• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niszczyciele typu Durandal



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Taran (dziób okrętu) - element konstrukcji dawnych okrętów, służący do topienia okrętów wroga przez taranowanie - uderzanie własnym okrętem w okręt wroga. Taran stosowany był pierwotnie w starożytności na okrętach wiosłowych, m.in. greckich, fenickich, asyryjskich i rzymskich. Miał on formę wydłużonego pod wodą i zaostrzonego dziobu okrętu lub zaostrzonej belki wystającej z dziobu. Taran umieszczony był na linii wodnej lub pod wodą i jego zadaniem było przebicie burty atakowanego okrętu pod wodą, co powodowało jego zatonięcie. W epoce okrętów żaglowych statki nie miały taranu z uwagi na małą przydatność tego sposobu walki na żaglowcach.Francuska Marynarka Wojenna, oficjalnie Marine nationale, równie często nazywana La Royale (Królewska) – rodzaj sił zbrojnych we francuskich siłach zbrojnych. W jej skład wchodzi cała gama statków wodnych pływających od kutrów patrolowych po fregaty i niszczyciele rakietowe oraz jeden lotniskowiec i dziesięć okrętów podwodnych o napędzie nuklearnym (cztery z nich są przystosowane do wystrzeliwania pocisków balistycznych).

    Niszczyciele typu Durandal – seria francuskich niszczycieli z początku XX wieku, będących w służbie podczas I wojny światowej, licząca 4 jednostki, stanowiąca pierwszy typ francuskich niszczycieli.

    Historia[ | edytuj kod]

    Pod koniec XIX wieku marynarka francuska Marine nationale posiadała znaczną flotę ponad 50 różnej wielkości torpedowców. Do ich koordynacji na morzu początkowo zaprojektowano szereg niewiele większych od nich okrętów klasy bateau canon (odpowiednik kanonierek torpedowych. Pierwsze okręty, będące odpowiednikami niszczycieli, zbudowano dopiero w 1899. Podobnie, jak późniejsze okręty tej klasy, były one we Francji nazwane nową klasą "torpedowców eskadrowych" (torpilleurs d'escadre), aczkolwiek powszechne są uznawane za niszczyciele.

    Kanonierka torpedowa (z ang. torpedo gunboat) – historyczna klasa okrętów artyleryjsko-torpedowych średniej wielkości, z końca XIX wieku.Niszczyciele typu Pertuisane, określane też typem Rochefortais – seria francuskich niszczycieli z początku XX wieku, będących w służbie podczas I wojny światowej, licząca 4 jednostki.

    Typ Durandal był pierwszym typem francuskich niszczycieli, rozpoczynającym grupę wywodzących się z nich tzw. "300-tonowców". Zaprojektowane i zbudowane zostały przez stocznię Augustin Normand w Hawrze. Jako pierwsze zamówiono 25 sierpnia 1896 "Durandal" i "Hallebarde". Kolejne dwa okręty "Fauconneau" i "Espingole" nieco się różniły, mając wzmocniony kadłub z lekko podniesionym dziobem i nieznacznie większą wyporność. Stępki pod budowę okrętów położono w latach 1896/97, a wodowano je i przechodziły próby morskie w latach 1899/1900

    Falkonet – małe działko, rodzaj broni odprzodowej z XVI i XVII wieku, umieszczane na burcie okrętu bądź na kasztelu (zazwyczaj na ruchomej, widlastej podstawie); stosowane głównie w czasie abordażu. Na lądzie jako działko polowe piechoty lub w małych zameczkach. Był to rodzaj kolubryny (tzw. oktawa kolubryna), strzelającej kulami o wagomiarze 1-3 funtów (kaliber 55–70 mm). Działko to w Polsce często było zwane sokolikiem lub śmigownicą. Ze względu na zastosowanie broń ta w Polsce często mylona jest z folgerzem, który był mniejszy, ale spełniał identyczne zadania.Torpedowiec – klasa niewielkich lub średniej wielkości okrętów, przeznaczonych głównie do wykonywania ataków torpedowych na okręty nieprzyjaciela. Powstała pod koniec XIX wieku, kiedy to przypadł też szczyt popularności torpedowców. Zastąpione następnie przez inne klasy okrętów, były budowane i używane w mniejszych ilościach do okresu II wojny światowej.

    Okręty otrzymały, podobnie jak inne niszczyciele programu 300-tonowego, nazwy od historycznych broni piechoty: "Durandal" (Durandal, legendarny miecz Rolanda), "Hallebarde" (halabarda), "Fauconneau" (falkonet) i "Espingole" (garłacz).

