Nieretencyjne nietrzymanie stolca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nieretencyjne nietrzymanie stolca, nietrzymanie stolca bez zaparcia (ang. functional non-retentive faecal soiling, FNRFS, nonretentive encopresis) – zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego obserwowane u dzieci powyżej 4 roku życia w czasie czuwania, polegające na powtarzającym się brudzeniu bielizny kałem lub wydalaniu większej ilości kału w nieodpowiednim miejscu i czasie, bez jednoczesnego zatrzymywania (retencji) stolca. Nieretencyjne nietrzymanie stolca pojawia się u dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi w przebiegu opóźnienia rozwoju psychicznego, trudnej sytuacji w rodzinie lub w grupie społecznej, w której dziecko przebywa. Zaburzenie nie jest zależne od chorób przewodu pokarmowego i stanów związanych z leczeniem farmakologicznym (leki przeczyszczające) lub operacyjnym.

Badanie fizykalne, badanie przedmiotowe – część badania lekarskiego lub pielęgniarskiego składająca się z oglądania (łac. obductio), omacywania (łac. palpatio), opukiwania (łac. percussio) i osłuchiwania (łac. auscultatio). Kryteria rzymskie III, wytyczne rzymskie III – opublikowana w 2006 klasyfikacja zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego określająca zasady ich rozpoznawania oraz wytyczne dotyczące leczenia. Zasady te oparte są wynikiem konsensusu przyjętego przez międzynarodową grupę ekspertów.

Epidemiologia[ | edytuj kod]

Częstość występowania nietrzymania stolca badano w Holandii. Stwierdzono, że pojawia się ono u 4,1% dzieci w wieku 5–6 lat oraz u 1,6% w wieku 11–12 lat. Częściej zaburzenie obserwuje się u chłopców. Występowaniu sprzyja ponadto niski status społeczno-ekonomiczny rodziny. Nie określono jednak jak często w wymienionych grupach wystąpiło konkretnie nieretencyjne nietrzymanie stolca.

PMCID (ang. PubMed Central Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego cytowanego artykułu naukowego bazy PubMed Central.Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego – grupa przewlekłych idiopatycznych zaburzeń przebiegających z objawami ze strony przewodu pokarmowego, którym nie towarzyszą odchylenia w badaniach dodatkowych (np. w badaniach laboratoryjnych, obrazowych, endoskopowych) ani zmiany morfologiczne w narządach. Nieprawidłowości w badaniach dodatkowych nie stwierdza się mimo stosowania najnowocześniejszych metod diagnostycznych, z zachowaniem maksymalnej staranności lekarzy oraz innych pracowników ochrony zdrowia.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

Reklama