Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego (skrót: NPOZP) – program reform polskiego systemu wsparcia i leczenia osób z zaburzeniami psychicznymi, zaplanowany do realizacji w latach 2011-2015. Obejmuje zadania medyczne, naukowe, społeczne, promocyjne i organizacyjne.

Ministerstwo Zdrowia (MZ) – polskie ministerstwo kierowane przez ministra właściwego do spraw zdrowia publicznego; od 2018 ministrem zdrowia jest Łukasz Szumowski. Zdrowie psychiczne – przyjęta w 1948 konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia określa je jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny człowieka. Ze względu na wieloznaczność i ogólnikowość terminu, pojęcie zdrowia psychicznego jest w różny sposób kategoryzowane i uściślane, choć przeważa pogląd, iż nie istnieje jedna i bezwzględnie uniwersalna definicja zdrowia psychicznego, nie ma jednej, „oficjalnej” definicji, ponieważ (według WHO) różnice kulturowe, subiektywne odczucia oraz rywalizujące ze sobą profesjonalne teorie wpływają na to, jak termin ten jest rozumiany. Jedynym aspektem z którym zgadza się większość ekspertów jest to, że zdrowie psychiczne i zaburzenie psychiczne nie są do siebie przeciwstawne, czyli brak rozpoznanej choroby psychicznej nie musi oznaczać zdrowia psychicznego.

Podstawy prawne[ | edytuj kod]

NPOZP wynika z zapisu art. 2 ust. 6 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego z 1994 r. Dokumentem wprowadzającym NPOZP jest rozporządzenie Rady Ministrów z grudnia 2010. W realizacji zadań, każde województwo i powiat opracowują własne programy ochrony zdrowia psychicznego.

Podstrony: 1 [2] [3]




Reklama