    Konstrukcja okrętów wywodziła się z powiększonych torpedowców typu Filibustier. Nowe okręty wprowadziły charakterystyczny dla ówczesnych francuskich niszczycieli nietypowy kadłub o zaokrąglonych burtach, przechodzących w pokład górny o zaokrąglonym profilu, nad którym na śródokręciu i rufie był nadbudowany na niewielkiej wysokości lekki drewniany pokład dla obsługi uzbrojenia. Zaletą takiego układu było to, że lekki pokład był mało zalewany przez fale, a luki w nim prowadzące do wewnątrz kadłuba mogły być z reguły otwierane w celu wentylacji bez ryzyka zalewania. Masa wysoko umieszczonego pokładu zmniejszała stateczność okrętów, mimo to ich dzielność morska była dobra. Pokład dziobowy nie był podniesiony i również był mocno zaokrąglony w przekroju poprzecznym (forma określana "skorupą żółwia"). Taki pokład dziobowy pozwalał okrętom łatwo prześlizgiwać się przez fale, ale z drugiej strony był bardzo "mokry" i ciągle zalewany. Dziobnica miała formę taranową. Kadłub dzielił się poprzecznymi grodziami na przedziały wodoszczelne (na podobnym budowanym dla Rosji typie Wnimatielnyj było ich 10). Okręty miały dwa kotły parowe Normand, w osobnych kotłowniach, opalane węglem i dwa szeroko rozstawione kominy. Maszyny parowe znajdowały się pomiędzy kotłowniami, w dwóch osobnych przedziałach, co w pewnym stopniu zwiększało żywotność okrętów. Przednia maszyna była umieszczona po prawej stronie (napędzająca prawą śrubę), a tylna - po lewej. Siłownia francuskich niszczycieli nie stwarzała większych problemów w eksploatacji. Na próbach wszystkie przekroczyły prędkość 27 węzłów. Nietypową cechą francuskich niszczycieli był ster umieszczony głęboko, przed śrubami, co zwiększało jego skuteczność przy złej pogodzie, ale stwarzało większe ryzyko uszkodzeń na płyciźnie. Zapas paliwa wynosił 38,2 t. Nadbudówka dziobowa ograniczała się do niewielkiej sterówki, a za nią była dodatkowo platforma reflektora.

    Niszczyciele typu Arquebuse – seria francuskich niszczycieli z początku XX wieku, będących w służbie podczas I wojny światowej.Niszczyciel (zwany wcześniej kontrtorpedowcem) – szybki, wielozadaniowy okręt średniej wielkości, przeznaczony do takich zadań, jak ochrona własnych jednostek, zwalczanie lotnictwa, okrętów podwodnych i innych jednostek wroga.

    Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo kalibru 65 mm model 1891 umieszczone na platformie na dachu nadbudówki dziobowej, dobrze chronione od zalewania. Jego kaliber był jednak mniejszy od stosowanych za granicą 75-76 mm. Uzupełniało je 6 półautomatycznych dział 47 mm Hotchkiss model 1885, rozmieszczonych po trzy na burtach: po bokach nadbudówki dziobowej, przedniego komina i rufowego komina. Pojedyncze obrotowe wyrzutnie torped kalibru 381 mm znajdowały się w osi podłużnej pokładu, między kominami i na rufie. Używano torped model 1887. Wyrzutnie miały po jednej torpedzie zapasowej. Podczas I wojny światowej, w 1915 dwa rufowe działka 47 mm zostały na niszczycielach francuskich przystosowane do ognia przeciwlotniczego. Część niszczycieli mogła przejść modyfikacje uzbrojenia analogiczne do opisanych w typie Arquebuse.

    I wojna światowa – konflikt zbrojny trwający od 28 lipca 1914 do 11 listopada 1918 (w latach 20. i 30. XX wieku nazywany "wielką wojną") pomiędzy ententą, tj. Wielką Brytanią, Francją, Rosją, Serbią, Japonią, Włochami (od 1915) i Stanami Zjednoczonymi (od 1917), a państwami centralnymi, tj. Austro-Węgrami i Niemcami wspieranymi przez Turcję i Bułgarię.Śródokręcie – środkowa część kadłuba jednostki pływającej znajdująca się pomiędzy częścią dziobową oraz rufową. Jest to rejon w okolicy połowy długości jednostki. Stanowi największy przedział kadłuba. Może być podzielony na szereg pomieszczeń o różnym przeznaczeniu. W większości jednostek pływających obszar ten wypełniają pomieszczenia mieszkalne.

    Niszczyciele typu Durandal były jednymi z pierwszych okrętów tej klasy na świecie i w momencie wejścia do służby odpowiadały standardom tej klasy. Szybko jednak typ ten stał się przestarzały w obliczu wzrostu wielkości i uzbrojenia niszczycieli przed I wojną światową. Bardzo zbliżony do dwóch ostatnich okrętów typu Durandal był kolejny typ Rochefortais, zbliżone konstrukcyjnie były też dalsze typy 300-tonowe Framée i Arquebuse.

