Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Muzeum Broni Pancernej

Muzeum Broni Pancernej w Poznaniu – oddział Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, zlokalizowany na poznańskiej Woli na terenie dawnych koszar, w pobliżu portu lotniczego Poznań-Ławica.

Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej – oddział Muzeum Wojska Polskiego, mieszczący się w Forcie IX Czerniaków w Warszawie przy ul. Powsińskiej 13, w dzielnicy Mokotów na Sadybie. Od 22 stycznia 2009 ekspozycja muzeum wewnątrz zabudowań jest nieczynna z uwagi na fatalny stan techniczny fortu, jednak ekspozycja plenerowa funkcjonuje normalnie.Achilles (właściwie 17-pdr, Self-Propelled, Achilles) – brytyjski niszczyciel czołgów z okresu II wojny światowej, będący zmodyfikowaną wersją pojazdu M10 Wolverine konstrukcji amerykańskiej. Obok pojazdów Archer były to jedyne używane przez Brytyjczyków samobieżne działa przeciwpancerne na podwoziu gąsienicowym.

Działalność[ | edytuj kod]

Ekspozycja broni pancernej powstała w Poznaniu w latach 1963–1964, na terenie koszar na Sołaczu przy. ul. Wojska Polskiego. Początkowo była to kolekcja służąca jako pomoc dydaktyczna dla podchorążych Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej. Na potrzeby kolekcji w 1964 wybudowana została specjalna hala o powierzchni 750 m². Pierwszymi pojazdami wchodzącymi w skład kolekcji były m.in. IS-2, IS-3, T-34/85, ISU-152.

Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie – muzeum w Warszawie, prezentujące zbiory poświęcone historii wojskowości oraz historii Polski, zlokalizowane przy Al. Jerozolimskich 3.T-70 – czołg lekki produkcji radzieckiej z okresu II wojny światowej produkowany w latach 1942–1943, trzeci wśród czołgów radzieckich biorących udział w wojnie pod względem liczby wyprodukowanych egzemplarzy po T-34 i T-26. Na jego zmodyfikowanym podwoziu skonstruowano działo samobieżne SU-76 i najliczniej produkowaną jego wersję rozwojową SU-76M.

Funkcję dydaktyczną kolekcja pełniła do rozwiązania Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Pancernych w 1993. W miejsce WSOWP powstało Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych im. Hetmana Polnego Koronnego Stefana Czarnieckiego. W strukturze centrum kolekcja funkcjonowała jako „Sala Tradycji Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych”, a potocznie nazywana była muzeum broni pancernej.

Wielkopolskie Muzeum Wojskowe - muzeum wojskowe zlokalizowane w Poznaniu, na Starym Rynku 9, w obrębie bloku zabudowy śródrynkowej. Jest oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu.TKS – polski lekki czołg rozpoznawczy (tankietka) z okresu przed II wojną światową. Obok czołgu 7TP był podstawową bronią polskich sił pancernych podczas kampanii wrześniowej 1939.

W grudniu 2008 do rejestru zabytków zostało wpisanych 37 pojazdów z kolekcji.

W marcu 2015 sala tradycji została przekształcona w muzeum i podporządkowana jako oddział Muzeum Wojska Polskiego. 4 października 2019 Muzeum Broni Pancernej zostało otwarte dla zwiedzających w nowej siedzibie przy ul. 3 Pułku Lotniczego 4 w Poznaniu. W trakcie pandemii COVID-19 teren muzeum został wykorzystany jako centrum logistyczne.

