Odon Wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odo Wielki (też: Eudo, Eudes; zm. ok. 735) – książę Akwitanii od ok. 700 r. Jego władztwo obejmowało tereny południowo-zachodniej Galii, od Loary po Pireneje. Stolicą księstwa była Tuluza. Odon rządził Akwitanią aż do swojej abdykacji w 735 r.

Grzegorz II (ur. ok. 660 w Rzymie, zm. 11 lutego 731 tamże) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 19 maja 715 do 11 lutego 731.Karol Młot (fr. Charles Martel, niem. Karl Martell, ur. 23 sierpnia 686 w Herstalu, zm. 22 października 741 w Quierzy-sur-Oise) – frankijski majordomus, faktyczny władca państwa Franków.

Wczesne lata życia Odona są nieznane, nieznani są też jego przodkowie. Na podstawie tzw. "charte d'Alaon", nieuznawanej przez historyków za wiarygodne źródło, ojcem Odona był jeden z poprzednich książąt Akwitanii Boggis, który sam miał być synem merowińskiego króla Akwitanii Chariberta II. Ojcem Odona mógł być również krewny (brat?) Boggisa, Bertrand. Odon jest również uznawany za brata św. Huberta.

Lupus I (również Lupo, Loup, Lobo, Otsoa, Otxoa), książę Gaskonii i Akwitanii, księciem Gaskonii był od ok. 670 r. z nominacji księcia Akwitanii Feliksa, którego ok. 676 r. zastąpił w księstwie Akwitanii, aczkolwiek niektóre źródła twierdzą, że i ten tytuł otrzymał w roku 670. Oba te tytuły posiadał aż do swojej śmierci, która nastąpiła ok. 676 r. (ostatnia wzmianka w źródłach) lub ok. 700-710 r. (rządził wtedy kolejny znany książę Akwitanii).Istnieją spory co do liczby papieży i antypapieży w historii. Wymienia się od 36 do 43 antypapieży. W roku 1942 kardynał Giovanni Mercati, prefekt Archiwów Watykanu, stworzył listę papieży, która od tamtej pory została oficjalnie uznana przez Kościół katolicki. Zamieszczona poniżej lista jest zgodna z listą Mercatiego.

Nie jest również jasne, kiedy Odon objął rządy w Akwitanii. Ostatnia wzmianka o poprzednim znanym księciu, Lupusie I, pochodzi z 676 r. O Odonie wiadomo, że z całą pewnością był księciem Akwitanii w roku 700. Nie wiadomo kto rządził Akwitanią w latach 676-700. W 715 r., korzystając z wojny domowej w królestwie Franków, Odon ogłosił się władcą samodzielnym. Nie wydaje się jednak, aby kiedykolwiek przyjął tytuł królewski.

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Akwitania (fr. Aquitaine) – kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony na wybrzeżu atlantyckim w południowo-zachodniej części kraju. Graniczy z Hiszpanią oraz regionami: Poitou-Charentes, Limousin i Midi-Pyrénées. Dzieli się na pięć departamentów: Dordogne, Gironde, Landes, Lot-et-Garonne i Pyrénées-Atlantiques.

W 718 r. występuje jako sprzymierzeniec króla Neustrii Chilperyka II i jego majordoma Ragenfrida w walce z majordomem Austrazji Karolem Młotem. W 719 r., po klęsce Chilperyka pod Soissons, Odon zawarł pokój z Karolem i przeszedł na jego stronę.

Odon walczył również z Saracenami, którzy po podbiciu hiszpańskiego królestwa Wizygotów rozpoczęli najazdy na południową Galię. 9 czerwca 721 r. odniósł świetne zwycięstwo pod Tuluzą, pokonując As-Samha ibn Malika al-Chaulaniego, który zmarł wkrótce z ran odniesionych w bitwie. Po bitwie Odon otrzymał dary dziękczynne od papieża Grzegorza II. Wkrótce jednak Odon wdał się w spory z Karolem Młotem i kiedy Arabowie ponownie zaatakowali jego księstwo w 732 r. poniósł klęskę w bitwie nad Garonną i musiał uznać zwierzchnictwo Karola Młota, który jeszcze w tym samym roku zadał najeźdźcom decydującą klęskę pod Poitiers. Podczas tej bitwy Odon dowodził prawym skrzydłem wojsk frankijskich.

WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Tuluza (fr. Toulouse, oks. Tolosa) – miejscowość i gmina we Francji, stolica regionu Midi-Pyrénées, w departamencie Górna Garonna, nad rzeką Garonną.

