Moed

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Moed (hebr. סדר מועד) – drugi z sześciu porządków Miszny. Zawiera większość praw dotyczących obchodzenia Szabatu i świąt oraz prawa dotyczące postów. Ujmuje również reguły wyznaczania terminów ich obchodzenia.

Purim (פורים - hebr. losy) – święto żydowskie, obchodzone 14 dnia miesiąca adar (w roku przestępnym w drugim miesiącu adar) upamiętniające uchronienie Żydów od zagłady w perskim imperium Achemenidów za czasów panowania króla Achaszwerosza (prawdopodobnie był to Kserkses).Szawuot (hebr. שבועות) – żydowskie Święto Tygodni, zwane też Świętem Żniw, Pięćdziesiątnicą lub Zielonymi Świątkami, obchodzone 6 dnia miesiąca siwan - w diasporze także przez dzień następny. Upamiętnia ono nadanie Tory Mojżeszowi na górze Synaj i wypada w siedem tygodni po Święcie Paschy (stąd zwane jest Pięćdziesiątnicą). Święto to wiąże się ponadto ze starożytnymi obyczajami rolniczymi. Podczas święta synagogi są przystrojone na zielono. Część ortodoksyjnych żydów całą noc spędza na studiowaniu Tory (Tikkun Leil Szawuot), aby być przygotowanym na jej ponowne przyjęcie. Tradycyjne pokarmy świąteczne to: dania z sera i mleka oraz specjalne bochenki z nowego zboża.

Podział[ | edytuj kod]

Porządek Moed obejmuje 12 traktatów:

  1. Szabbat (hebr. שבת; pol. sabat); o prawach dotyczących przestrzegania Szabatu.
  2. Eruwin (hebr. ערובין; pol. mieszania); o zasadach umożliwiających przemieszczanie się i przenoszenie przedmiotów z miejsca na miejsce w czasie Szabatu oraz prawach dotyczących gotowania posiłków w to święto.
  3. Pesachim (hebr. פסחים; pol. Pascha); o prawach dotyczących obchodzenia święta Pesach.
  4. Szekalim (hebr. שקלים; pol. sykle); o rocznym podatku składanym na utrzymanie Świątyni Jerozolimskiej.
  5. Joma (hebr. יומא; pol. dzień); o prawach dotyczących obchodzenia Dnia Pojednania.
  6. Sukka (hebr. סוכה; pol. szałas); o prawach dotyczących obchodzenia Święta Szałasów.
  7. Beca (hebr. ביצה; pol. jajko); o prawach kodyfikujących prace dozwolone i zakazane podczas dni świątecznych.
  8. Rosz ha-Szana (hebr. ראש השנה; pol. Nowy Rok); o prawach dotyczących obchodzenia święta rozpoczynającego nowy rok.
  9. Taanit (hebr. תענית; pol. post); o prawach dotyczących postów.
  10. Megilla (hebr. מגילה; pol. zwój); o prawach dotyczących obchodzenia Święta Losów.
  11. Moed katan (hebr. מועד קטן; pol. małe święto); oprawach dotyczących obchodzenia okresu między Świętem Paschy a Świętem Szałasów.
  12. Chagiga (hebr. חגיגה; pol. uroczystość świąteczna); o prawach dotyczących trzech świąt pielgrzymich (Pascha, Święto Tygodni, Święto Szałasów) oraz ofiar składanych podczas nich.
Sukkot (סוכות), pol. Święto Szałasów (Namiotów), zwane też Kuczki – żydowskie święto rozpoczynające się pięć dni po święcie Jom Kippur, a dwa tygodnie po rozpoczęciu roku.Świątynia Jerozolimska (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ Bejt Ha-Mikdasz) – jedyna świątynia judaizmu stojąca niegdyś w Jerozolimie.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Pesach (hebr. פֶּסַח najprawdopodobniej: przejść nad, ew. przejście, pominięty, oszczędzony), Pejsech (jid.), Pascha (gr.), Pasach, Święto Wiosny (hebr.: Chag ha-Awiw), Święto Przaśników (hebr. Chag ha-macot), lokalnie w Polsce także nazywane Żydowską Wielkanocą, a w literaturze chrześcijańskiej Paschą lub Paschą żydowską – najważniejsze i najstarsze święto żydowskie obchodzone na pamiątkę wyzwolenia Izraelitów z niewoli egipskiej. Nazwa święta najprawdopodobniej związana jest z biblijnymi opisami „przejścia” (Boga nad domami Izraelitów w Egipcie, Izraelitów przez morze) lub „ominięcia” w czasie wspomnianej, ostatniej z plag egipskich tych domów Izraelitów, których odrzwia były posmarowane krwią baranka. Święto rozpoczyna się 15 dnia miesiąca nisan. W Izraelu (Erec Jisrael) i judaizmie reformowanym trwa 7 dni, natomiast w diasporze – ze względu na braku pewności, czy w danym kraju nów księżyca przypada w tym samym czasie co w Palestynie – 8 dni. Główne uroczystości odbywają się w pierwszym (w diasporze także i w drugim) dniu (Leil ha Seder). Centralnym wydarzeniem jest wieczerza sederowa z odczytywaniem Hagady – historii wyjścia z Egiptu, która rozpoczyna się od słów: „Byliśmy niewolnikami faraona w Egipcie...”. Pozostałe dni Pesach są „półświętami” (chol hamoed). Pesach jest przez Żydów nazywany także świętem wolności (z’man cheruteinu).
Jom Kippur, hebr. יוֹם כִּפּוּר , Dzień Pojednania – jedno z najważniejszych świąt żydowskich o charakterze pokutnym. Przypada dziesiątego dnia miesiąca tiszri.
Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.
Miszna (hebr. משנה miszna „powtarzanie”, „badanie”, od hebr. שנה szana „powtarzać”, „badać”) – jeden z podstawowych tekstów rabinicznych, zawierający głównie rozstrzygnięcia halachiczne, czyli prawne normy postępowania oparte na Torze i z niej wyinterpretowane. Były one systematycznie zbierane przez uczonych żydowskich, zwanych soferim. Ostateczną postać pisaną nadał jej po powstaniu Bar Kochby około roku 220 Juda ha-Nasi. Uważana jest za pierwsze dzieło judaizmu rabinicznego.
Szabat, szabas, sabat, sobota (hebr. שַׁבָּת, odpoczynek) – w judaizmie i tradycji chrześcijańskiej ostatni (siódmy) dzień każdego tygodnia (czyli sobota).
Tosefta (aram. תוספתא uzupełnienie) - rozszerzenie i uzupełnienie Miszny. Jako że ostateczna wersja tekstu Tosefty nie była konsultowana z Sanhedrynem, Tosefta ma niższy status niż Miszna. W skład Tosefty weszły rozstrzygnięcia i komentarze prawne, które nie zostały umieszczone w zasadniczym tekście, ale posiadały taki autorytet, że zostały uznane za kanoniczne i niezbędne do zapisania. Zostały zredagowane po powstaniu Miszny, w III w. n.e., prawdopodobnie w Palestynie. Wśród autorów wymienia się rabinów Chiję i Hoszajahu, choć nie jest to powszechna opinia. Podobnie jak Miszna dzieli się na sześć porządków, a w ich ramach posiada te same traktaty (brakuje czterech)i rozdziały. Objętością przekracza Misznę czterokrotnie.
Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.

Reklama