Miopatia alkoholowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miopatia alkoholowa – postępujący zanik mięśni pojawiający się po dłuższym okresie nadużywania alkoholu. Wyraźniejsze zaniki występują w proksymalnych (bliższych, dosiebnych) częściach kończyn. Może pojawić się także kardiomiopatia. U osób z wcześniejszymi objawami miopatii, nawet po jednorazowym poważniejszym nadużyciu alkoholu może pojawić się ostry zespół charakteryzujący się bólem, tkliwością i obrzękiem mięśni z widocznymi niekiedy fascykulacjami, które mogą trwać około 7–10 dni.

Zwyrodnienie (łac. degeneratio) – skutek zaburzonej przemiany materii polegający na gromadzeniu się w komórkach lub w macierzy pozakomórkowej substancji, które normalnie w nich nie występują lub których ilość jest znacznie mniejsza. Jest to zaburzenie jakościowe prowadzące do upośledzenia czynności narządów. Zwyrodnienie zaliczane jest w patomorfologii do zmian wstecznych.Aldolazy – enzymy należące do klasy liaz (liaz węgiel-węgel, aldehydoliaz, EC 4.1.2.13 według międzynarodowej klasyfikacji enzymów), które katalizują przede wszystkim reakcję rozszczepienia aldolowego. Biorą udział w glikolizie. Substratem aldolazy jest jedna sześciowęglowa cząsteczka fruktozo-1,6-bisfosforanu (F-1,6-BP), produktami reakcji są triozy: aldehyd 3-fosfoglicerynowy (G3P) i fosfodihydroksyaceton (DHAP). Reakcja ta zapoczątkowuje jeden z głównych etapów glikolizy, w którym substratami kolejnych przemian są cząsteczki trójwęglowe. G3P to związek wchodzący bezpośrednio w dalszą część szlaku glikolitycznego, natomiast DHAP jest łatwo przekształcany w swój izomer, G3P, przez izomerazę triozofosforanową. Reakcja rozszczepienia aldolowego, katalizowana przez aldolazę, jest odwracalna. Kondensacja aldolowa jest jednym z etapów glukoneogenezy. Znane są dwie klasy aldolaz FDP: aldolazy klasy I, charakterystyczne dla organizmów eukariotycznych, choć znalezione także u bakterii oraz aldolazy klasy II, opisane u organizmów prokariotycznych, ale także u niektórych eukariotycznych glonów i grzybów.

Diagnostyka[ | edytuj kod]

W badaniach dodatkowych obserwuje się:

  • mioglobinurię
  • wzrost poziomu enzymów wątrobowych we krwi (aldolazy, fosfokinazy kreatynowej)
  • niewielkie cechy uszkodzenia pierwotnie mięśniowego w EMG
  • ogniska martwicy i zmiany zwyrodnieniowe w badaniu wycinka mięśni
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Ryszard Józef Podemski: Kompendium neurologii. Gdańsk: Via Medica, 2008, s. 440. ISBN 978-83-7555-054-2.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Martwica, nekroza (stgr. Νεκρός martwy, łac. necrosis) – ciąg zmian morfologicznych zachodzących po śmierci komórki w żywym organizmie.Kinaza kreatynowa (CK), kinaza fosfokreatynowa (CPK) jest enzymem (EC 2.7.3.2) wytwarzanym przez różnorodne typy tkanek. Katalizuje odwracalną reakcję przenoszenia grupy fosforanowej bądź z fosfokreatyny na ADP regenerując ATP lub z ATP na kreatynę odbudowując zapasy fosfokreatyny. Dlatego CK jest enzymem kluczowym w bioenergetyce komórki, odgrywając ważną rolę w homeostazie komórkowego ATP.




    Warto wiedzieć że... beta

    Fascykulacja, inaczej drżenie pęczkowe (łac. fasciculatio) – błyskawiczne, drobne skurcze grup włókienek mięśniowych. Proces ten dotyka samą komórkę nerwową i pojawia się jeżeli jest uszkodzone samo ciało komórki nerwowej, jest jednym z głównych objawów uszkodzenia neuronu ruchowego obwodowego. Przyczyną jest powoli toczący się proces zwyrodnieniowy.
    Elektromiografia (EMG) – diagnostyka czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia) za pomocą urządzenia wzmacniającego potencjały bioelektryczne mięśni i nerwów – elektromiografu. Elektromiografia jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy). Aparat EMG czyli elektromiograf służy także często również do badania potencjałów wywołanych.

    Reklama