Książę abdykował w 735 r. na rzecz swojego syna Hunalda. Pozostawił po sobie jeszcze jednego syna, imieniem Ato, oraz córkę, prawdopodobnie o imieniu Lampegia (Lamperia?), która poślubiła jednego z dostojników muzułmańskich, berberyjskiego wodza Usmana ibn Naissę (zwanego Munnuzą). Zmarł niedługo później, prawdopodobnie w klasztorze, nie później niż w 740 r.

Bitwa pod Tuluzą miała miejsce 9 czerwca 721 roku. Stronami walczącymi były wojska muzułmańskie z Al-Andalus, prowadzone przez gubernatora al-Chaulaniego, i oddziały księstwa Akwitanii, dowodzone przez Odona Wielkiego. Bitwa była efektem jednej z kampanii, podjętej przez Arabów w czasie ich najazdów na Galię. Starcie zakończyło się zwycięstwem chrześcijan, które na pewien czas powstrzymało ekspansję muzułmanów w Europie Zachodniej.As-Samh ibn Malik al-Chaulani (arab. السمح بن مالك الخولاني) - arabski gubernator Al-Andalus w latach 718-721.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Rohoziński Jerzy: Bitwa, która ocaliła Europę?, w: "Mówią wieki" nr 10/12 (633), październik 2012, s. 26-30;




  • Warto wiedzieć że... beta

    Galia (łac. Gallia) - kraina historyczna w Europie Zachodniej, obecnie tereny Francji, Belgii, Szwajcarii i północno-zachodnich Włoch, zamieszkana przez plemiona celtyckie. Termin ten, wprowadzony przez Rzymian, do czasu podboju przez Juliusza Cezara w latach 58-51 p.n.e. nie miał pokrycia w rzeczywistej organizacji państwowej czy międzyplemiennej. Istniały tylko pewne luźne podobieństwa kulturowe i niezbyt intensywne związki ekonomiczne między poszczególnymi plemionami.
    Pireneje (hiszp. Pirineos, kat. Pirineus; franc. Pyrénées; gask. Pirenèus; arag. Perineus; bask. Pirinioak) – należą do Alpidów Zachodnich, trzeci pod względem wysokości po Alpach i Górach Betyckich łańcuch górski w Europie, znajdujący się w północno-wschodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Jego naturalne przedłużenie stanowią od zachodu Góry Kantabryjskie. Pireneje rozciągają się pomiędzy Atlantykiem na zachodzie i Morzem Śródziemnym na wschodzie, osiągając długość 450 km. W większej części Pirenejów grzbiet pasma tworzy granicę francusko-hiszpańską, przebiegając także przez Andorę. Wyjątkiem jest Val d’Aran, która należy do Hiszpanii, mimo że znajduje się po północnej stronie pasma. Do innych drobnych orograficznych anomalii zalicza się na przykład Cerdanya oraz hiszpańska eksklawa Llívia. Szerokość pasma w kierunku północ – południe waha się od 50 do 150 km.
    Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.
    Merowingowie – dynastia królów panująca w państwie frankijskim w latach 481–751, wywodząca się od władcy Franków salickich Merowecha (Meroweusza).
    Saraceni (gr. Σαρακηνοí Sarakēnoí, z arab. شرقيين szarkijjin od شرق szark "wschód") – w starożytności używana przez Greków i Rzymian nazwa koczowniczych plemion arabskich, żyjących w północno-zachodniej Arabii i na półwyspie Synaj. W średniowieczu określenie Saraceni obejmowało wszystkich Arabów – później także wszystkich wyznawców islamu – zwłaszcza tych, którzy walczyli z krzyżowcami oraz piratów muzułmańskich pływających po Morzu Śródziemnym, napadających na wybrzeża włoskie i francuskie.
    Loara (franc. Loire) – najdłuższa rzeka Francji. Jej długość wynosi 1020 km, a powierzchnia dorzecza 120,5 tys. km² (1/5 powierzchni Francji). Źródła Loara bierze w na stokach Gerbier-de-Jonc we wschodniej części Masywu Centralnego, a uchodzi do Zatoki Biskajskiej (Ocean Atlantycki) w postaci estuarium. Od Roanne Loara jest żeglowna, a na długości 53 km w górę rzeki (do Nantes) jest dostępna dla statków morskich. Loara posiada połączenia z Sekwaną i Saoną za pomocą kanałów.
    Chilperyk II (ur. ok. 672, zm. 13 lutego 721), król frankijski z dyn. Merowingów w latach 715-721, wstępując do zakonu przybrał imię "Daniel".

    Reklama