Muzeum im. Orła Białego – muzeum regionalne w Skarżysku-Kamiennej w województwie świętokrzyskim, utworzone w 1969 r. Poza ekspozycją w budynku muzealnym obejmuje prawie 2 ha ekspozycji plenerowej, na której wystawiony jest głównie sprzęt wojskowy. Jest to jedna z największych kolekcji militariów w Polsce, zawierająca wiele unikatowych eksponatów. Poza ekspozycją stałą, prezentowane są także wystawy okresowe, głównie związane z regionem.Port Lotniczy Poznań-Ławica im. Henryka Wieniawskiego (kod IATA: POZ, kod ICAO: EPPO) – międzynarodowy port lotniczy, jedno z najstarszych lotnisk w Polsce, położone 7 km na zachód od centrum Poznania pomiędzy trasami na Berlin i Buk. Pod względem liczby odprawianych pasażerów jak też pod względem liczby operacji lotniczych jest to obecnie 6. polski port lotniczy za warszawskim Okęciem, krakowskimi Balicami, gdańskim Rębiechowem, katowickimi Pyrzowicami i wrocławskimi Strachowicami.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Rgilewka – rzeka we wschodniej Wielkopolsce o długości ok. 35 km, prawy dopływ Warty. Źródła w okolicach wsi Józefowo w gminie Przedecz. Przepływa przez Kłodawę, Grzegorzew. 3 km na południe od Koła w miejscowości Powiercie wpada do Warty.
Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych im. Hetmana Polnego Koronnego Stefana Czarnieckiego (CSWL) – ośrodek szkolenia wojskowego Sił Zbrojnych RP w Poznaniu.
Sturmgeschütz IV (StuG IV, SdKfz 167) – niemieckie samobieżne, szturmowe działo pancerne z okresu II wojny światowej. Charakteryzowało się dobrymi warunkami trakcyjnymi, miało sprawdzone działo kalibru 75 mm oraz niską sylwetkę.
Zbrodnia katyńska (ros. Катынский расстрел, ang. Katyn massacre) – zbrodnia komunistyczna polegająca na rozstrzelaniu wiosną 1940 roku co najmniej 21 768 obywateli Polski, w tym ponad 10 tys. oficerów wojska i policji, na mocy decyzji najwyższych władz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich zawartej w tajnej uchwale Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku (tzw. decyzja katyńska). Egzekucji ofiar, uznanych za „wrogów władzy sowieckiej” i zabijanych strzałami w tył głowy z broni krótkiej, dokonała radziecka policja polityczna NKWD. W latach 1940–1990 władze ZSRR zaprzeczały swojej odpowiedzialności za zbrodnię katyńską, lecz 13 kwietnia 1990 roku oficjalnie przyznały, że była to „jedna z ciężkich zbrodni stalinizmu”. Wiele kwestii związanych ze zbrodnią katyńską nie zostało jak dotąd wyjaśnionych.
SU-76 – działo samobieżne produkcji radzieckiej z okresu II wojny światowej najczęściej używane w roli niszczyciela czołgów.
Muzeum – instytucja powołana do gromadzenia, badania oraz opieki nad obiektami posiadającymi pewną wartość historyczną bądź artystyczną. W większych muzeach niewielka część z tych obiektów jest udostępniana publiczności w postaci wystaw stałych lub czasowych, natomiast reszta jest przechowywana w specjalnie do tego przystosowanych magazynach.
PzKpfw III (Panzerkampfwagen III) – niemiecki czołg średni z okresu II wojny światowej. Był najbardziej dynamicznie rozwijanym modelem służącym w armii III Rzeszy. Uzbrojeniem pierwszych egzemplarzy, wybudowanych w 1937, były działa kalibru 37 mm. Ponieważ nie sprawdzały się one w walce z czołgami alianckimi, już w 1940 zaczęto produkować czołgi wyposażone w armaty kalibru 50 mm (zarówno krótko- jak i długolufowe). W połowie 1942 rozpoczęto przezbrajanie wozów w krótkolufowe działa kalibru 75 mm. Ograniczono też ich rolę do bezpośredniego wspierania własnej piechoty i osłaniania czołgów ciężkich PzKpfw VI Tiger przed piechotą przeciwnika. W połowie 1943 zupełnie zaprzestano ich produkcji, a przed końcem roku następnego, wozy PzKpfw III niemal zupełnie zniknęły z oddziałów frontowych. Kilka z nich pozostało jednak do końca wojny, głównie w jednostkach okupacyjnych.

Reklama