Niszczyciele typu Bainbridge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niszczyciele typu Bainbridge – były pierwszymi niszczycielami w United States Navy, budowane w latach 1899–1900.

Niszczyciel (zwany wcześniej kontrtorpedowcem) – szybki, wielozadaniowy okręt średniej wielkości, przeznaczony do takich zadań, jak ochrona własnych jednostek, zwalczanie lotnictwa, okrętów podwodnych i innych jednostek wroga.United States Navy – marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych; jeden z rodzajów amerykańskich sił zbrojnych odpowiedzialny za organizację, szkolenie oraz wyposażenie morskich sił zbrojnych – w tym Korpusu Piechoty Morskiej – do prowadzenia działań bojowych na morzu. W szczególności, zadaniem marynarki i piechoty morskiej Stanów Zjednoczonych jest poszukiwanie i niszczenie nieprzyjacielskich sił morskich oraz powstrzymywanie jego handlu morskiego; w celu zdobycia i utrzymania ogólnej przewagi morskiej; kontroli obszarów morskich o żywotnym znaczeniu, ochrony żywotnych linii żeglugowych; ustanowienia i utrzymania lokalnej przewagi (w tym powietrznej) w obszarze działań morskich; zajmowanie i obrona baz morskich; oraz przeprowadzanie operacji lądowych i powietrznych niezbędnych do prowadzenia kampanii morskich.

13 okrętów weszło do służby podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej i zostały rozbrojone w 1920 roku. Jeden z okrętów został stracony na morzu.

Po zakończeniu służby, 11 okrętów zostały sprzedane Josephowi G. Hitnerowi, a okręt „Hopkins” został sprzedany Danton Shore Lumber Company.

Lista okrętów typu Bainbridge[ | edytuj kod]

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Gardiner, Robert, Conway’s all the world’s fighting ships 1860-1905 Conway Maritime Press, 1997. ​ISBN 0-85177-133-5​.




  • Reklama