Nanhua si

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output table.klasztor-eparchia td.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}.mw-parser-output table.klasztor-zakon td.naglowek{color:black!important;background:#EEE8AA!important}.mw-parser-output table.klasztor-default td.naglowek{color:black!important;background:#F5F5DC!important}

Nanhua si (Klasztor (Chan) Południowego Kwiatu, Nánhuásì 南華寺; także Nanhuachansi 南華禅寺) – chiński klasztor buddyjski, w którym przebywał Szósty Patriarcha chan. Miejsce powstania chanu w postaci, do której nawiązują wszystkie istniejące dziś tradycje.

Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.

Historia klasztoru[ | edytuj kod]

Klasztor ten został założony w 504 roku w okolicy góry Cáoxī (曹溪). Nosił wtedy nazwę Baolin. Nazwę tę nosi obecnie brama wejściowa do klasztoru. Został wybudowany przez indyjskiego mistrza Tripitaki Pradźniabhaisadżję (chiń. Zhiyao Sanzang 智樂三藏). Przepowiedział on, że za 160 lat przybędzie do tego klasztoru wielki bodhisattwa, który zamieszka w nim dla dobra wszystkich istnień. W 667 roku przybył do Caoxi – Huineng. Ponieważ był to klasztor, w którym rozwinął on swoje nauki kształtujące chan i którego linie przekazu są dziś obecne we wszystkich szkołach zen na całym świecie, często jest nazywany „patriarchalnym pałacem buddyzmu chan”.

Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.

Klasztor zajmuje obszar 42,5 hektara i składa się wielu budynków.

W 968 roku cesarz Zhao Kuangyin zmienił nazwę klasztoru na Nanhua. Klasztor często nazywany był także Caoxi.

Na początku XVII wieku klasztor ten został całkowicie odrestaurowywany przez mistrza chan Hanshana Deqinga, który przebywał w południowej prowincji na zesłaniu i od 1600 roku prowadził ten klasztor. Usiłował także zreformować dawne regulacje klasztorne, jednak ostatecznie udało mu się przedstawić tylko 10 paragrafów nowych reguł dla budynku medytacji. W końcu został wyrzucony z klasztoru.

Linia przekazu Dharmy – ograniczona tylko do szkoły zen metoda promowania następcy lub następców z grona uczniów danego mistrza zen. Ta metoda bezsłownego przekazu istoty nauk Buddy stała się jedną z wyróżniających cech szkoły. Jednym z jej skutków było rozbicie jedności szkoły na kilka różnych frakcji. Synonimicznym określeniem jest "linia przekazu chan".Song Taizu, chiń. upr. 宋太祖; chiń. trad. 宋太祖; pinyin Sòng Tàizǔ; Wade-Giles Sung T’ai-tsu (ur. 21 marca 927 w Luoyangu, zm. 14 listopada 976) – pierwszy cesarz dynastii Song, panujący od roku 960 aż do śmierci.

Zdjęcia klasztoru wykonane w 1918 r. ukazują zrujnowany klasztor, budynki zarosłe krzewami i najwyraźniej porzucone. Pierwsze próby odbudowy tego wspaniałego klasztoru podjął gen. Li Genyuan. Zdjęcia z 1919 r. wykazują poprawę wyglądu i ewidentny powrót mnichów do klasztoru. Zdjęcia z 1928 r. wykazują dalszą poprawę stanu klasztoru. W latach 1933-34 gen. Li Hanhun dokonał mniejszych remontów w klasztorze, a po otrzymaniu pieniędzy od biznesmena z Hongkongu plany odbudowy klasztoru stawały się coraz pewniejsze. W tym czasie przebywało w Nanhua si kilku mnichów, którzy gwałcili wskazania buddyjskie jedząc kury, które sami hodowali. W 1934 r. do klasztoru przybył Xuyun, który odbudował zrujnowany klasztor po okresie chaosu związanego z upadkiem dynastii Qing. Do 1941 r. odbudowano 80-90% klasztoru. W zasadzie na tym klasztorze skupiły się buddyjskie działania w rejonie Kantonu. Xuyunowi poświęcony jest osobny budynek.

Wielka proletariacka rewolucja kulturalna (chin. upr. 无产阶级文化大革命, chin. trad. 無產階級文化大革命, pinyin wúchǎn jiējí wénhuà dà gémìng); często skracane do 文化大革命 (wénhuà dà gémìng, wielka rewolucja kulturalna) lub po prostu 文革 (wéngé, kulturalna rewolucja) – wielki ruch społeczno-polityczny w Chinach zainicjowany w 1966 roku przez Mao Zedonga, jako próba wyeliminowania jego politycznych rywali i wprowadzenia w życie własnych koncepcji ideologicznych (maoizmu). Chociaż oficjalnie została zakończona przez Mao w 1969 roku, faktycznie trwała do chwili aresztowania tzw. bandy czworga w 1976 roku.Arhant (pāli.) (sanskr.. arahat; hindi Arihant अरिहन्त; tyb. draciompa; chin. 阿羅漢 āluóhàn lub 羅漢 luóhàn; kor. arahan 아라한; jap. arakan, rakan; wiet. A-la-hán). Nazwa pochodzi od pālijskiego araha = godny, stąd – arahanta, arahant.

