Nabycie pochodne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nabycie pochodne – uzyskanie prawa podmiotowego od innej osoby, która to prawo przenosi na nabywcę. Skuteczność nabycia zależy od tego, czy przenoszącemu przysługiwało przenoszone prawo – nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw niż sam posiada.

Dobra wiara (łac. bona fides, por. bona fide łac. - "działający w dobrej wierze") – jest domniemaniem prawnym i zarazem jednym z najważniejszych pojęć prawa cywilnego. W Polsce unormowana została w artykule 7 Kodeksu cywilnego, który dzieli osoby na te będące w "dobrej" i te będące w "złej" wierze.Prawo podmiotowe – zespół przyznanych uprawnień występujących w określonym stosunku cywilnoprawnym. Jest to zatem zbiorcza, nadrzędna kategoria pojęciowa, określająca sytuację prawną strony uprawnionej. W takim kontekście mówi się o prawie własności i innych prawach rzeczowych, o wierzytelności, o prawach na dobrach niematerialnych itp.

W szczególnych przypadkach system prawny dopuszcza nabycie prawa podmiotowego na skutek rozporządzenia nieuprawnionego (prawodawca kieruje się tu ochroną dobrej wiary nabywcy, np. art. 169 k.c.).

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Radwański Z., Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2007.




  • Reklama