Modus tollendo ponens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Modus tollendo ponens (sposób potwierdzający przez zaprzeczenie) – tautologia rachunku zdań i analogiczny schemat wnioskowania dedukcyjnego.

Reguła odrywania – oparta na prawie rachunku zdań modus ponens reguła przekształcania jednych formuł zdaniowych w inne formuły zdaniowe przyjmowana na gruncie rachunku zdań. W pierwotnej formie sformułowana w logice stoików. Część autorów termin „reguła odrywania” rozumie szerzej, mianowicie regułę odrywania dla równoważności o analogicznej do reguły odrywania (dla implikacji) postaci.Tautologia (wywodzi się od greckich słów ταυτος – ten sam i λογος – mowa) – wyrażenie, które jest prawdziwe na mocy swojej formy – budowy (dokładniej: które jest prawdziwe w każdej niepustej dziedzinie; zdanie zawsze prawdziwe). W logicznym znaczeniu zostało użyte po raz pierwszy przez Ludwika Wittgensteina (Tractatus logico-philosophicus 1922).

Tautologia rachunku zdań mówi, że jeśli uznajemy alternatywę i fałszywość jednego z jej członów, musimy uznać prawdziwość drugiego członu:

Analogiczny schemat wnioskowania dedukcyjnego ma postać:

Modus ponendo tollens (łac. sposób zaprzeczający przez potwierdzenie) – Jest to tautologia rachunku zdań mówiąca o właściwościach dysjunkcji – na podstawie prawdziwości jednego ze zdań składowych prawdziwej dysjunkcji można orzekać o fałszywości drugiego.Modus ponendo ponens (łac. sposób potwierdzający przez potwierdzenie) – tautologia rachunku zdań i analogiczny schemat wnioskowania dedukcyjnego.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • reguła odrywania
  • prawa rachunku zdań
  • modus ponendo ponens
  • modus ponendo tollens
  • modus tollendo tollens




  • Reklama