W 1939 r. mnisi tego klasztoru zrezygnowali z wieczornych posiłków, aby ze sprzedaży ryżu wspomóc fundusz "Pomocy chińskiej" w czasie wojny z Japonią. Fundusz ten wspierał także walkę z komunistyczną partyzantką. W latach 1940-1941 komuniści zabili wielu wiodących mnichów (opatów) jako właścicieli ziemskich, więc buddyści nie mieli złudzeń, co oznacza dla nich panowanie komunistów. Zabicie opatów lub pozbycie się ich przerwało wiele linii przekazu, z czym chiński buddyzm chan boryka się do dziś.

Pagoda – w buddyjskiej architekturze sakralnej na Dalekim Wschodzie (Chiny, Korea, Nepal i Japonia) rodzaj wielokondygnacyjnej wieży, służącej do przechowywania relikwii. Stanowi jeden z budynków znajdujących się w zespole klasztoru buddyjskiego, oprócz innych budowli, takich jak sala zebrań, biblioteka itd. Wywodzi się pod względem funkcji od indyjskiej stupy, lecz architektonicznie bardziej od starożytnych chińskich wież obserwacyjnych. Na ostateczną formę pagód chińskich wpłynęła tradycja wznoszenia wielokondygnacyjnych budowli typu lou, znanych już w starożytności, choć na przestrzeni wieków pagody wystepowały w wielu typach i o zróżnicowanych formach architektonicznych. Poszczególne kondygnacje pagody są kryte odrębnymi dachami najczęściej z narożnikami podgiętymi ku górze.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

W okresie republikańskim klasztor zezwolił świeckim wyznawcom na uczestniczenie w wieczornych praktykach.

W związku z nawróceniami na buddyzm w społeczeństwach Zachodu, w 1949 do klasztoru przybyła Ananda Jennings, która rozpoczęła w nim studia medytacji.

Zmumifikowane ciało Huinenga było pierwotnie przechowywane w pagodzie Linzhao. Obecnie znajduje się w Budynku Patriarchów. Ciało Huinenga uległo dwukrotnie uszkodzeniom. Po raz pierwszy w czasie okupacji japońskiej, kiedy jeden z żołnierzy rozciął plecy mumii i zobaczył, że wszystkie wewnętrzne organy są nietknięte. Drugi raz podczas rewolucji kulturalnej. Wywleczono wtedy mumie Huinenga, Hanshana Deqinga i Dantiana na ulice miasta z zamiarem zniszczenia i wykazania, że są fałszywe. Zostały uratowane przez pana Lin Dezhonga i za jakiś czas powróciły do klasztoru.

Zhaoqing (chin.: 肇庆; pinyin: Zhàoqìng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Guangdong. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 405 243. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 812 682 mieszkańców.Hongkong (oficj. Specjalny Region Administracyjny Hongkong; ang. Hong Kong, Hong Kong Special Administrative Region of the People’s Republic of China, chiń. 香港, kantoński jyutping: hoeng1 gong2, mandaryński pinyin: Xiānggǎng) – specjalny region administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej (drugim regionem jest Makau), znajdujący się na wschodnim wybrzeżu Chin, nad Morzem Południowochińskim.

3 dnia 8 miesiąca 2013 roku obchodzono w tym klasztorze 1300 rocznicę parinirwany Huinenga.

Z klasztorem związany jest pobliski klasztor żeński Wujin, wybudowany przez uczennicę Huinenga Wujin Zang, która znana jest z rozmowy z Huinengiem na temat Sutry Nirwany.

Obecnie jest jednym ze 142 głównych klasztorów Chin.

Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.Hanshan Deqing (chiń. upr.: 憨山德清; pinyin: Hānshān Dé​qīng; kor. Hansan Tǒkch’ǒng; jap. Kanzan Tokusho; wiet. Hám Sơn Đức Thanh; ur. 1545, zm. 1623) – chiński mistrz chan.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Shaoguan (chin.: 韶关; pinyin: Sháoguān) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Guangdong, nad rzeką Bei Jiang, w Górach Południowochińskich. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 762 371. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 051 005 mieszkańców. Ośrodek turystyki, górnictwa (węgiel kamiennny), hutnictwa cynku, ołowiu i żelaza oraz przemysłu maszynowego, elektronicznego, chemicznego i włókienniczego.
Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.
Matteo Ricci, Mateusz Ricci (6 października 1552 – 11 maja 1610) – Sługa Boży Kościoła katolickiego, włoski misjonarz z zakonu jezuitów, jeden z najważniejszych misjonarzy którzy pracowali w Chinach. Stworzony przez niego Kościół przetrwał rewolucję kulturalną i trwa do dzisiejszych czasów.

Reklama