Niekierowany pocisk rakietowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niekierowany pocisk rakietowy to rodzaj pocisku rakietowego nieposiadający możliwości kierowania lotem ani korygowania jego toru, w odróżnieniu od kierowanych pocisków rakietowych. Niekierowany pocisk rakietowy leci po wystrzeleniu po torze balistycznym, a względną celność zapewnia odpowiednie ustawienie wyrzutni, przy znanych parametrach napędu pocisku. Niekierowane pociski funkcjonalnie składają się z dwóch głównych zespołów: głowicy bojowej i układu napędowego (silnika rakietowego lub silników i koniecznych do ich pracy instalacji, w tym zapasu paliwa).

9K52 Łuna-M - radziecki taktyczny zestaw rakietowy, którego głównym elementem była jednopociskowa, szynowa wyrzutnia 9P113 oraz pocisk balistyczny 9M21. W kodzie NATO system ten otrzymał oznaczenie FROG-7A (Free Rocket Over Ground). Była przeznaczona do niszczenia siły żywej, środków ogniowych, stanowisk dowodzenia, zgrupowań sprzętu technicznego na odległości od 12 do 68 km.Niekierowany lotniczy pocisk rakietowy to rodzaj pocisków rakietowych używanych jako uzbrojenie samolotów i śmigłowców, przeznaczonych do niszczenia celów powierzchniowych (naziemnych i nawodnych), rzadziej powietrznych, za pomocą przenoszonego ładunku wybuchowego. Są one najprostszą odmianą lotniczych pocisków rakietowych, nie posiadającą systemu naprowadzania i lecącą po trajektorii, jaka została im nadana w chwili wystrzelenia.

Niekierowane pociski rakietowe są historycznie najstarszym rodzajem pocisków rakietowych, używanym już przynajmniej od średniowiecza. Ponieważ wykazują liczne wady, przede wszystkim małą celność, zwłaszcza przy dużym zasięgu, od końcowego okresu II wojny światowej są w znacznym stopniu zastępowane przez kierowane pociski rakietowe. Zaletą niekierowanych pocisków rakietowych jest za to znacznie niższa cena i stopień komplikacji. Dlatego obecnie używane są głównie wystrzeliwane z wieloprowadnicowych wyrzutni w celu zwiększenia prawdopodobieństwa trafienia, lub przeciw celom powierzchniowym.

Katiusza (ros. Катюша) – wspólna nazwa obejmująca radzieckie wyrzutnie rakietowe BM-8 kalibru 82 mm, BM-13 kalibru 132 mm, BM-31 kalibru 310 mm i ich modyfikacje wprowadzane na uzbrojenie Armii Czerwonej począwszy od 21 czerwca 1941 roku podczas II wojny światowej.Pocisk odrzutowy – pocisk napędzany silnikiem odrzutowym, przeznaczony do niszczenia celów za pomocą przenoszonego ładunku bojowego.

Niekierowane pociski rakietowe obejmują wiele różnych rodzajów pocisków:

  • artyleryjskie pociski rakietowe ziemia-ziemia (np. katiusza) lub woda-ziemia
  • taktyczne niekierowane pociski rakietowe ziemia-ziemia (np. Łuna-M)
  • lotnicze niekierowane pociski rakietowe powietrze-ziemia i powietrze-powietrze
  • rakietowe bomby głębinowe
  • przeciwlotnicze niekierowane pociski rakietowe (mało rozpowszechnione)
  • niekierowane pociski przeciw okrętom podwodnym (mało rozpowszechnione)
  • W związku z rozwojem kierowanych pocisków rakietowych, niekierowane pociski zostały w znacznym stopniu wyparte. Obecnie – od ok. lat 90., użycie niekierowanych pocisków rakietowych ogranicza się w zasadzie do pocisków lotniczych wystrzeliwanych z wyrzutni wieloprowadnicowych oraz na mniejszą skalę artyleryjskich pocisków rakietowych i rakietowych bomb głębinowych.





    Reklama