Mitrydatydzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mitrydatydzi – dynastia helleńska pochodzenia grecko-perskiego założona przez Mitrydatesa I Ktistesa, wywodząca się z perskiej dynastii Artabazydów, którzy z kolei wywodzili się z dynastii Achmenidów. Dynastia ta panująca w starożytnym Poncie w latach 302 p.n.e.-63 p.n.e., Bosporze w latach 66 p.n.e.-14 p.n.e. Spowinowaciwszy się z dynastią Seleucydów zaczęli rościć sobie pretensje do spuścizny po nich.

Pont – kraina historyczna w północno-wschodniej Azji Mniejszej, nadmorska część Kapadocji, w starożytności niezależne królestwo, a następnie prowincja rzymska.Aleksander Krawczuk (ur. 7 czerwca 1922 w Krakowie) – polski historyk starożytności i eseista, profesor nauk humanistycznych, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, były minister kultury, poseł na Sejm I i II kadencji.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • (ros.) Andrejew A.R. – „Historia Krymu”, 2002.
  • Ascherson N. – „Morze Czarne”, Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2002, s. 237, ​ISBN 83-7150-817-4
  • Alan Axelrod, Charles Phillips, Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, Zbigniew Dalewski (tłum.), Warszawa: wyd. Politeja, 2000, s. 418-419, ISBN 83-7227-478-9, OCLC 749557153.
  • Piotr Iwaszkiewicz, Wiesław Łoś, Marek Stępień, Władcy i wodzowie starożytności. Słownik, Warszawa: WSiP, 1998, s. 271-272, ISBN 83-02-06971-X, OCLC 69568159.
  • Jaczynowska M. – „Historia starożytnego Rzymu”, PWN, Warszawa 1983, s 136-137, ​ISBN 83-01-00268-9
  • Charles King, Dzieje Morza Czarnego, Zuzanna Piotrowska (tłum.), Warszawa: PIW, 2006, s. 60-65, ISBN 83-06-02973-9, OCLC 749453166.
  • Bogusław Kwiatkowski, Poczet faraonów, Warszawa: Iskry, 2002, s. 919-920, 923, ISBN 83-207-1677-2, OCLC 830308044.
  • Tadeusz Łoposzko, Starożytne bitwy morskie, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1992, s. 322-331, ISBN 83-215-3281-0, OCLC 749779671.
  • McCullough C. – "Wieniec z trawy", Zysk i S-ka, ​ISBN 83-7150-843-3​ (powieść, ale z dużym umocowaniem historycznym)
  • Praca zbiorowa pod redakcją Aleksandra Krawczuka, 2005, "Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych", s. 305, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ​ISBN 83-85719-84-9
  • Tadeusz Sulimirski, Sarmaci, Agnieszka Baranowska (tłum.), Tadeusz Baranowski (tłum.), Warszawa: PIW, 1979, s. 103, ISBN 83-06-00023-4, OCLC 830309464.
  • Swiderkówna A. – „Siedem Kleopatr”, Wiedza Powszechna/Bellona, Warszawa 1999, s. 219-221, (Wiedza Powszechna) ​ISBN 83-214-1164-9​, (Bellona) ​ISBN 83-11-09008-4
  • (ukr.) Pitkowy I., Szust R. – „Przewodnik po historii Ukrainy”; [1]
  • Philip Matyszak: Wrogowie Rzymu : od Hannibala do Attyli, króla Hunów. Urszula Ruzik−Kulińska (tłum). Warszawa: Bellona, 2007, s. 76−86. ISBN 978-83-11-10678-9. OCLC 169812829. (pol.)
  • Tadeusz Józef Sulimirski herbu Lubicz (ur. 1 kwietnia 1898 w Kobylanach, zm. 20 kwietnia 1983 w Londynie) – polski doktor prawa i filozofii, archeolog, historyk, doktor honoris causa Uniwersytetu Jagielońskiego i rektor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie, rotmistrz rezerwy kawalerii Wojska Polskiego.Seleucydzi lub też Seleukidzi – dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).




    Reklama