René Nelli był czołowym badaczem dziejów Kataryzmu.
    Literatura piękna – typ piśmiennictwa (także dzieł ustnych), do którego zalicza się wszystkie teksty o dominującej funkcji estetycznej języka, a więc dzieła literackie, w odróżnieniu od tekstów o charakterze informacyjnym, publicystycznym, naukowym etc. (literatura użytkowa). Zakres literatury pięknej jest zależny od kryteriów obowiązujących w danej epoce historycznej. Granice między taką literaturą a innym typem piśmiennictwa (i tekstów ustnych), np. użytkowym, nie są łatwe do wyznaczenia przez badaczy, ze względu na występujące licznie gatunki pograniczne.
    Pierre Riché (ur. 1921 w Paryżu) - francuski historyk, mediewista. Absolwent Sorbony. Wykładał na Université de Paris X. Od 1989 jest na emeryturze.
    Marc Bloch (Marc Léopold Benjamin Bloch; ur. 6 lipca 1886, zm. 16 czerwca 1944) – francuski historyk średniowiecza, członek francuskiego ruchu oporu, rozstrzelany przez hitlerowców, współzałożyciel szkoły Annales.
    Jean-Paul Roux (ur. 5 stycznia 1925 w Paryżu, zm. 29 czerwca 2009 roku w Saint-Germain-en-Laye) – francuski historyk, mediewista, orientalista, turkolog.
    Roger Caillois fr: ʀɔʒe kajwa (ur. 3 marca 1913 w Reims, zm. 21 grudnia 1978 w Kremlin-Bicêtre) – francuski intelektualista, krytyk literacki, socjolog i filozof.

    Reklama