Obudowa komputera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obudowa Cooler Master HAF912 Plus
Ta sama obudowa z boku, ze zdjętym panelem bocznym
Obudowa Phanteks Enthoo Pro

Obudowa komputera – najczęściej metalowa (stalowa lub aluminiowa) zamknięta skrzynka w formie prostopadłościanu z elementami plastikowymi, umożliwiająca umieszczenie i zamocowanie najważniejszych elementów komputera. Niektóre obudowy posiadają wbudowany zasilacz komputera lub filtry kurzu.

Wyświetlacz ciekłokrystaliczny, LCD (ang. Liquid Crystal Display) – urządzenie wyświetlające obraz, którego zasada działania oparta jest na zmianie polaryzacji światła na skutek zmian orientacji cząsteczek ciekłego kryształu pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego.Monitor komputerowy – ogólna nazwa jednego z urządzeń wyjścia do bezpośredniej komunikacji operatora z komputerem. Zadaniem monitora jest natychmiastowa wizualizacja wyników pracy komputera.

Rozmiary i kształty[ | edytuj kod]

Obudowy komputerów typu PC różnią się od siebie wymiarami i kształtem oraz architekturą. Pod względem wymiarów i kształtów można obecnie rozróżnić dwa podstawowe rodzaje obudów komputera – desktop oraz tower – natomiast pod względem architektury są to cztery typy: AT, ATX, NLX, Mini-PC oraz stosunkowo nowe BTX i ITX.

BTX (ang. Balanced Technology Extended) – standard konstrukcji płyt głównych oraz zasilaczy i obudów komputerowych, który został zaproponowany w 2004 roku przez firmę Intel jako następca standardu ATX.Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się popularnym medium do zapisywania danych.

Obudowa typu desktop[ | edytuj kod]

Obudowa skonstruowana tak, by umożliwić postawienie na niej monitora. Jej charakterystyczny płaski kształt ogranicza przestrzeń wewnątrz takiej obudowy, co utrudnia lub uniemożliwia rozbudowę komputera o nowe, wewnętrzne urządzenia, przez co zawęża się zakres zastosowań. Jedną z zalet tego typu obudów jest mała ilość zajmowanego miejsca na biurku w przypadku posiadania monitora kineskopowego lub ciekłokrystalicznego.

AT (ang. Advanced Technology) – standard konstrukcji płyt głównych oraz zasilaczy i obudów komputerowych do nich. Obecnie wyparty przez ATX.Kineskop – rodzaj lampy obrazowej. Cechą odróżniającą kineskop od lampy oscyloskopowej jest magnetyczne odchylanie elektronów.

Obudowy typu tower[ | edytuj kod]

Stojąca obudowa komputera o kształcie wysokiego wąskiego prostopadłościanu. Dzieli się na trzy rodzaje różniące się rozmiarami:

  • mini tower – najmniejsza obudowa typu tower. Ma najmniejszą z nich pojemność i umożliwia montaż dwóch małych (stacja dyskietek) i dwóch dużych (napęd CD-ROM) napędów.
  • midi tower – średnia obudowa typu tower. Najczęściej stosowana, stanowi rozsądne rozwiązanie dla typowych zastosowań komputera. Umożliwia montaż 2 małych i 3-4 dużych napędów.
  • big tower – największa obudowa typu tower, najczęściej stosowana w serwerach. Umożliwia montaż dwóch małych i pięciu dużych napędów oraz dodatkowych dysków twardych.
  • Przeznaczenie, konstrukcja i funkcje[ | edytuj kod]

    Podstawowymi celami stosowania obudowy komputera jest zarówno ochrona najważniejszych elementów komputera przed uszkodzeniami mechanicznymi, jak i zapewnienie spójnej organizacji podzespołów oraz ich prawidłowej wentylacji. Obudowa powinna także umożliwiać łatwy montaż i wymianę części komputera, oraz jego rozbudowę.

    iMac – seria komputerów all-in-one zaprojektowanych i zbudowanych przez Apple. Została podstawową ofertą komputerów stacjonarnych dla konsumentów od pojawienia się na rynku w 1998.ATX (ang. Advanced Technology Extended) – standard konstrukcji płyt głównych oraz zasilaczy i obudów komputerowych do nich.

    Wygląd[ | edytuj kod]

    Przez długi czas wszystkie obudowy komputerów były podobne – były koloru beżowego i miały prostą stylistykę. Rewolucyjną zmianę w tym zakresie spowodowała w roku 1998 premiera komputera iMac, który prezentował całkowicie nowe podejście do projektowania obudowy komputera, zarówno na polu stylistyki, jak i ergonomii. Wśród wielu nowości w wyglądzie można wymienić umieszczony w górnej części obudowy uchwyt służący przenoszeniu komputera oraz zastosowanie jednakowej, atrakcyjnej kolorystyki, dla obudowy oraz myszy i klawiatury. Także inne peryferia komputerowe firmy Apple są od tego czasu produkowane według takiego wzornictwa. Od tej pory wytwórcy komputerów osobistych prowadzą próby poprawy wyglądu i ergonomii obudowy komputera, najczęściej poprzez nadawanie jej nowoczesnych kształtów, stosowanie atrakcyjnych wizualnie materiałów (np. kolorowe lub przezroczyste tworzywa sztuczne oraz aluminium). Kolejny przełom we wzornictwie obudów komputerowych nastąpił w roku 2001 wraz z nową wersja iMaca, gdzie jednostka centralna ma postać małej półkuli z obrotowym ramieniem zakończonym wyświetlaczem LCD.

    Ten artykuł dotyczy zasilaczy impulsowych stosowanych w komputerach kompatybilnych z IBM PC. Istnieje wiele rodzajów zasilaczy przeznaczonych do innych komputerów.Dysk twardy, napęd dysku twardego (ang. hard disk drive) – rodzaj pamięci masowej, wykorzystujący nośnik magnetyczny do przechowywania danych. Nazwa "dysk twardy" wynika z zastosowania twardego materiału jako podłoża dla właściwego nośnika, w odróżnieniu od dyskietek (ang. floppy disk, czyli miękki dysk), w których nośnik magnetyczny naniesiono na podłoże elastyczne.


    Jednostka systemowa (zwana także jednostką centralną lub komputerem) – zasadnicza część zestawu komputerowego zawierająca najważniejsze elementy składowe komputera, zawarte we wspólnej obudowie, stanowiąca zazwyczaj jednostkę handlową. W zależności od konstrukcji danego typu komputera, zawiera: zasilacz, płytę główną z procesorem, pamięcią operacyjną oraz porty do komunikacji z pozostałymi składnikami zestawu komputerowego. W skład jednostki centralnej mogą wchodzić również dalsze składniki jak dysk twardy, karty rozszerzeń, itd.




    Reklama