Obrona przeciwlotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obrona przeciwlotnicza – całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty na polu walki i na tyłach wojsk własnych. Wyodrębnia się obronę bierną i czynną.

Artyleria przeciwlotnicza – rodzaj artylerii przeznaczony do zwalczania celów powietrznych. Artyleria przeciwlotnicza może być również użyta do zwalczania lekko opancerzonych celów naziemnych oraz celów nawodnych.Rakieta przeciwlotnicza - pocisk wystrzeliwany z powietrza, ziemi lub wody (ze statku lub okrętu podwodnego), którego zadaniem jest zwalczenie środków napadu powietrznego - statków powietrznych samolotów i śmigłowców przeciwnika, operujących bezpośrednio nad polem walki lub do doraźnej ochrony przed nimi ważnych obiektów, w tym często przemieszczających się.

Cel obrony przeciwlotniczej osiąga się w wyniku realizacji dwóch zasadniczych funkcji:

  • niszczenia (obezwładniania) środków napadu powietrznego w powietrzu
  • informowania o zagrożeniu z powietrza.
  • Obrona przeciwlotnicza jest częścią składową systemu obrony powietrznej.

    Do zasadniczych elementów obrony przeciwlotniczej należą:

    Rodzaj sił zbrojnych (RSZ) - główna część składowa sił zbrojnych zdolna do mniej lub bardziej samodzielnego wykonywania zadań strategicznych i operacyjnych w określonym środowisku: na lądzie, morzu, w przestrzeni powietrznej i kosmicznej, przy użyciu odpowiednich dla nich środków i sposobów walki.Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
  • prowadzenie rozpoznania celów powietrznych;
  • działania artylerii przeciwlotniczej i rakiet przeciwlotniczych, lotnictwa myśliwskiego oraz przeciwlotniczych karabinów maszynowych;
  • prowadzenie zmasowanego ognia z broni strzeleckiej;
  • maskowanie i uodparnianie wojsk (obiektów) na skutki działania lotnictwa nieprzyjaciela.
  • Głównym celem Wojsk OPL SP w latach 2007–2012 było osiąganie interoperacyjności z Zintegrowanym Systemem Obrony Powietrznej NATO – NATINADS oraz z Wojskami Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych i Marynarki Wojennej, w celu zapewnienia im możliwość wykonywania zadań w układzie narodowym, sojuszniczym i wielonarodowym (koalicyjnym), koncentrując swój wysiłek na osłonie:

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
  • wyznaczonych baz lotniczych,
  • wojsk operacyjnych w rejonach zgrupowań i przepraw,
  • najważniejszych obiektów przemysłowych i administracyjnych.
  • W świetle tych zadań oraz obecnych i przewidywanych zagrożeń, oprócz zdolności do zwalczania samolotów, Wojska OPL muszą posiadać zdolności do niszczenia rakiet balistycznych, pocisków samosterujących, bezpilotowych aparatów latających, obiektów powietrznych o małej skutecznej powierzchni odbicia.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Obrona przeciwlotnicza. W: Encyklopedia Powszechna [on-line]. Wydawnictwo Gutenberga. [dostęp 2017-02-01].
    2. Laprus 1979 ↓, s. 253.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.




  • Reklama