Model Driven Architecture

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Model Driven Architecture, MDA – określenie z dziedziny inżynierii oprogramowania, określające zbiór metod porządkujących proces tworzenia systemów komputerowych opartych na budowie modeli i ich transformacji. Koncepcja MDA opracowana została przez grupę OMG.

Inżynieria oprogramowania – dziedzina inżynierii systemów zajmująca się wszelkimi aspektami produkcji oprogramowania: od analizy i określenia wymagań, przez projektowanie i wdrożenie, aż do ewolucji gotowego oprogramowania. Podczas gdy informatyka zajmuje się teoretycznymi aspektami produkcji oprogramowania, inżynieria oprogramowania koncentruje się na stronie praktycznej.System komputerowy (ang. computer system) – układ współdziałania dwóch składowych: sprzętu komputerowego oraz oprogramowania, działających coraz częściej również w ramach sieci komputerowej. Można mówić o następujących poziomach takiego systemu: sprzęt komputerowy, system operacyjny (oprogramowanie systemowe), oprogramowanie użytkowe (aplikacje). W pełni zautomatyzowany system komputerowy działa bez udziału człowieka.

Poziomy modelowania[ | edytuj kod]

  • Meta-metamodel - MOF (Meta-Object Facility) określa sposób (standardy) modelowania oraz zarządzania modelami
  • Metamodel - wyrażone w UML klasy, ich atrybuty, powiązania i zależności, utrzymywane w hurtowniach danych o przedsięwzięciu - koncepcja common warehouse metamodel określa wymianę metamodeli między systemami
  • Model - wprowadzone na diagram abstrakcje rzeczywistych obiektów
  • Model implementacyjny (programy) – wyrażone w językach programowania
  • Dane - zapisy na temat obiektów rzeczywistych, wprowadzone podczas działania oprogramowania
  • Elementy konieczne według koncepcji MDA[ | edytuj kod]

  • jednoznaczne zrozumienie stosowanych pojęć i określeń dziedzinowych - zdefiniowane np. w języku OWL
  • zrozumienie tematu na poziomie niezależnym od środków informatyki - CIM
  • modelowanie niezależne od platformy - PIM
  • wymiana metamodeli między platformami (mechanizm ich wymiany zapewnia MDI
  • możliwie automatyczne odwzorowanie (transformacje) z poziomu PIM do PSM (Platform Spec Model)
  • posługiwanie się jednoznacznymi, powtarzalnymi elementami projektowymi; np. wzorce projektowe
  • Wzorzec projektowy (ang. design pattern) – w inżynierii oprogramowania, uniwersalne, sprawdzone w praktyce rozwiązanie często pojawiających się, powtarzalnych problemów projektowych. Pokazuje powiązania i zależności pomiędzy klasami oraz obiektami i ułatwia tworzenie, modyfikację oraz pielęgnację kodu źródłowego. Jest opisem rozwiązania, a nie jego implementacją. Wzorce projektowe stosowane są w projektach wykorzystujących programowanie obiektowe.




    Reklama