• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Miyun Yuanwu



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Wanfu si (chiń.: 万福寺) – chiński klasztor buddyjski szkoły chan położony w prowincji Fujian. Znany także pod nazwą Huangbo oraz Huangbo Weifu si.

    Miyun Yuanwu (ur. 1566, zm. 7 lipca 1642; chiń. 密雲圓悟, pinyin Mìyún Yuánwù; kor. 밀운원오 Mirun Wŏno; jap. Mitsuun Engo; wiet. Mật Vân Viên Ngộ) – chiński mistrz chan szkoły linji, jeden z najwybitniejszych mistrzów XVII-wiecznego zrewitalizowanego chanu.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Mistrz urodził się w rodzinie Jiang w powiecie Yixing w prefekturze Changzhou. Uczęszczał do wiejskiej szkoły w wieku lat 6, jednak bardzo nielubił klasyki konfucjańskiej. W wieku 8 lat rozpoczął samodzielnie praktykę nianfo – recytowania imienia Buddy. W 15 r. życia został zmuszony do uprawiania ziemi i rybołówstwa. W wieku lat 16 został ożeniony. Gdy miał 21 lat podczas czytania Sutry ołtarzowej doznał olśnienia i został przyciągnięty przez nauki chan.

    Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Uji (jap. 宇治市, Uji-shi) - miasto w Japonii, w prefekturze Kioto, na wyspie Honsiu, nad rzeką Uji, w okręgu przemysłowym Hanshin.

    W 1594 r. odszedł od swojej rodziny i wstąpił do buddyjskiego zakonu.

    Jego nauczycielem został mistrz Huanyou Zhengchuan i Miyun stopniowo zyskiwał jego zaufanie. Został mianowany zarządcą klasztoru Yuwang w Changzhou, w czasie gdy jego nauczyciel udał się do Pekinu w 1603 r. Wtedy podczas przejścia przez górę Tongguan osiągnął oświecenie. Po tym zdarzeniu został wezwany do Pekinu do pomocy swojemu mistrzowi.

    Ikonoklazm (gr. eikōn – „obraz"; klao – „łamać", „obrazoburstwo") – ruch szerzący się w VIII-IX wieku na terenach Bizancjum i państwa Franków oraz w Niderlandach w XVI w.Esej (fr. essai – „próba”) – forma literacka lub literacko-naukowa, prezentująca punkt widzenia autora. Esej może poruszać tematykę filozoficzną, społeczną lub artystyczną, być formą krytyki literackiej, manifestu politycznego lub też dotyczyć innych refleksji autora.

    Miyun przebywał przy swoim mistrzu w Bejingu przez 2 lata. Po tym okresie, czyli w 1607 r., powrócił na południe i rozpoczął wędrówkę po klasztorach buddyjskich. Podczas podróży na górę Tiantai w Zhejiangu, odwiedził w Shaoxing Zhou Rudenga i Tao Wanglinga. Był to przełom w jego karierze. Zhou Rudeng i Tao Wangling byli przywódcami ruchu Wanga Yangminga we wschodnim Zhejiangu. Organizowali oni spotkania poświęcone wykładom i czytaniom, na które zapraszano także mnichów buddyjskich. Ikonoklastyczny styl Miyuna wywarł na nich wielkie wrażenie.

    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.

    W następnym roku mistrz zamieszkał w prywatnej świątyni Wanglinga – Husheng an. Jego sława jako autentycznego mistrza chan rozprzestrzeniała się, chociaż formalnie nie był jeszcze spadkobiercą Zhenchuanga.

    Gdy mistrz Miyuna powrócił z Bejingu, przekazał mu szatę Dharmy i zaakceptował go jako swojego spadkobiercę.

    Kariera Miyuna po 1607 r. była niezwykle owocna. Po 3-letnim okresie całkowitego odosobnienia się po śmierci Zhenchuanga, przyjął w 1617 r. funkcję opata w klasztorze Yuwang na górze Longchi. W 1623 roku był opatem klasztoru Tiantai Tongxuan si. W 1624 r. przeniósł się na górę Jinsu, gdzie także był opatem. W 1630 r. został opatem słynnego klasztoru Wanfu na górze Huangbo. W 1631 przebywał w klasztorze Ayuwang, jednak jeszcze w tym samym roku przeniósł się do klasztoru Tiantong i był jego opatem przez 11 lat. Klasztor ten był prawie całkowicie zniszczony po wielkiej powodzi z 1587 r. W 1633 r. mistrz rozpoczął publikację wydawnictwa klasztornego, które zaczęło propagować ten klasztor i przywracać ludziom wiarę w niego. Już w latach 1635–1641 klasztor został całkowicie odbudowany. Przebywało w nim 1500 znakomicie zorganizowanych mnichów.

