• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nacjonalitaryzm

    Przeczytaj także...
    Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.Nacjonalizm (z łac. natio – naród) – postawa społeczno-polityczna, uznająca naród za najwyższe dobro w sferze polityki. Nacjonalizm uznaje sprawy własnego narodu za najważniejsze (egoizm narodowy), jednak istnieją grupy, które szanują także racje i poglądy innych narodów. Nacjonalizm przejawia się głoszeniem poglądów o zabarwieniu narodowym, szerzeniem myśli narodowej i pamięci o bohaterach danego narodu. Głosi solidarność wszystkich grup i klas społecznych danego narodu. Wyróżniamy dwa typy nacjonalizmu: pozytywny i negatywny (szowinistyczny).
    Akcja Francuska (fr. Action Française) – francuski skrajnie prawicowy (nacjonalistyczny i monarchistyczny) ruch ideowo-polityczny w I poł. XX wieku

    Nacjonalitaryzm (franc. nationalitarisme od nationalitaire – narodowościowy) – neologizm utworzony przez René Johanneta, który za jego pomocą określał koncepcję odróżnienia ideologii egalitarnych, głoszących „suwerenność narodu” oraz etniczno-językową i/albo rasową „zasadę narodowościową” (principe des nationalités), od poglądów nacjonalizmu o charakterze tradycjonalistycznym. Według tradycjonalistycznego nacjonalizmu koncepcje narodowe eksponujące naród jako wspólnotę językowo-kulturową odrzucić należy na rzecz koncepcji państwa jako suwerena i formy bytu „narodu historycznego”. Tak rozumiany naród niekoniecznie jest homogeniczny rasowo, etnicznie i językowo. Sam Johannet (1884–1972) był francuskim pisarzem politycznym, związanym z nacjonalistyczno-rojalistyczną Action Française; swoją koncepcję ogłosił w wydanej w 1918 książce Le principe des nationalités (Zasada narodowościowa).

    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.Egalitaryzm (od francuskiego égalité – równość) – pogląd społeczno-polityczny uznający za podstawę sprawiedliwego ustroju społecznego zasadę przyrodzonej równości wszystkich ludzi (w odróżnieniu od elitaryzmu).

    W nauce polskiej do pojęcia tego odwołuje się Jacek Bartyzel oraz Joanna Sondel-Cedarmas.

    Odmiany[ | edytuj kod]

    Można wyróżnić dwa główne nurty nacjonalitaryzmu:

    - demokratyczny (demoliberalny) - oparty na teorii suwerenności ludu, narodu.

    - plemienno-rasowy - występujący w powiązaniu z socjalizmem w postaci faszyzmu i nazizmu.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. A. Meller, Czy nacjonalizm jest ideologią?, „Dialogi Polityczne“, 10, 2008, s. 171.
    2. J. Bartyzel, Na antypodach idei narodowej: nacjonalizm a nacjonalitaryzm, [w:] Ideologie, doktryny i ruchy narodowe. Wybrane problemy, red. S. Stępień, Lublin 2006, s. 15.
    3. M. Zmierczak, [rec.] Joanna Sondel-Cedarmas, Nacjonalizm włoski. Geneza i ewolucja doktryny politycznej (1896-1923), Księgarnia Akademicka, Kraków 2013 (Seria Societas pod red. B. Szlachty, t. 55, ss. 481, Summary, Riassunto, „Czasopismo Prawno-Historyczne“, 65, 2013, 2, s. 480.
    4. J. Bartyzel, Fatalne nieporozumienie: nacjonalizm czy nacjonalitaryzm?, „Historia i Polityka”, 1, 2005, s. 12 i n.
    5. J. Bartyzel, Nacjonalitaryzm, [w:] „Encyklopedia Polityczna”, t. 1, red. J. Bartyzel, B. Szlachta, A. Wielomski, Radom 2007, s. 242-243.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • http://www.legitymizm.org/ebp-nacjonalitaryzm
  • Państwo – organizacja posiadająca monopol na stanowienie i wykonywanie prawa na określonym terytorium. Posiada zdolność do nawiązywania i utrzymywania stosunków dyplomatycznych z innymi państwami. Państwo jest często mylone z narodem i krajem.Jacek Bartyzel (ur. 16 stycznia 1956 w Łodzi) – polski publicysta, działacz społeczny i wykładowca akademicki. Profesor nauk społecznych.




    Warto wiedzieć że... beta

    Suzeren (fr. souzerain) – w ustroju lennym był to senior, który nie był niczyim wasalem. Najczęściej suzerenem był monarcha (ale nie każdy).
    Faszyzm (wł. fascismo, od łac. fasces – wiązki, rózgi liktorskie i wł. fascio – wiązka, związek) – doktryna polityczna powstała w okresie międzywojennym we Włoszech, sprzeciwiająca się demokracji parlamentarnej, głosząca kult państwa (statolatrię, totalitarne silne przywództwo, terror państwowy i solidaryzm społeczny). Faszyzm podkreślał wrogość wobec zarówno liberalizmu, jak i komunizmu. Początkowo nazwa odnosiła się tylko do włoskiego pierwowzoru, później była stosowana wobec pokrewnych ruchów w latach 20. i 30. XX wieku, zwłaszcza narodowego socjalizmu w Niemczech, oraz współczesnych ruchów wywodzących się z partii faszystowskich (neofaszyzm i postfaszyzm). Faszyzm uważany jest na ogół za doktrynę skrajnie prawicową lub (przez takich politologów jak Zeev Sternhell, Hugh Seton-Watson, Eugen Weber) hybrydalną, tzn. łączącą elementy lewicowe i prawicowe. Sami faszyści uważali tradycyjny podział za przestarzały; twierdzili, że nie są "ani prawicą, ani lewicą".
    Tradycjonalizm – w socjologii i antropologii określenie wskazujące usposobienie, zespół nawyków i obyczajów, albo przekonań lub nawet spójnej i kompletnej doktryny, którego precyzyjniejszy sens odczytać można dopiero identyfikując jego zakres przedmiotowy (sferę religijną, filozoficzną, społeczno-polityczną, kulturalną, artystyczną etc.) bądź – w wypadku tradycjonalizmu społeczno-politycznego – sposób rozumienia tego terminu w różnych ujęciach szeroko rozumianej postawy i doktryny konserwatywnej. W każdym wypadku sens tradycjonalizmu uzależniony jest też od adekwatnego dla danego użycia zakresu i sensu słowa „tradycja”.
    Monarchizm (lub rojalizm) – pogląd głoszący, że monarchia jest najlepszym ustrojem politycznym. Monarchizm jest ideologią dążącą do przywrócenia lub obrony monarchii w danym państwie lub szerzej – na świecie. Monarchizm jest zwykle powiązany z konserwatyzmem, aczkolwiek zdarzają się wyjątki np. lewicowa Nowa Akcja Rojalistyczna (Francja) czy liberalny Narodowy Ruch "Symeon II" (Bułgaria).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.698 sek.