Medycyna manualna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Medycyna manualna to pseudomedyczna pseudonauka o leczeniu i diagnozowaniu czynnościowych zaburzeń narządu ruchu za pomocą rąk terapeuty.

Narząd ruchu, układ ruchu (łac. motorium) - część organizmu odpowiadająca za utrzymanie postawy i wykonywanie ruchów. Ze względu na budowę i właściwości narząd ruchu człowieka dzielimy na: Metoda łańcuchów mięśniowych i stawowych (GDS) (metoda GDS, metoda łańcuchów mięśniowych) – ogólna metoda fizjoterapeutyczna opracowana przez Godelieve Denys-Struyf. Metoda łączy funkcjonowanie ciała z psychiką człowieka. Zgodnie z jej założeniami, poszczególne części ciała są zależne od siebie, a wzajemne powiązania między nimi tworzone są przez mięśnie. Mięśnie utożsamiane są tu także z „narzędziami wyrazu psychiczno-cielesnego” mającego szerokie oddziaływanie zarówno na funkcjonowanie psychiczne, jak i fizyczne człowieka.

Praktyczna medycyna manualna dzieli się na:

  • diagnostykę manualna
  • terapię manualną
  • postępowanie profilaktyczne
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Kręgarstwo
  • Chiropraktyka
  • Osteopatia
  • Masaż
  • Akupresura
  • Medycyna naturalna
  • Łańcuchy mięśniowe GDS
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

    1. Andrzej Kwolek: Rehabilitacja medyczna tom 1. Wrocław: Wydawnictwo medyczne Urban & Partner, 2003, s. 556. ISBN 83-87944-68-8.

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Polskie Towarzystwo Lekarskie Medycyny Manualnej
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    1. Masaż – zabieg fizjoterapeutyczny polegający na sprężystym (nie plastycznym) odkształcaniu tkanek. 2. Masaż – jest to zespół ruchów wywierających ucisk na tkanki i polega on na wykorzystaniu przez masażystę określonych ruchów w określonym tempie i z odpowiednią siłą zgodnie z przebiegiem mięśni, tkanek, naczyń krwionośnych i limfatycznych, od ich obwodu do serca. Masaż powinien być wykonywany rytmicznie, bez rozciągania skóry nieuzbrojoną ręką.Paranauka (gr. παρα – „przy”, „obok”, „poza czymś”) – część wiedzy, bardzo bliska wiedzy racjonalnej, czy nawet naukowej, która teoretycznie powinna poddawać się racjonalnej kontroli (weryfikacji), ale obejmuje pomysły i hipotezy nie spełniające mocnej zasady racjonalności, tzn. nie posiadające odpowiedniego uzasadnienia. W efekcie paranauka obejmuje wiedzę stojącą poza oficjalnym nurtem naukowym, z których uczeni czerpią jednak pomysły i hipotezy robocze. Paranauka stanowi swego rodzaju "przedsionek" wiedzy naukowej.




    Warto wiedzieć że... beta

    Leczenie, terapia, kuracja – szereg czynności medycznych, z użyciem stosownych leków i aparatury, zmierzających do przywrócenia równowagi (homeostazy) organizmu dotkniętego chorobą lub kalectwem; postępowanie lekarskie, którego celem jest przywrócenie zdrowia choremu lub poprawa jego jakości życia. Wyróżniamy różne rodzaje leczenia:
    Akupresura – tradycyjna metoda leczenia wywodząca się z chińskiej medycyny naturalnej, stosowana poza oficjalną medycyną. Metoda ta znana była w Chinach już kilka tysięcy lat temu. Polega ona na dotykaniu, głaskaniu, uciskaniu lub opukiwaniu określonych miejsc na ciele człowieka.
    Osteopatia (zaliczana do medycyny niekonwencjonalnej) jest metodą, w której badanie manualne wykorzystywane jest do stawiania diagnozy i leczenia chorych. Osteopatia uznaje i akceptuje zależność pomiędzy ciałem, psychiką i umysłem zarówno w stanie określanym jako zdrowie jak i w stanie chorobowym. Traktuje ona ciało ludzkie jako całość zarówno w aspekcie strukturalnym jak i funkcjonalnym, zakłada ona, że organizm ludzki posiada zdolności do autoregulacji i przywracania homeostazy. Leczenie osteopatyczne jest więc ściśle powiązane z indukcją tychże mechanizmów.
    Kręgarstwo – zwyczajowe określenie formy działań quasi-leczniczych mających swoje korzenie w nurcie tzw. medycyny ludowej. Kręgarstwo praktykowane jest najczęściej przez osoby o znikomej lub żadnej wiedzy medycznej, co niesie tym samym poważne zagrożenie dla zdrowia i życia osób poddających się takim zabiegom. Wiedza z zakresu kręgarstwa przekazywana jest najczęściej w formie sukcesji rodzinnych, a przez to jest nieweryfikowalna i obarczona szkodliwymi wyobrażeniami, co do biomechanicznych uwarunkowań powstawania zespołów bólowych i dysfunkcji ruchowych w obrębie kręgosłupa i stawów kończyn. Kręgarstwo często niesłusznie utożsamiane jest z chiropraktyką będącą jedną z uznanych metod terapii manualnej.

    Reklama