Nagolenniki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nagolenniki

Nagolennik, nagolenica – część zbroi, zakrywająca nogę wojownika, od kolana w dół. Jej zadaniem była ochrona goleni od urazów.

Goleń, podudzie (łac. crus) – odcinek kończyny dolnej człowieka lub tylnej zwierzęcia, między stawem skokowym i kolanem. U ssaków szkielet goleni stanowi kość piszczelowa i kość strzałkowa. Przy zgiętym stawie kolanowym może obracać się w bok bądź do wewnątrz dzięki łąkotkom.

Budowa[ | edytuj kod]

Nagolenniki najczęściej wykonywane były z metalu lub utwardzanej skóry. Stosowane były już w starożytności m.in. przez hoplitów oraz głównie przez średniowiecznych rycerzy jako element zbroi płytowej. Była to też część zbroi gladiatorów. Wykonywano je jako jedna część, bądź jako folgowe, składające się z wielu płytek.

Czasy dzisiejsze[ | edytuj kod]

Obecnie w niektórych sportach walki używa się nagolenników z miękkich materiałów, których celem jest zapobieżenie urazom goleni. Stosują je także gracze w piłkę nożną oraz hokeiści.





Reklama