• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niutou Farong



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Niutouzong (chiń.: 牛頭宗; dosł. „szkoła Wolej Głowy”) (kor. udu chong; jap. gozu shū; wiet. ngưu đầu tông) – szkoła chan założona przez mistrza chan Niutou Faronga.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.
    Nauki[ | edytuj kod]

    Skłaniał się raczej ku dawnemu ortodoksyjnemu chanowi. Szczególnym szacunkiem darzył Sutrę Mahapradżniaparamity, co wskazuje na jego głębokie zrozumienie pustki. Był pod silnym wpływem filozofii Nagardżuny, na co zapewne wpłynęły jego studia buddyjskie w szkole sanlun.

    Oświecenie według niego oznaczało stanie się dokonanym przez kontemplację pustki. To była jego główna nauka. Wskazuje to jednocześnie na to, że nie osiągnął on najgłębszego zrozumienia chanu.

    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Dao (tao) – podstawowe pojęcie filozofii chińskiej, kluczowe dla taoizmu, ale używane również przez inne kierunki, m.in. konfucjanizm. W zależności od autora i szkoły terminowi Dao przypisywane są bardzo różne znaczenia, od „uniwersalnej zasady kierującej wszechświatem” po „metodę postępowania [danej osoby]”.

    Jego szkoła zaniknęła po 8 pokoleniach mistrzów.

    Uważa się, że jego nauki wprowadził do Japonii Dengyō Daishi.

  • Jest autorem poematu "Xin ming" (心銘, "Pieśń o umyśle").
  • Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Niaoke Daolin (鸟窠道林; ur. 741, zm. 824) (kor. Chokwa? Torim ( ); jap. Chōka Dōrin ( ); wiet. Điểu Khòa Đạo Lâm) – chiński mistrz chan ze szkoły niutou.
  • 28/1 Bodhidharma (zm. ok. 543)
  • 29/2 Dazu Huike (487593)
  • 30/3 Daofu
  • 30/3 Zongchi (Dharani, mniszka)
  • 30/3 Daoyu
  • 30/3 Jianzhi Sengcan (zm. 606)
  • 31/4 Dayi Daoxin (579651) szkoła dongshan
  • 32/5 Niutou Farong (Huiyong) (594657) szkoła niutou
  • 33/6 Niutou Zhiyan (577654)
  • 34/7 Niutou Huifang (627695)
  • 35/8 Niutou Fazhi (635702)
  • 36/9 Niutou Zhiwei (646-722)
  • 37/10 Tiangzhu Chonghui (Chonghui Fashi) (bd)
  • 37/10 Anguo Xuanting (bd)
  • 37/10 Niutou Huizhong (Nanyang?)(677769)
  • 38/11 Taibai Guanzong po śmierci Huizhonga został uczniem Mazu Daoyi
  • 38/11 Zhuangyan Yuan (bd)
  • 38/11 Wuzhuo
  • 38/11 Furong Taiyu
  • 38/11 Danyuan Yingzhen
  • 38/11 Foku Yize (Weize) (bd)
  • 39/12 Tiantai Yunju (Yunju Puzhi) (bd)
  • 37/10 Helin Xuansu (688752)
  • 38/11 Long’an Ruhai (bd)
  • 38/11 Wuzhou Fajing
  • 38/11 Wuxing Fahai
  • 38/11 Chao’an
  • 38/11 Fali
  • 38/11 Huiduan
  • 38/11 Jingshan Daoqin (także Faqin) (714792)
  • 39/12 Niaoke Daolin (741824)
  • 40/13 Bo Judi
  • 40/13 Huitong Yuanxiang
  • 39/12 Zhangxin Chonghui
  • 39/12 Funiu Zucai
  • 39/12 Niaoke Guiyi
  • 39/12 Long’an Ruhai
  • 39/12 Wuzhou Fajing
  • 39/12 Wuxing Fahai
  • 39/12 Chao’an
  • 39/12 Huiduan
  • 39/12 Fali
  • 39/12 Jiangling Daowu (także spadkobierca Mazu Daoyi)
  • 37/10 Anguo Xuanting
  • Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.734 sek.