Naganka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obraz Juliana Fałata Polowanie w Nieświeżu lub Naganka na polowaniu w Nieświeżu, 1891 r.

Naganka (także: nagonka) – w łowiectwie oznacza zespół ludzi, których zadaniem jest spłoszyć dziką zwierzynę, będącą przedmiotem polowania i skierować ją na stanowiska myśliwych.

Kontakt wzrokowy – środek wyrazu w komunikacji niewerbalnej, wszelkie wymiany spojrzeń pomiędzy ludźmi pozostającymi w interakcji. Fladry (liczba pojedyncza: fladra) – sznury z przywiązanymi kawałkami materiału w jaskrawych barwach, zazwyczaj czerwonymi.

Naganiacze idą zwykle w szeregu. Dla wypłoszenia zwierząt posługują się specjalnymi kołatkami, które powodują duży hałas. Poszczególni członkowie zespołu naganiaczy są zwykle w takiej odległości, aby mieć między sobą kontakt wzrokowy.

Jeżeli teren, na którym dokonuje się nagonki jest zbyt duży w stosunku do liczby naganiaczy i myśliwych, jego część może być odgrodzona od reszty lasu specjalnymi sznurami lub taśmami posiadającymi zawiązane w regularnych odstępach kolorowe tasiemki (fladry), które odstraszają zwierzęta od przekroczenia tej granicy.

Zwierzęta łowne, zwierzyna – gatunki dzikich ssaków i ptaków (ptactwa) żyjących w środowisku naturalnym, będących – zgodnie z obowiązującym prawem – przedmiotem pozyskiwania w drodze polowania lub odłowów dokonywanych przez człowieka. Pozyskiwanie zwierząt łownych jest jednym z elementów gospodarki łowieckiej.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • nagonka (socjologia)




  • Reklama