Naczynie zatokowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Naczynie zatokowe, zatokawłosowate naczynie krwionośne o dużej średnicy (około 30 mikrometrów). Śródbłonek zatok składa się z płaskich komórek zawierających pory o średnicy około 100 nm. Nie ma on błony podstawnej.

Włókna siateczkowe, włókna retikulinowe, włókna kratkowe, włókna srebrochłonne, włókna argentofilne – delikatne włókna zbudowane z retykuliny, tworzące sieci podtrzymujące komórki.Śródbłonek (łac. endothelium) – wysoce wyspecjalizowana wyściółka naczyń krwionośnych i limfatycznych, utworzona z jednej warstwy płaskich komórek o niewielkim jądrze. W naczyniach krwionośnych komórki śródbłonka są ze sobą dość ściśle połączone przy pomocy tzw. obwódek zwierających (łac. zonula occludens), spoczywają na kolagenowej błonie podstawnej, tworząc wraz z nią błonę wewnętrzną (łac. tunica intima), będącą wewnętrzną warstwą tych naczyń (stanowią barierę między krwią i mięśniami gładkimi). Śródbłonki naczyń chłonnych leżą na nieciągłej błonie podstawnej i mają znacznie luźniejszą strukturę (są przepuszczalne nawet dla dużych cząsteczek chemicznych).

Komórki śródbłonka zatok wątrobowych wspierają się tylko na mikrokosmkach hepatocytów oraz na delikatnej sieci włókien siateczkowych. Dzięki porom śródbłonka i brakowi błony podstawnej wiele cząstek i cząsteczek łatwo przechodzi z krwi do przestrzeni Dissego i w przeciwną stronę.

Hepatocyt, komórka wątrobowa – wieloboczna komórka, stanowiąca podstawowy element strukturalny miąższu wątroby. Hepatocyty tworzą ok. 80% masy tego narządu. Rozmiary ok. 20–30 µm.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Wojciech Sawicki, Jacek Malejczyk: Histologia. PZWL, 2012




  • Reklama