Oficyna Burkego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Oficyna Burkegozabytkowy drewniany budynek znajdujący się przy ul. Kawęczyńskiej 26 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie. Jeden z reliktów drewnianej zabudowy Pragi.

Dach pulpitowy - dach jednospadowy (o jednej połaci dachowej). Ściany boczne budynku zwane są szczytowymi, tylna ściana na wysokości poddasza nazywana jest ścianą pulpitową. Ściana ta, ze względów przeciwpożarowych może wystawać ponad dach.Ściana - w budownictwie przegroda (najczęściej pionowa), oddzielająca środowisko zewnętrzne od wewnętrznego lub dzieląca przestrzeń wewnątrz budynku. Może być elementem konstrukcyjnym.

Opis[ | edytuj kod]

Oficyna powstała ok. 1900 jako najstarsza część zespołu mieszkalnego Edmunda Burkego i Józefa Wągrowskiego. Budynek stoi wzdłuż wschodniej granicy posesji, szczytem do ulicy Kawęczyńskiej. Murowany budynek frontowy zespołu nie zachował się.

Oficyna Burkego jest jednotraktowym jednopiętrowym budynkiem z 10-osiową fasadą. Drzwi wejściowe znajdują się na drugiej i dziewiątej osi. Budynek ma pulpitowy dach oraz drewniane zdobienia w pasie poddasza i pod gzymsami parapetowymi. Ściana od strony ulicy jest ślepa.

Gzyms – element architektoniczny w postaci poziomej, zwykle profilowanej listwy wystającej przed lico muru, która chroni elewację budynku przed ściekającą wodą deszczową. Nierzadko pełni też funkcję ozdobną. W tym ostatnim przypadku gzyms tworzyć może kilka profilowanych listew z dodatkowymi ozdobami umieszczonymi nad lub pod listwami.Oficyna (łac. officina, warsztat) – w architekturze obiekt budowlany oznaczający budynek bez dostępu do ulicy bądź służbowy budynek bądź skrzydło pałacu lub dworu.

Po 1945 budynek stał się domem komunalnym.

W 2015 budynek został wpisany do rejestru zabytków jako relikt mieszkalnej architektury drewnianej i jedno z nielicznych materialnych świadectw dawnej formy zabudowy Pragi. Jest jednym z dwóch drewnianych budynków mieszkalnych z przełomu XIX i XX wieku zachowanych na Pradze-Północ (drugi znajduje się przy ul. Środkowej 9).

Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.Dach – górna, najwyższa część budynku, mająca za zadanie przykrycie i osłanianie go przed wpływami atmosferycznymi.

W 2016 z budynku wyprowadził się ostatni lokator. W 2019 oficyna miała zapadnięty dach, zniszczone stropy i odchylone od pionu ściany. W 2020 ujawniono roszczenia do nieruchomości.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Zestawienie zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 września 2019 r. Woj. mazowieckie (Warszawa). W: Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 15. [dostęp 2019-10-11].
  2. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 5. Idźkowskiego–Kawęczyńska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1999, s. 350. ISBN 83-909794-6-2.
  3. Tomasz Urzykowski. Zabytek czeka na głosy. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 21–22 września 2019. 
  4. Tomasz Urzykowski. Czy drewniak Burkego doczeka się remontu?. „Gazeta Stołeczna”, s. 2, 27 sierpnia 2020. 
  5. Unikatowy zabytek w Warszawie. W: Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków [on-line]. Konserwator, 21 kwietnia 2019. [dostęp 2019-10-21].
  6. Coraz więcej zabytków. „Stolica”, s. 14, sierpień–wrzesień 2015. 
Warszawa; miasto stołeczne Warszawa, w skrócie m.st. Warszawa – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Nizinie Środkowomazowieckiej, na Mazowszu, nad Wisłą. Od 2002 r. miasto stołeczne Warszawa jest gminą miejską mającą status miasta na prawach powiatu.Oś elewacji – umowna pionowa linia wyznaczona na elewacji przez otwory okienne i drzwiowe. Osie elewacji numerowane są od strony lewej do prawej, poczynając od jedności, tj. 1, 2, 3 itd. W zależności od układu okien i drzwi ilość osi na poszczególnych kondygnacjach może być różna. Wyznaczanie osi elewacji jest pomocne w opisach budynków stosowanych dokumentacjach projektowych lub konserwatorskich - poszczególne elementy elewacji (portale, balkony, wykusze, ryzality i in.) lokalizowane są poprzez określenie osi i kondygnacji.




Warto wiedzieć że... beta

Fasada – główna, efektowna elewacja budynku, o szczególnie dużej dekoracyjności, często nawet monumentalna, spełniająca funkcje reprezentacyjne wobec całego gmachu, a przez to wyróżniająca się spośród pozostałych elewacji. Zazwyczaj jest to elewacja przednia, jednak w budynkach narożnych mogą istnieć dwie fasady, a w wolno stojących nawet trzy lub wszystkie.
Praga – centralna część prawobrzeżnej Warszawy (leżąca na wschód od Wisły), stanowiąca przed 1791 oddzielne miasto. Potocznie nazwą tą określa się znacznie większy obszar, a niekiedy nawet całą prawobrzeżną część stolicy, co zdaniem varsavianistów nie jest prawidłowe. Do dnia 4 lutego 1832 Praga miała pewną samodzielność (jej burmistrz podlegał prezydentowi Warszawy zapewne ze względu na położenie za Wisłą przy braku mostu stałego). Cyrkuł Praga był ostatni w numeracji - VII lub VIII. Następnie został on podzielony na dwa XIV i XV Staropraski i Nowopraski, które miały być później nazwane okręgami Praga Północ I i Praga Południe I.
Trakt, trakt budynku – w architekturze przedział budynku, część budowli zawarta pomiędzy dwiema przeciwległymi pionowymi przegrodami budowlanymi (ścianami, najczęściej nośnymi) lub pomiędzy podporami z elementami przekrycia (ścianami działowymi, kolumnami lub rzędami słupów) w postaci ciągu pomieszczeń, znajdujących się na jednej osi, najczęściej równoległej do osi podłużnej budynku.
Ulica Kawęczyńska – jedna z ulic warszawskiej Pragi, w obecnej dzielnicy Praga Północ, prowadząca od ul. Ząbkowskiej na północny wschód.

Reklama