Niutou Farong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niutou Farong (ur. 594, zm. 657; chiń. 牛頭法融, pinyin Niútóu Fǎróng; kor. 우두법융 Udu Pŏpyung; jap. Gozu Hōyū; wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan, znany także jako Niutou Huiyong.

(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Dao (tao) – podstawowe pojęcie filozofii chińskiej, kluczowe dla taoizmu, ale używane również przez inne kierunki, m.in. konfucjanizm. W zależności od autora i szkoły terminowi Dao przypisywane są bardzo różne znaczenia, od „uniwersalnej zasady kierującej wszechświatem” po „metodę postępowania [danej osoby]”.

Życie[ | edytuj kod]

Pochodził z rodziny Wei, uczonych z miasta Yanling w Yunzhou, obecnie Zhenjiang w prow. Jiangsu. Już w wieku 19 lat był niezwykle oczytany w klasyce konfucjańskiej i w historiach dynastii. Wkrótce sięgnął po literaturę buddyjską. Zainteresowały go zwłaszcza teksty Mahāprajñāpāramitā Sūtra i doszedł do zrozumienia pustki (skt śūnyatā). Od tego momentu wybrał drogę buddyjską.

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Niaoke Daolin (鸟窠道林; ur. 741, zm. 824) (kor. Chokwa? Torim ( ); jap. Chōka Dōrin ( ); wiet. Điểu Khòa Đạo Lâm) – chiński mistrz chan ze szkoły niutou.

Rozpoczął studiowanie nauk szkoły sanlun (szkoła trzech traktatów) (madhjamika) u mistrza Gui na górze Mao. Później studiował nauki szkoły tiantai w Fenglu i został mnichem.

Następnie udał się na górę Niutou i żył samotnie w jaskini obok klasztoru Yuxi. W biografii napisano, iż osiągnął taką świętość, że wszystkie rodzaje ptaków gromadziły się w jego pustelni i przynosiły mu kwiaty w dziobach.

W połowie okresu zhenguan (627-649) dynastii Tang, Czwarty Patriarcha Daoxin obserwował górę Niutou z pewnej odległości i po różnych znakach domyślił się, że musi tam przebywać jakiś wybitny buddysta. Wszedł więc na górę aby go odszukać. Gdy dotarł do świątyni, spytał jakiegoś mnicha, czy przebywa tu jakiś człowiek Dao. Mnich odpowiedział, że wszyscy, którzy zostali mnichami są ludźmi Dao. Patriarcha kontynuował Ale który z nich jest człowiekiem Dao? Mnich nie potrafił nic powiedzieć. Na to odezwał się inny mnich Dziesięć li stąd, daleko w górach mieszka człowiek zwany Leniwym Rongiem. On nigdy nie wstaje i nie składa rąk, aby powitać zbliżających się ludzi. Czy to nie jest człowiek Dao? Patriarcha natychmiast udał się we wskazanym kierunku. Po jakimś czasie zobaczył siedzącego Faronga, spokojnego i opanowanego, nie zwracającego uwagi na odwiedzającego.

Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
Patriarcha powiedział Co tu robisz? Kontempluję umysł. Kim jest ten, kto kontempluje i czym jest umysł, który jest kontemplowany? Farong nie mógł na to odpowiedzieć, więc zerwał się, stanął i głęboko się skłonił. Następnie spytał Gdzie przebywałeś poprzednio? Nigdy nie pozostaję w jakimś jednym miejscu, ale wędruję albo na wschód, albo na zachód. Czy znasz mistrza chan Daoxina? Dlaczego go wspominasz? Zawsze go wielce podziwiałem i zamierzałem odwiedzić, abym mógł mu złożyć swoje uszanowanie. Daoxin jest moim skromnym imieniem. Dlaczego tu przybyłeś? Aby zobaczyć ciebie. Czy masz tu miejsce, gdzie mógłbym się zatrzymać? Farong wziął swojego gościa do innej chatki poza jaskinią. W czasie drogi Patriarcha zobaczył dzikie zwierzęta; tygrysa i wilka i wzniósł ręce w obawie. Farong zauważył to i powiedział To wciąż jeszcze jest z tobą. A co zobaczyłeś? spytał Daoxin. Farong nic nie odpowiedział. W chwilę później Patriarcha po kryjomu narysował na skale, gdzie siadał do medytacji Farong znak fo (Budda). Gdy Farong zobaczył go, cofnął się. Patriarcha rzekł do niego To jeszcze wciąż jest z tobą.

Po tej rozmowie Farong został uczniem Daoxina, który doprowadził go do oświecenia.

Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

W jakiś czas później Farong założył swoją własną szkołę chan niutou (szkoła Wolej Głowy), stając się pierwszym niezależnym nauczycielem chan w tych czasach.

W 656 r. Niutou został zaproszony do poprowadzenia klasztoru Jianchu. Gdy nie udało mu się tego uniknąć, przekazał Dharmę swojemu uczniowi Zhiyanowi i udał się do przekazanego mu klasztoru, gdzie został opatem.

Zmarł 23 dnia 1 miesiąca 657 r. W ceremonii pogrzebowej na górze Jilong wzięło udział ponad 1000 ludzi, co wskazuje na wielki szacunek jakim się cieszył w społeczeństwie.

(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可) oraz Huike Daishi, (487-593) (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi ( ); wiet. Huệ Khả Đại Sư – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.
Madhjamaka, czyli "Droga Środka" (sanskryt: माध्यमक, Mādhyamaka, chin.: 中觀派 Zhōngguānpài lub 中道宗 Zhōngdàozōng; zwana też Śunyavada) – jest tradycją nauk mahajany na temat m.in. siunjaty usystematyzowaną przez Nagardżunę (ok. 150-250 r n.e.). Nagardżuna zawarł w madhjamace esencję nauk Buddy (około 563-483 p.n.e.) jakie on przekazywał w tzw. "Drugim Obrocie Kołem Dharmy". Obecnie madhjamaka jest akceptowana jako najwyższa teoretyczna wiedza we wszystkich szkołach buddyzmu tybetańskiego oraz w innych tradycjach związanych z naukami mahajany np. w buddyzmie zen. Zwolennicy nauk madhjamaki nazywani są madhjamikami.
Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.

Reklama