    Dzielność morska – zespół cech statku wodnego (w tym jachtu żaglowego) warunkujących bezpieczną, wygodną i - w miarę możności - szybką żeglugę w każdych warunkach pogodowych. Do cech związanych z dzielnością morską zalicza się niewywrotność, mała podatność na rezonansowe kołysanie (także od martwej fali), nurzanie, dobra stateczność kursowa i sterowność w każdych warunkach, "sucha" żegluga bez względu na wysokość i stromość fali itp. Wynikające stąd założenia konstrukcyjne są często wzajemnie sprzeczne, np. sucha żegluga przy wysokiej fali z reguły oznacza złą stateczność kursową i wzdłużną, itp. Dlatego osiągnięcie dobrej dzielności morskiej nowej konstrukcji jest trudne i opiera się w większej mierze na doświadczeniu i intuicji projektanta niż na obliczalnych i powtarzalnych założeniach projektowych.Halabarda - dwuręczna broń drzewcowa, która zdobyła popularność między wiekiem XIV a wiekiem XV. Typowa halabarda ma ok. 2,5-metrowe drzewce z głownią łączącą w sobie elementy trzech broni: topora z jednej strony, haka z drugiej i włóczni pośrodku (w postaci długiego grotu). Dzięki temu była uniwersalna, mogąc służyć zarówno do cięcia jak i kłucia. Hak był szczególnie użyteczny przeciw kawalerzystom, pozwalając halabardnikowi ściągnąć jeźdźca z wierzchowca. Od XVI w. używana przez straż pałacową i miejską. Dzięki swej prostej budowie, wysokiej skuteczności i niskiemu kosztowi produkcji była bardzo popularna i szeroko dostępna. Używano jej głównie, aby pokonać pikinierów albo rycerzy walczących mieczem, gdyż długość tej broni zapewniała halabardnikom dużą przewagę.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Niszczyciele typu Framée – seria francuskich niszczycieli z początku XX wieku, będących w służbie podczas I wojny światowej.
    Rufa – tylna część jednostki pływającej, zarówno w jej części nawodnej, jak i podwodnej. Istnieje wiele rodzai form konstrukcyjnych ruf. Wraz z rozwojem żeglugi ulegały one modyfikacjom zarówno ze względu na wykorzystywany materiał, przeznaczenie statku, jak i panującą w danych czasach modę. Rufa może być zakończona pawężą zorientowaną prostopadle względem lustra wody lub pochyloną w kierunku rufy, czy dziobu jednostki. Rufa może wystawać nad powierzchnię wody, tworząc nawis rufowy.
    Durandal, Durendal, Durandan(a) – miecz należący do hrabiego Rolanda, tytułowego bohatera średniowiecznej chanson de geste pt. Pieśń o Rolandzie oraz występującego w wielu innych romansach rycerskich.
    Roland (Hruodald, Hruotland) – postać historyczna, frankijski hrabia marchii bretońskiej, wzmiankowany przez Einharda w jego dziele Vita Karoli Magni, opowiadającym o życiu Karola Wielkiego, gdzie zapisano, że Roland zginął w Hiszpanii podczas bitwy z Saracenami, co datuje się na lata 780/790. W rzeczywistości historyczny Roland zginął podczas walk z plemionami baskijskimi.
    Francja (fr. France, IPA: /fʁɑ̃s/), Republika Francuska (fr. République française /ʁe.py.blik fʁɑ̃.sɛz/) – państwo, którego część metropolitalna znajduje się w Europie Zachodniej, posiadające także zamorskie terytoria na innych kontynentach. Francja metropolitalna rozciąga się od Morza Śródziemnego na południu do kanału La Manche i Morza Północnego na północy, oraz od Renu na wschodzie do Zatoki Biskajskiej na zachodzie. Francuzi często nazywają swój kraj l’Hexagone (sześciokąt) – pochodzi to od kształtu Francji metropolitalnej.
    Garłacz (gardłacz, szturmak albo tromblon) – odprzodowa broń palna wyposażona w lufę z rozszerzeniem przy wylocie. Garłacze miały wymiary pośrednie pomiędzy pistoletami, a karabinkami i mogły strzelać kulami, siekańcami lub grubym śrutem ołowianym. Pocisków z innych materiałów nie stosowano, ponieważ mogły one zniszczyć wykonaną najczęściej z mosiądzu lufę. Długość garłacza nie przekraczała najczęściej 50 cm. Na zachodzie Europy garłacz nosił nazwę tromblonu, broń wojskowa zaś eskopety, a garłacz używany w marynarce, mający od spodu trzpień do osadzania garłacza na podstawie, nosił nazwę espingoli
    Pokład statku – trwałe, wodoszczelne pokrycie zamykające od góry kadłub statku. Może być stalowe,drewniane lub wykonane z kompozytów. W nomenklaturze żeglarskiej nazywane jest dekiem lub pokładówką.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.648 sek.