    Dynastia Ming (1368–1644) (chiń.: 明朝; pinyin: Míng Cháo; Wade-Giles: Ming Ch’ao; IPA: [mǐŋ tʂʰɑ̌ʊ̯]) – dynastia cesarska Chin, panująca po upadku mongolskiej dynastii Yuan. Była to ostatnia narodowa dynastia chińska.Shaoxing (chin.: 绍兴; pinyin: Shàoxīng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Zhejiang, na południowy wschód od miasta Hangzhou. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 531 398. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 317 003 mieszkańców. Centrum handlu, turystyki, ośrodek przemysłu metalurgicznego, maszynowego, chemicznego, włókienniczego i spożywczego; miasto znane z produkcji wina.

    Około 1640 roku wpływy Miyuna były olbrzymie. W 1641 r. ponownie został opatem klasztoru Ayuwang. Jego linia przekazu dzierżyła dwa najbardziej prestiżowe w Chinach klasztory (z pięciu): Jinsu (Feiyin Tongrong) i Tiantong (Miyun). Oba te klasztory były zupełnie niezależne. Jednak gdy znalazły się w posiadaniu Miyuna i Feiyina, miejscowi patroni (dla których lokalne klasztory były terenem ich wpływów) poczuli się zagrożeni, gdyż przypuszczali, iż klasztor Jinsu stanie się filią klasztoru Tiantong. W wyniku tej kontrowersji Miyun musiał udać się do Jinsu si i wyjaśnić sprawę tak, aby uspokoić miejscowych notabli.

    Tiantong si (Klasztor Niebiańskiego Dziecka, chiń.: 天童寺 ) – chiński klasztor buddyjski szkoły chan, położony w prowincji Zhejiang, zwany "Świętą Ziemią Buddy w południowo-wschodnich Chinach".Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    W 1641 r. otrzymał honorową purpurową szatę od cesarza i został opatem słynnego klasztoru Bao’en w Nankinie. Jednak później zrezygnował z tego stanowiska.

    Zmarł w 1642 r. w klasztorze Tongxuan. Miał 12 spadkobierców Dharmy i 300 osobiście przez niego wyświęconych mnichów.

    Wang Yangming (王陽明, 1472–1529), urodzony jako Wang Shouren (王守仁), jap. 王陽明, Ō Yōmei – chiński filozof, przedstawiciel neokonfucjanizmu.Changzhou (chin.: 常州; pinyin: Chángzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Jiangsu, port nad Wielkim Kanałem, na południowym brzegu Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 000 831. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 397 108 mieszkańców. Ośrodek przemysłu bawełnianego, maszynowego i spożywczego.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Nianfo (chin. 念佛 niànfó; kor. 염불 yǒmbul, jap. 念仏 nembutsu, wiet. niệm phật; "recytowanie imienia Buddy") – podstawowa praktyka Szkoły Czystej Krainy i innych szkół amidystycznych, zwłaszcza w buddyzmie sino-japońskim, rozumiana ogólnie jako powtarzanie imienia Buddy Amitabhy.
    Hanyue Fazang (ur. 1573, zm. 1635; chiń. 漢月法藏, pinyin Hànyuè Fǎzāng; kor. 한월법장 Hanwǒl Pǒpchang; jap. Kangetsu Hōzō; wiet. Hán Nguyệt Pháp Tàng) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, poeta. Znany także jako Hanyue Sanfeng. Był także mistrzem Winai oraz rytuałów ezoterycznych.
    Yunqi Zhuhong (1536-1615; chiń., pinyin 云栖祩宏 Yúnqī Zhùhóng; kor. 운서주굉 Unsǒ Chu’goeng; jap. Unsei Shukō; wiet. Vân Thê Chu Hoành) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Prekursor okresu rewitalizacji chanu w XVII wieku.
    Ayuwang si (Klasztor Króla Aśoki, chiń.: 阿育王寺; pinyin: Ayùwáng sì) – chiński klasztor buddyjski położony w prowincji Zhejiang, jeden z najstarszych klasztorów w Chinach.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Bankei Yōtaku (jap. 盤珪永琢, Bankei Yōtaku 1622-1693) – uznany dla historii buddyzmu zen w Japonii mistrz, przedstawiciel linii rinzai.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.823 sek.