Merosporangium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Osadzone na sporangioforze sporangiole i merosporangium u Cunninghamella echinulata

Merosporangium (l. mn. merosporangia) – duża zarodnia (sporangium). Występuje np. u niektórych gatunków grzybów zaliczanych do gromady sprzężniaków (Zygomycota). U wielu gatunków tej gromady sporangiofory czyli trzonki zarodnionośne są rozgałęzione. Na szczycie sporangiofora wyrasta duża zarodnia zwana merosporangium, a na bocznych trzonkach sporangiole – dużo mniejsze i wytwarzające mniej zarodników.

Sporangiofor, trzonek zarodnionośny – specjalny twór unoszący zarodnie u niektórych grzybów i roślin zarodnikowych.Sporangiola (łac. sporangiolum) – mała zarodnia (sporangium). Sporangiole występują np. u grzybów zaliczanych do gromady sprzężniaków (Zygomycota). U wielu gatunków tej gromady sporangiofory czyli trzonki zarodnionośne są rozgałęzione. Na szczycie sporangiofora wyrasta duża zarodnia zwana merosporangium, a na bocznych trzonkach sporangiole – dużo mniejsze i wytwarzające mniej zarodników.

Sporangiole są zazwyczaj kuliste, zaś merosporangia mają wydłużony, cylindryczny kształt.

Zarodnia (sporangium, mn. sporangia) – organ rozmnażania bezpłciowego roślin zarodnikowych i grzybów. Ma postać zamkniętego tworu, wewnątrz którego powstają komórki rozrodcze – haploidalne zarodniki. U plechowców zarodnie są pojedynczą komórką, a powstające w ich wnętrzu zarodniki nazywane są endosporami. W niektórych grupach organizmów (np. u grzybów podstawczaków) jednokomórkowe zarodnie tworzą wypustki do których przechodzą zarodniki (uzyskują w ten sposób podwójną ścianę) zwane egzosporami. W zależności od tego czy w zarodni podział komórki jest mitotyczny czy mejotyczny powstają odpowiednio mitospory i mejospory. U mszaków i paprotników zarodnie są wielokomórkowe i mają złożoną budowę. W ich wnętrzu powstają mejospory.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Z. Podbielkowski, I. Rejment-Grochowska, A. Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 365. ISBN 83-01-04394-6.
  2. Selim Kryczyński, Zbigniew Weber (red.), Fitopatologia, t. 1. Podstawy fitopatologii, Poznań: Powszechne Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2010, s. 244, 253, ISBN 978-83-09-01063-0.




Reklama