Modula-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Modula 2język programowania wysokiego poziomu stworzony przez Niklausa Wirtha.

Instrukcja warunkowa jest elementem języka programowania, które pozwala na wykonanie różnych obliczeń w zależności od tego czy zdefiniowane przez programistę wyrażenie logiczne jest prawdziwe, czy fałszywe. Możliwość warunkowego decydowania o tym, jaki krok zostanie wykonany w dalszej kolejności jest jedną z podstawowych własności współczesnych komputerów – dowolny model obliczeń zdolny do wykonywania algorytmów (tj. równoważny maszynom Turinga) musi ją posiadać.Instrukcja wyboru – instrukcja decyzyjna – jest to instrukcja w określonym języku programowania, umożliwiająca wybór instrukcji do wykonania spośród wielu opcji.

Historia[ | edytuj kod]

Język Modula 2 stworzony został podczas prac badawczych w Instytucie Informatyki Politechniki w Zurichu. Prace nad językiem rozpoczęto w 1977 r., a ich efektem była pierwsza implementacja tego języka zrealizowana w 1979 r. na komputerze PDP-11. Definicja języka opublikowana została w 1980 r.

Wydawnictwa Naukowo-Techniczne (WNT) – polskie wydawnictwo założone w 1949 z siedzibą w Warszawie, do 1961 działało pod firmą Państwowe Wydawnictwa Techniczne.Obiektowość (ang. object-orientation) – koncepcja (paradygmat) bardzo chętnie obecnie wykorzystywana w informatyce, bazująca na pojęciach klasy i obiektu. Upraszcza proces projektowania, tworzenia i testowania systemów informatycznych. Obiektowość może być realizowana na różnych etapach cyklu życia systemu informatycznego, m.in. na etapie analizy (analiza obiektowa), projektowania (projektowanie obiektowe) i implementacji (programowanie obiektowe). W efekcie możliwe jest tzw. "bezszwowe" (seamless) przechodzenie pomiędzy poszczególnymi fazami projektu, a rezultaty dotychczasowych prac (wykonanych w ramach poprzedniej fazy) mogą zostać wykorzystane na kolejnym etapie bez pracochłonnej lub (często) jakiejkolwiek obróbki.

Język wywodzi się z Pascala i Moduli. Zawiera w sobie wszystkie mechanizmy Pascala oraz rozszerzenia o ważne pojęcia modułu i mechanizmy wieloprogramowości. Składnię języka oparto na składni Moduli (po zrealizowaniu Moduli 2 i innych, język Modula czasem określano – dla jednoznaczności – jako Modula 1). Należy podkreślić, że kolejne cyfry nie oznaczają kolejnych wersji rozwojowych, lecz osobne języki budowane na tych samych wzorcach, lecz o różniących się założeniach i przeznaczeniu.

Pascal – dawniej jeden z najpopularniejszych języków programowania, uniwersalny, wysokiego poziomu, ogólnego zastosowania, oparty na języku Algol. Został opracowany przez Niklausa Wirtha w 1970 roku. Nazwa języka pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka, matematyka i filozofa Blaise Pascala.Instrukcja - w programowaniu jest to najmniejszy samodzielny element imperatywnego języka programowania. Instrukcja może być niskiego poziomu napisana w asemblerze np. mov ax,bx, która po przetłumaczeniu na kod binarny nadaje się do uruchomienia przez procesor lub instrukcja wysokiego poziomu napisana np. w języku C: int a = 5;, która zostanie przetłumaczona na kilka instrukcji niskiego poziomu. Program jest tworzony jako zbiór różnych instrukcji. Instrukcja może zawierać wewnętrzne komponenty (np. wyrażenia).


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Niklaus Wirth (ur. 15 lutego 1934 w Winterthur) – szwajcarski elektronik i informatyk. Twórca wielu języków programowania.
Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.
W programowaniu pętla to jedna z trzech podstawowych konstrukcji programowania strukturalnego (obok instrukcji warunkowej i instrukcji wyboru). Umożliwia cykliczne wykonywanie ciągu instrukcji określoną liczbę razy, do momentu zajścia pewnych warunków, dla każdego elementu kolekcji lub w nieskończoność.
Kompilator – program służący do automatycznego tłumaczenia kodu napisanego w jednym języku (języku źródłowym) na równoważny kod w innym języku (języku wynikowym) . Proces ten nazywany jest kompilacją. W informatyce kompilatorem nazywa się najczęściej program do tłumaczenia kodu źródłowego w języku programowania na język maszynowy. Niektóre z nich tłumaczą najpierw do języka asemblera, a ten na język maszynowy jest tłumaczony przez asembler.
Biblioteka Inżynierii Oprogramowania (BIO) to seria wydawnicza książek z zakresu informatyki i zagadnień pokrewnych, wydawana od końca lat siedemdziesiątych do początku lat dziewięćdziesiątych XX w. przez Wydawnictwa Naukowo-Techniczne (WNT).
C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.
PDP-11 to historyczna seria 16-bitowych minikomputerów sprzedawanych przez firmę Digital Equipment Corporation od roku 1970 aż do lat 90.. Jakkolwiek nie był oficjalnie określany mianem następcy Digitala PDP-8 w ramach serii PDP (obie linie produktów współistniały na rynku ponad 10 lat), PDP-11 zastąpił PDP-8 w wielu zastosowaniach związanych z obliczeniami czasu rzeczywistego. Komputer posiadał wiele cech innowacyjnych i był łatwiejszy w programowaniu od swojego poprzednika. Był lubiany przez programistów, i został zastąpiony dopiero przez VAX-11 - 32-bitowe rozwinięcie PDP-11. Ostatecznie (jak inne minikomputery) został wyparty z rynku przez komputery osobiste, takie jak IBM PC i Apple II, oraz stacje robocze, w tym te wytwarzane przez Sun.

Reklama