Nanyue Huairang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nanyue Huairang (ur. 677, zm. 744; chiń. 南嶽懐譲, pinyin Nányuè Huáiràng; kor. 남악회양 Namak Hŏyang; jap. Nangaku Ejō; wiet. Nam Nhạc Hoài Nhượng) – chiński mistrz chan.

Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Jinzhou (chin.: 锦州; pinyin: Jǐnzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Liaoning, na wybrzeżu Zatoki Liaotuńskiej. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 588 094. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 054 371 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego oraz przemysłu maszynowego, chemicznego i elektrotechnicznego; w mieście znajdują się cztery rafinerie ropy naftowej.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z północno-wschodnich Chin z Jinzhou z rodziny Du.

Buddyzmem zainteresował się w wieku 10 lat i opuścił rodziców, aby go praktykować. Najpierw studiował Winaję u nauczyciela winai Hongjinga. Śluby mnisie złożył w 697 r. Przez jakiś czas studiował na górze Song (chin. 嵩山) w Henanie. Następnie studiował nauki szkoły tiantai w klasztorze Yuquan w Hubei. Tam też po raz pierwszy usłyszał o szkole chan i rozpoczął wędrówkę w celu znalezienia mistrza chan Songyuego Hui’ana. Po odnalezieniu go rozpoczął praktykę chan, w której uczynił pewne postępy. Nie był jednak zadowolony i Songyue Hui’an polecił mu Szóstego Patriarchę Huinenga.

Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.

Po ośmiu latach praktyki w klasztorze Huinenga w Caoxi w Shaozhou osiągnął oświecenie, ale jeszcze przez dalszych 7 lat przebywał w tym klasztorze praktykując chan, służąc mistrzowi i dociekając najgłębszych tajników chanu. Gdy Huineng zozbaczył go po raz pierwszy, spytał Skąd jesteś? Przychodzę z Song Shan (z góry Song). Co to jest, co właśnie przyszło? Nanyue nie potrafił odpowiedzieć.

W osiem lat później Nanyue nagle osiągnął oświecenie i poszedł zakomunikować to mistrzowi

Nanyang Huizhong (南陽慧忠 ur. 675, zm. 755) (kor. Namyang Hyech’ung ( ); jap. Nayō Echū ( ); wiet. Nam Dương Huệ Trung) – chiński mistrz chan. Był także znany jako Zhong Guoshi (Nauczyciel Narodowy Zhong).Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.
Osiągnąłem zrozumienie. Co to jest? To znaczy, że rzecz straciła swój znak. Zatem może to być uwidocznione czy też nie? Nie mówię, że to może być uwidocznione, ale nie może być skalane. Ta nieskalana rzecz jest tym, co wszyscy buddowie utrzymują w umyśle. Ty masz to samo i ja mam to także. Pradżniatara (skt Prajñātara) przepowiedział związek z tobą i że później wyślesz konia, który stratuje na śmierć ludzi tego świata.

W 713 r. przybył na górę Heng w prowincji Hunan, która zwana była także Nanyue. Znajdował się na niej silny ośrodek buddyzmu tiantai. Wkrótce zgromadziła się wokół niego niewielka grupa uczniów i rozpoczął nauczanie chanu.

Hongzhou zong (chiń. 洪州宗, pinyin hóngzhōuzōng) – szkoła hongzhou - szkoła (linia przekazu Dharmy) chan, która prowadzona przez mistrza chan Mazu Daoyi (709-188) i jego uczniów, zastąpiła różnorodne tradycje wczesnego chanu i zdominowała ruch chan w okresie 100 lat, od okresu po rebelii Ana Lushana (755-763) do okresu po prześladowaniu buddyzmu przez cesarza Huichanga (會昌, pan. 841-846). Mistrz Mazu i jego uczniowie do dziś zajmują główne pozycje w panteonie chan, a szkoła wyznaczyła nową ortodoksję chanu. Jej spadkobierczynią była dominująca później szkoła linji, której założyciel mistrz chan Linji Yixuan (zm. 866) był w trzecim pokoleniu spadkobiercą Mazu. Szkoła hongzhou wpłynęła w decydujący sposób na późniejszy rozwój chanu, sŏnu i zenu. Sikong Benjing (ur. 667, zm. 761; chin. 司空本净, jap. Shiku Honjo) – chiński mistrz chan szkoły południowej, uczeń mistrza chan Huinenga.

Miał 6 oświeconych uczniów, z których najwybitniejszym był Mazu Daoyi.

11 dnia 8 miesiąca 744 r. mistrz zmarł. Otrzymał pośmiertny tytuł Mistrz chan Wielkiej Mądrości. Jego stupa otrzymała nazwę Najbardziej Zwycięskie Koło.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):
(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
Heze Shenhui (荷澤神會, ur. 684, zm. 758) (kor. Hat’aek Sinhwe ( ); jap. Kataku Jinne ( ); wiet. Hà Trạch Thần Hội) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły heze, który zmienił kierunek rozwoju chanu.
Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.

Reklama